اشتباهات فاحش گزارشگران ورزشی رسانه ملی این روزها به شکل فوق‌العاده‌ای افزایش یافته به نوعی که می‌توان در طول یک گزارش‌ده‌ها نکته و ایراد کلامی از گزارشگران ثابت برنامه‌های ورزشی سیما گرفت، بسیاری از صاحب‌نظران عرصه رسانه مهم‌ترین دلیل این اتفاق را نبود نظارت تخصصی بر عملکرد این طیف از افراد شاغل در رسانه ملی می‌دانند.
به گزارش شبکه ایران، اشتباهات متعدد و پی در پی گزارشگران ورزشی رسانه ملی در برنامه‌های ورزشی سیما به ویژه گزارش‌های پخش مستقیم مسابقات فوتبال این روزها باعث شده بیشتر مخاطبان این رسانه به نبود نظارت کافی بر عملکرد این گروه به شدت معترض شوند و از مسوولان رسانه ملی درخواست کنند هرچه سریع‌تر وضعیت فعلی را بهبود بخشند تا اعصاب مخاطبان رسانه‌ملی بیش از این بازیچه دست افراد کم اطلاع نشود.
این اعتراض برای اولین بار از سوی مخاطبان ورزشی رسانه ملی صورت نمی‌گیرد، بلکه این چندمین باریست که مخاطبان ورزشی صدا و سیما نسبت به عملکرد گزارشگران ورزشی این رسانه لب به اعتراض باز می‌کنند و خواستار پیگیری جدی دست اندرکاران در این خصوص می‌شوند.
علی‌رغم این که در تمامی برنامه‌های ورزشی صدا و سیما مجریان برنامه‌ها اعلام می‌کنند ما آماده دریافت انتقادات و پیشنهادات مخاطبان خود هستیم، اما در عمل متوجه این مساله می‌شویم که نظر مخاطبان کوچک‌ترین تاثیری در روند تهیه برنامه‌های ورزشی ندارد چرا که محصولی که روی آنتن می‌رود بر اساس سلیقه شخصی تهیه کنندگان تولید و به مخاطب ارائه می‌شود.
بسیاری از صاحب‌نظران عرصه رسانه معتقدند،نبود نظارت کافی بر عملکرد مجریان و گزارشگران ورزشی باعث شده تعداد کثیری از گزارشگران ورزشی سیما با دانشی اندک و اطلاعاتی غلط اقدام به گزارش رویدادهای ورزشی کنند تا مخاطب مجبور به اعتراض شود.
مخاطبان رسانه‌ملی این روزها بر سر این دو راهی مانده‌اند که آیا گزارشگران ما حرفه‌ای هستند یا آماتور؟ این سوال برای مخاطبان ورزشی سیما بی‌پاسخ مانده که چطور مدیریت ورزشی رسانه‌ملی که خود را صاحب سبک و نوآوری می‌داند، فکری برای برون رفت گزارشگران ورزشی از وضعیت فعلی نمی‌کند،شاید در نگاه نخست این ادعا دور از واقعیت به نظر بیاید اما اگر گزارش یکی از گزارشگران ورزشی سیما را از ابتدا تا انتها با دقت زیر نظر بگیرد متوجه می‌شود گزارشگر بازی در عین بی‌دقتی چگونه اطلاعات غلط و غیر واقعی خود را با لحنی حق به جانب به خورد مخاطب می‌دهد که در نهایت این مخاطب است که با این تردید مواجه می‌شود که شاید من اشتباه می‌کنم!
برخی گزارشگران در ارائه آمار و اطلاعات غلط به مخاطب ید طولایی دارند به گونه‌ای که برای آنها نظر مخاطب کوچک‌ترین اهمیتی ندارد چون اگر غیر از این بود ترجیح می‌دانند به جای پافشاری بر گفتار غلط خود اشکالات گفتاری خود را برطرف کنند و اصلاعات صحیح را به مخاطب خود ارائه دهند.
به عنوان مثال می‌توان به گزارش‌بازی تیم ملی ایران مقابل تیم ملی ایسلند اشاره کرد،علیرضا علی‌فرد در گزارش این بازی از ابتدا نام مربی دروازه‌بانان تیم ملی را به اشتباه " عبدالکنوب " تلفظ می‌کرد در صورتی که در لیستی که اسامی بازیکنان و کادر فنی تیم ملی ایران و ایسلند در آن منتشر شده بود نام مربی دروازه‌بانان تیم ملی " ابه کنوب " نوشته شده بود.
گزارشگر پا به سن گذاشته رسانه ملی در این بازی چنان نام این فرد را به زبان می‌آورد که بسیاری از مخاطبان این برنامه ورزشی تصور کردند مربی هلندی تیم ملی قبل از این بازی نام خود را تغییر داده بود!
البته این تنها اشتباه فاحش گزارشگر بازی ایران - ایسلند نبود چرا که او بازیکنان تیم ملی ایران را هم به خوبی نمی‌شناخت و زمانی که " امیر حسین فشنگ‌چی" به عنوان بازیکن تعویضی وارد زمین شد او را به جای یکی دیگر از بازیکنان فوتبال ایران اشتباه گرفت و خطاب به بینندگان تلویزیونی گفت:"امیر هوشنگ فشنگ‌چی یکی از بازیکنان جناح چپ تیم ملی است!"
در این مطلب هیچ تردیدی نیست که در هر کاری ممکن است اشتباه روی دهد و کاملا طبیعی است برخی اوقات هر فردی مرتکب اشتباه شود اما زمانی که اشتباه تبدیل به عادت شود هیچ کسی نمی‌تواند به سادگی این معضل را هضم کند، مثلا زمانی که جواد خیابانی از ابتدای بازی استقلال - شاهین پارس جنوبی نام بازیکن پرویی استقلال را " رین‌نالدو " خطاب می‌کند دیگر نمی‌توان این مساله را اتفاق تلقی کرد، یا جایی که "محمد سیانکی" در بازی بارسلونا "زلاتان ابراهیم وویچ" را نود دقیقه " زولاتان" می‌خواند دیگر مخاطب نمی‌تواند اصرار به اشتباه این فرد را تحمل کند.
یا زمانی که عادل فردوسی‌پور در بازی استقلال - راه‌آهن ، میلاد زنیدپور را مهاجم تیم سایپا می‌خواند و در صحنه گل دوم راه آهن می‌گوید:"حمله استقلال(!) روی دروازه سایپا و حالا گل راه آهن وارد دروازه طالب‌لو (!) می‌شود!" دیگر نمی‌توان توقع داشت،مخاطب در برابر این اتفاقات لبخند بزند.
نمونه‌های بسیار زیادی از این قبیل جملات وجود دارد که می‌توان با نوشتن آنها کتابی چند صد صفحه‌ای از اشتباهات گزارشگران ورزشی سیما تدوین کرد، اما تجربه نشان داده با نوشتن و مرور اشتباهات این افراد هیچ چیز درست نمی‌شود و تنها راهی که می‌تواند این معضل را برطرف کند نظارت کافی مسوولان ذی‌ربط رسانه ملی است که متاسفانه در شرایط فعلی چنین عاملی در گروه ورزش سیما دیده نمی‌شود.
