آنچه پنج شنبه شب مقابل دیدگان میلیونها ایرانی که برای دیدن بازی ویژه آخرین هفته نیم فصل اول بی تابی می کردند، هیچ ارزش فنی نداشت. آنچه دیده می شد، هوادارانی بودند که دو بار برای شادی از روی سکوها برخاستند، پرچمی تکان دادند و بعد دوباره سرجای خود آرام گرفتند.
به نوشته قدس؛ هودارانی که بی تردید وقت عمده خود را در بازی پرسپولیس و ابومسلم، وقت گپ زدن و شکستن تخمه ها و بحث کردن گذراندند، تا تماشای مسابقه! آنچه پیش روی شان به اکران درآمده بود، ارزش تماشا نداشت، چه رسد به هیجان واداشتن آنها!
پنج شنبه پرسپولیس بسان شیر بی یال و اشکم و کوپال بود و ابومسلم، گربه ای بی دندان و دم! نه این به هویت خود نزدیک بود و نه آن. پرسپولیس و در حقیقت باید گفت زلاتکو کرانچار از اصل خود خسته شده بودند و ابومسلم با فرهاد کاظمی در پی هویتی جدید می گشت.
کرانچار بازی زیبایی که در اکثر بازی های تیمش ارائه می کرد را فدای نتیجه ای ساخت که مثل نان شب یا بهتر است بگوییم برای به دست آوردن همان نان شب به آن محتاج بود. ابومسلم اما سعی می کرد در رویاپردازی ها و امواج مثبت روحی روانی که فرهاد کاظمی می کوشید، به رگهای کم خون بازیکنانش تزریق کند غرق شود.
نه این می توانست با هویت تازه خود کنار بیاید و نه آن دیگری توانایی جهشی ناگهانی را داشت. پرسپولیس هیچ عادتی به بازی نتیجه گرا و قراردادن هدفی به نام پیروزی در خود نمی دید و ابومسلم، تیمی که تا روز بازی در آزادی، ستون پیروزی های خود را با یک خط افقی پر کرده بود، برای برداشتن سنگ بزرگ توانی در بازوان خود نمی دید.
روی اسکوربرد، نتیجه ای به ثبت می رسد که گواه بر پیروزی پرسپولیس دارد، اما بیرون زمین، نه کرانچار پیروز شده است و نه فرهاد کاظمی! زلاتکو، تمام؛ آرمانگرایی خود را فدای باقی ماندنش روی نیمکت پرسپولیس کرد و فرهاد کاظمی که شاید دستش برای بازیکنانی که وصف او را در تعاریف اولیه و تفرقه های ثانویه عمر مربیگری اش در هر تیم شنیده اند رو شده بود. همین تضادها، همین بی اثر ماندن فریادهای پشت تلفن همراه کاظمی، همین تغییر هویت مربیان، همین فنا کردن 90 دقیقه وقت و زمان بازی و هواداران، صرفاً برای ثبت نتیجه پایانی، بازی را به نمایشی بی ارزش تبدیل کرد. نمایشی که حتی برنده، نیز قابل تقدیر نیست.
روزی که کرانچار ملتمسانه در پی پیروزی می دوید، کریم باقری باز هم فرشته نجات پرسپولیس شد. سوت پایان مسابقه و تمام سردردی که از قبال این نمایش کسالت بار به دست آمده، ذهن را مشغول یک پرسش می کند: «پنچ شنبه تفاوت پرسپولیس و ابومسلم برای پیروزی در چه بود؟» و بعد وقتی می گردیم به یک نام می رسیم: «کریم باقری» اگر پیراهن سفید و سیاه ابومسلم بر تن باقری بود و او در مرکز خط میانی پرسپولیس نمی دوید، آیا ابومسلم پیروز میدان نمی شد؟
همین سؤال را چند بار در هنگام مروز بازی و اتفاقاتی که بر جریان مسابقه گذشته در ذهن خود مرور می کنیم و هر بار بیشتر از دفعه قبل به مثبت بودن جواب آن پی می بریم. تفاوت پرسپولیس و ابومسلم، در روزی که سرخ پوشان تهرانی داشتند، تمامی توان خود را برای اجرای فوتبالی کاملاً نتیجه گرا ارائه می کردند، فقط در نام باقری خلاصه می شد. کرانچار حتی توان اجرای فوتبالی که می خواست را براساس داشته های فکری اش نداشت. این باقری بود که او را از سه امتیاز محروم نکرد.
