به گزارش هورا اسپورت، اما جالب است كه شیث رضایی برای بی‌تقصیر جلوه دادن خود، همه چیز را می‌اندازد به گردن سرمربی: «بین دو نیمه كرانچار مرا صدا زد و گفت حقیقی را از جو بازی خارج كن. من هم فریاد زدم و این باعث شد حقیقی به بازی برگردد و دوباره تمركز كند. من به خاطر تیم این كار را كردم وگرنه با علیرضا رفیقم و مشكلی با هم نداریم.» ... اما یادآوری عصبانیت شیث در لحظه‌ای كه فریاد می‌زد نمی‌گذارد كه این توجیه‌اش را باور كنیم.
به ویژه كه جایی دیگر از قول او داستان دیگری را می‌خوانیم كه می‌گوید: «قبل از بازی كاشانی به من گفت اگر تیم گل بخورد مقصر تویی. من هم تحت فشار بودم و طبیعی بود كه سر دروازه‌بان و مدافعان فریاد بزنم و بخواهم بیشتر مراقب باشند.» خود حقیقی هم ماجرایی شبیه داستان اولی كه شیث گفته بود را برایمان تعریف می‌كند و سعی دارد نگاهی ساده به آنچه اتفاق افتاده داشته باشد و حداقل اینكه ظاهر را حفظ كند. به همین خاطر است كه می‌گوید: «شیث بزرگتر من است و می‌خواست به من روحیه بدهد. وگرنه مشكلی بین ما نیست.» داستان اما وقتی جالب‌تر می‌شود كه پای صحبت‌های زلاتكو كرانچار می‌نشینیم و او همه آنچه را كه شیث رضایی گفته زیر سوال می‌برد: «شیث بعد از باقری كاپیتان و فرمانده تیم من است و به او گفته بودم خط دفاعی را در این بازی فرماندهی كند. ولی هرگز نخواستم سر بازیكنان فریاد بزند. او حق فریاد زدن بر سر حقیقی و یا هر بازیكن دیگری را نداشت و نباید به خودش اجازه چنین كاری را می‌داد. برای راهنمایی حقیقی او می‌توانست راه دیگری را انتخاب كند.»
