به گزارش آرین اسپوت، دولت دهم مصمم است پروژه ناتمام اسلاف خودش در قوه مجریه پیشین را به سرانجام برساند و با از میان بردن قانون فعلی توزیع یارانه ها، آن را طوری که صلاح می داند و گمان می برد عادلانه تر است بین مردم تقسیم کند. گمانه زنی های گوناگون، دامنه بحث را تا مرز رسیدن نرخ کالاهای اساسی و مایحتاج اصلی مردم به قیمت آزاد و واقعی خودش پیش برده است و آنچه مسلم به نظر می رسد، آن است که تمام مردم باید با اراده دولت برای «آنچه عادلانه توزیع کردن یارانه ها» خوانده می شود، کنار بیایند.
سیب زمینی گران می شود، مثل پیاز، مثل نان، مثل بنزین، مثل گوشت، مثل آب بها یا پول گاز و برق و تلفن. شاید از این به بعد لازم باشد برای خریدن 5 قرص نان سنگک برای تناول یک فقره آبگوشت خانوادگی، «ایران چک» خدمت آقای نانوا پیشکش کنی! همه این اتفاقات دارند رخ می دهند تا جامعه به عدالتی که مد نظر مدیرانش می باشد، نزدیک شود. در این میان، یک پرسش اساسی هم وجود دارد که گوشه ذهن فوتبالدوستان پیگیر و علاقه مند را می خراشد؛ دولت، کی قصد دارد یارانه های چند صد میلیارد تومانی فوتبال بی خیر و برکت ایران را از سرش باز کند؟! دیری است که این فوتبال ایستا، پس رو، ناموفق و سترون، «بار خاطر» دولت شده و گرداننده اصلی امور کشور را «تلکه» می کند، بی آنکه در قبال این همه رسیدگی، سر سوزن پیشرفتی نشان بدهد یا ذره ای جبران مافات کند. امروز که دولت محترم به هر دلیلی که خودش می داند و با هر جمع بندی که از طریق کارشناسان و صاحب نظران فن اقتصاد به آن رسیده، ترجیح می دهد به باز توزیع یارانه ها نگرشی تازه را حاکم کند، تکلیف پرداختهای آن چنانی و سرسام آور به ستاره های کاغذی چه خواهد شد؟ چگونه است که یک خانوار آسیب پذیر کم درآمد، باید از این به بعد بهای آب و برق مصرفی اش را «واقعی» بپردازد تا دولت خودش تکلیف دریافتی استحقاقی آن را معلوم کند، اما همچنان که کوچک ترین اراده ای برای مهار توسن لجام گسیخته بذل و بخششهای باشگاه های دولتی به بازیکنانی که از انجام دادن یک استپ سینه ساده عاجزند، وجود ندارد؟ پول کمک هزینه خرید سیب زمینی و خیار و گلابی و نرخ کنجد اضافی روی بربری های قد و نیم قد تنوری را از توده می گیرند تا دوباره به هر کس - به اندازه سهمی که گمان می کنند- بدهند، اما ناز آن بازیکنی که مثلاً چون عدد «هفت» دوست دارد، 777 میلیون تومان برای یک فصل از یک باشگاه دولتی مطالبه می کند، همچنان خریدار دارد؛ یا للعجب!
اقتصاددان نیستیم، چنانکه دولتمرد نیز؛ اما به عنوان یک شهروند ایرانی، یک انسان متمول طرح هدفمندسازی و البته یک مخاطب فوتبال، به دولت توصیه می کنیم که اگر نگران توزیع ناعادلانه یارانه هاست، اگر گمان می کند نظام فعلی تقسیم یارانه ها به «عدالت» نمی انجامد و اگر گمان می برد در نظام فعلی اقتصادی، به ناحق سبیل برخی ها چرب و چرب تر می شود، گوشه چشمی هم به فوتبال داشته باشد تا ببیند چطور دو بازیکن برزیلی متوسط و کمتر از متوسط، بیش از یک و نیم میلیارد تومان برای باشگاه دولتی پرسپولیس هزینه در بردارند یا چگونه فلان بازیکن پر حاشیه که در کل طول نیم فصل به اندازه یک بازی کامل هم به میدان نرفته، 200 میلیون تومان خرج روی دست ملتی می گذارد که قرار است پول کنجد سنگک شان را از جیب خودشان بدهند! ستاره ها، کجای قانون هدفمندسازی هستند؟!
www.seemorgh.com/news
