اردن را بردیم. اولین بازی رسمی‌مان بعد از حذف در راه جام جهانی را. فقط با یك گل. حالا باید چه عكس‌العملی در مقابل این برد داشته باشیم؟ خوشحال باشیم و امیدوار شویم؟ دلخور باشیم و غر بزنیم؟ تیم ملی امیدوار كننده بود یا ناامیدكننده با این برد خفیف؟
صبح دیروز اگر جلوی دكه روزنامه‌فروشی‌ها می‌ایستادی و به تیترهای مربوط به بازی نگاه می‌كردی، نگاه‌ها مختلف بود. البته اكثر تیترها رویكردی همراه با دلخوری و ناامیدی داشتند «باز هم كاپتان به داد تیم ملی رسید» ، «نكو فرشته نجات قطبی» ، «فاصله ما با اردن یك گل است؟!»، «بازی دیمی، گل اروپایی». اما در این میان تیترهای مثبت هم بود، «ایران به اردن رحم نكرد» یا «گام قدرتمندانه ایران به سوی جام ملت‌ها». امیدواری اما كمرنگ بود. انگار فقط یاد گرفته‌ایم ایراد بگیریم و غر بزنیم تا جایی به مثبت‌اندیشی ندهیم.
اصلا به نظر می‌رسد هیچ چیز مثبتی دربازی جمعه نبود. درست است تیم ملی ایراد دارد؛ مشكلات فنی مختلف كه می‌شود كلی به آنها پرداخت. به اینكه چرا افشین قطبی در خانه و مقابل تیم انتهای جدولی اردن یك نیمه كاملا با ترس تیمش را به میدان می‌فرستد. اینكه آوردن فرهاد مجیدی در دقیقه 65 با چه هدفی انجام شد. چرا در حالی كه در نیمه دوم سراپا حمله بودیم قطبی حاضر نشد تیمش را از تك‌مهاجمی خارج كند و از سایر مهاجمانش برای باز كردن دفاع فشرده حریف استفاده كند. اینكه چرا افشین قطبی هنوز برای چیدن تركیب 11 نفره‌اش مشكل دارد. تیم ملی بعد از تمدید قرارداد قطبی دیدارهای تداركاتی نسبتا خوبی لااقل از نظر تعداد داشته. حداقل استفاده‌ای كه می‌شود از بازی‌های تداركاتی متعدد كرد، به‌دست آوردن یك تركیب ثابت است. اما قطبی انگار هنوز به جمع‌بندی نرسیده. با تمام این كمبودها اما تیم ملی شنبه و در نیمه دوم امیدواركننده بود. تیم ملی در نیمه مربیان روان بازی كرد. درست است كه حریف چندان قدرتمند نبود اما در نیمه مربیان، قطبی با آوردن خلعتبری كاملا جریان بازی را به نفع ایران تغییر داد. دیگر خبری از آن بازی كسل‌كننده نیمه اول نبود. اردن مجبور شد به دفاع مطلق بپردازد. با اینكه ما از 45 دقیقه برتری خود فقط یك گل به‌دست آوردیم اما آیا ضعف در گلزنی مختص این تیم است. فوتبال ملی ما چند سالی است كه در پست‌های مختلف دچار خلاء شده، مربیان قبلی هر یك به‌دنبال حل این مشكل بوده‌اند اما از نظر پتانسیل بازیكن، فوتبال ما در دورانی قرار دارد كه به‌خصوص در دفاع میانی و خط حمله دچار كمبود است. نمی‌شود همه كمبودها را به یك نفر نسبت داد. افشین قطبی هم مثل علی دایی سعی دارد با تزریق نفرات جوان همچون كریم انصای‌فرد بخشی از مشكلات و كمبودها را حل كند. اما باید به تیم ملی فرصت داد. تیم ملی در نیمه دوم با اردن یكی از بهترین نمایش‌های چند سال اخیرش را داشت. به‌جای غر زدن و اعتراض به زمین زمان و اینكه بگوییم برد از اردن آن هم با یك گل در شأن ما نیست بهتر است كمی هم از بازی یك‌طرفه در نیمه دوم بگوییم.