او تا کجا می تواند ناجی پرسپولیس باشد؟
به نوشته قدس؛ هودارانی که بی تردید وقت عمده خود را در بازی پرسپولیس و ابومسلم، وقت گپ زدن و شکستن تخمه ها و بحث کردن گذراندند، تا تماشای مسابقه! آنچه پیش روی شان به اکران درآمده بود، ارزش تماشا نداشت، چه رسد به هیجان واداشتن آنها!
پنج شنبه پرسپولیس بسان شیر بی یال و اشکم و کوپال بود و ابومسلم، گربه ای بی دندان و دم! نه این به هویت خود نزدیک بود و نه آن. پرسپولیس و در حقیقت باید گفت زلاتکو کرانچار از اصل خود خسته شده بودند و ابومسلم با فرهاد کاظمی در پی هویتی جدید می گشت.
کرانچار بازی زیبایی که در اکثر بازی های تیمش ارائه می کرد را فدای نتیجه ای ساخت که مثل نان شب یا بهتر است بگوییم برای به دست آوردن همان نان شب به آن محتاج بود. ابومسلم اما سعی می کرد در رویاپردازی ها و امواج مثبت روحی روانی که فرهاد کاظمی می کوشید، به رگهای کم خون بازیکنانش تزریق کند غرق شود.
نه این می توانست با هویت تازه خود کنار بیاید و نه آن دیگری توانایی جهشی ناگهانی را داشت. پرسپولیس هیچ عادتی به بازی نتیجه گرا و قراردادن هدفی به نام پیروزی در خود نمی دید و ابومسلم، تیمی که تا روز بازی در آزادی، ستون پیروزی های خود را با یک خط افقی پر کرده بود، برای برداشتن سنگ بزرگ توانی در بازوان خود نمی دید.
روی اسکوربرد، نتیجه ای به ثبت می رسد که گواه بر پیروزی پرسپولیس دارد، اما بیرون زمین، نه کرانچار پیروز شده است و نه فرهاد کاظمی! زلاتکو، تمام؛ آرمانگرایی خود را فدای باقی ماندنش روی نیمکت پرسپولیس کرد و فرهاد کاظمی که شاید دستش برای بازیکنانی که وصف او را در تعاریف اولیه و تفرقه های ثانویه عمر مربیگری اش در هر تیم شنیده اند رو شده بود. همین تضادها، همین بی اثر ماندن فریادهای پشت تلفن همراه کاظمی، همین تغییر هویت مربیان، همین فنا کردن 90 دقیقه وقت و زمان بازی و هواداران، صرفاً برای ثبت نتیجه پایانی، بازی را به نمایشی بی ارزش تبدیل کرد. نمایشی که حتی برنده، نیز قابل تقدیر نیست.
روزی که کرانچار ملتمسانه در پی پیروزی می دوید، کریم باقری باز هم فرشته نجات پرسپولیس شد. سوت پایان مسابقه و تمام سردردی که از قبال این نمایش کسالت بار به دست آمده، ذهن را مشغول یک پرسش می کند: «پنچ شنبه تفاوت پرسپولیس و ابومسلم برای پیروزی در چه بود؟» و بعد وقتی می گردیم به یک نام می رسیم: «کریم باقری» اگر پیراهن سفید و سیاه ابومسلم بر تن باقری بود و او در مرکز خط میانی پرسپولیس نمی دوید، آیا ابومسلم پیروز میدان نمی شد؟
همین سؤال را چند بار در هنگام مروز بازی و اتفاقاتی که بر جریان مسابقه گذشته در ذهن خود مرور می کنیم و هر بار بیشتر از دفعه قبل به مثبت بودن جواب آن پی می بریم. تفاوت پرسپولیس و ابومسلم، در روزی که سرخ پوشان تهرانی داشتند، تمامی توان خود را برای اجرای فوتبالی کاملاً نتیجه گرا ارائه می کردند، فقط در نام باقری خلاصه می شد. کرانچار حتی توان اجرای فوتبالی که می خواست را براساس داشته های فکری اش نداشت. این باقری بود که او را از سه امتیاز محروم نکرد.
او تا کجا می تواند ناجی پرسپولیس باشد؟
گردآوری:گروه خبر سيمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع:qudsdaily.com
