به گزارش آرین اسپورت، تيم‌ملی نوجوانان با صعود به مرحله دوم جام‌جهانی، پرافتخارترين نتيجه تاريخ فوتبال كشورمان را رقم زده است و از آن باید به عنوان برگ زرینی در تاریخ ورزش و حتی ملی ما یاد کرد.
تیم ملی نوجوانان ایرانی پس از قهرمانی رویایی در آسیا، نشان داد که فوتبال ما پتانسیل خودنمایی در عرصههای جهانی را هم دارد اما دلایل این نمایش خاطرهانگیز کار زیرنبایی روی نوجوانان امروز و نونهالان دیروز است. ستارههای 10-12 سالههای فدراسیون محمد دادکان که در آسیا قهرمان شدند حالا به عنوان آبروی فوتبال ایران در آوردگاه جهانی خودنمایی کردند. کوچولوهایی که راه بزرگ بودن و عرق به پرچم ایران را به تیم بزرگسالان پرادعای ما نشان دادند.
آیا دست اندرکاران فوتبال ایران و سئول نشینان هنر این بچهها را دیدند؟ متوجه شدند که اگر روی اینها سرمایه‌گذاری درست شود میتوانیم یک تیم ملی قوی – حتی قویتر تیم 78 و 98 – داشته باشیم؟
آیا سرمربی بینالمللی تیم ملی ایران(!) که ادعا میکرد فوتبال ایران فاقد بازیکن بینالمللی است، نمایش جهانی نوجوانان غیور فوتبال ما را دید؟ فکر نکنم اینطور باشد چون جناب قطبی به بهانه تماشای یک بازی در لالیگا به خوشگذرانی مشغول بوده است، در حالی که تیم ملی ما از بین همین نوجوانان ایرانی ساخته خواهد شد. بازیکن بین المللی از همین بازیکنان زیر 17 ساله ما ساخته میشود و قرار نیست کسی بهطور مادرزاد بهترین بازیکن جهان باشد.
آیا مدیران باشگاهها با تماشای این بازیکنان مستعد به اندیشه نرفتند که به جای هزینه کردن میلیونها پول بیزبان به پای بازیکنان درجه 3 و 4 خارجی و ستارههای پرمدعای ایرانی، روی بازیکنان جوان و نوجوان آیندهدار کشورمان سرمایه‌گذاری کنند تا در آیندهای نزدیک تیمهای خود را بیمه کنند؟! البته باشگاههایی که از ایجاد یک آکادمی فعال برای جوانان و نوجوانان عاجزند، چنین درخواستی از آنها دور از انصاف است!!
آیا وقت آن نرسیده که استعدادیابهای فوتبال ایران دست به کار شوند و به جای غالب کردن بازیکنان مسن و از کار افتاده به باشگاهها، روی بازیکنان نوجوان و جوان پرشور و بااستعداد فوتبال کشورمان سرمایه‌گذاری کنند؟ آیا این بچهها مستحق توجه بیشتر نیستند؟
ما روزنامهها و سایتهای ورزشی هم به جای توجه به ستارههای کاغذی باید این بچهها را حمایت کنیم و بدانیم که آنها آینده فوتبال ایران را تامین میکنند. کاش ما هم قابلیتهای جوانان و نوجوانان فوتبال کشورمان را درک میکردیم و از آنها بیشتر مینوشتیم.