یادمان نرود همین اردن، تیم ما را در ورزشگاه آزادی با سرمربیگری برانكو شكست داد. حالا طوری نكونام را منجی قطبی می‌دایم كه انگار گل او باعث فرار تیم ملی از باخت شده. ما اردن را بردیم و بهتر است كمی به تیم ملی اعتماد كنیم و امیدوار باشیم. نه تعریف بی‌جا كنیم و در مورد معایب آن اغماض كنیم و نه نكات مثبت را نادیده بگیریم و فقط غر بزنیم!
صبح دیروز اگر جلوی دكه روزنامه‌فروشی‌ها می‌ایستادی و به تیترهای مربوط به بازی نگاه می‌كردی، نگاه‌ها مختلف بود. البته اكثر تیترها رویكردی همراه با دلخوری و ناامیدی داشتند «باز هم كاپتان به داد تیم ملی رسید» ، «نكو فرشته نجات قطبی» ، «فاصله ما با اردن یك گل است؟!»، «بازی دیمی، گل اروپایی». اما در این میان تیترهای مثبت هم بود، «ایران به اردن رحم نكرد» یا «گام قدرتمندانه ایران به سوی جام ملت‌ها». امیدواری اما كمرنگ بود. انگار فقط یاد گرفته‌ایم ایراد بگیریم و غر بزنیم تا جایی به مثبت‌اندیشی ندهیم.
اصلا به نظر می‌رسد هیچ چیز مثبتی دربازی جمعه نبود. درست است تیم ملی ایراد دارد؛ مشكلات فنی مختلف كه می‌شود كلی به آنها پرداخت. به اینكه چرا افشین قطبی در خانه و مقابل تیم انتهای جدولی اردن یك نیمه كاملا با ترس تیمش را به میدان می‌فرستد. اینكه آوردن فرهاد مجیدی در دقیقه 65 با چه هدفی انجام شد. چرا در حالی كه در نیمه دوم سراپا حمله بودیم قطبی حاضر نشد تیمش را از تك‌مهاجمی خارج كند و از سایر مهاجمانش برای باز كردن دفاع فشرده حریف استفاده كند. اینكه چرا افشین قطبی هنوز برای چیدن تركیب 11 نفره‌اش مشكل دارد. تیم ملی بعد از تمدید قرارداد قطبی دیدارهای تداركاتی نسبتا خوبی لااقل از نظر تعداد داشته. حداقل استفاده‌ای كه می‌شود از بازی‌های تداركاتی متعدد كرد، به‌دست آوردن یك تركیب ثابت است. اما قطبی انگار هنوز به جمع‌بندی نرسیده. با تمام این كمبودها اما تیم ملی شنبه و در نیمه دوم امیدواركننده بود. تیم ملی در نیمه مربیان روان بازی كرد. درست است كه حریف چندان قدرتمند نبود اما در نیمه مربیان، قطبی با آوردن خلعتبری كاملا جریان بازی را به نفع ایران تغییر داد. دیگر خبری از آن بازی كسل‌كننده نیمه اول نبود. اردن مجبور شد به دفاع مطلق بپردازد. با اینكه ما از 45 دقیقه برتری خود فقط یك گل به‌دست آوردیم اما آیا ضعف در گلزنی مختص این تیم است. فوتبال ملی ما چند سالی است كه در پست‌های مختلف دچار خلاء شده، مربیان قبلی هر یك به‌دنبال حل این مشكل بوده‌اند اما از نظر پتانسیل بازیكن، فوتبال ما در دورانی قرار دارد كه به‌خصوص در دفاع میانی و خط حمله دچار كمبود است. نمی‌شود همه كمبودها را به یك نفر نسبت داد. افشین قطبی هم مثل علی دایی سعی دارد با تزریق نفرات جوان همچون كریم انصای‌فرد بخشی از مشكلات و كمبودها را حل كند. اما باید به تیم ملی فرصت داد. تیم ملی در نیمه دوم با اردن یكی از بهترین نمایش‌های چند سال اخیرش را داشت. به‌جای غر زدن و اعتراض به زمین زمان و اینكه بگوییم برد از اردن آن هم با یك گل در شأن ما نیست بهتر است كمی هم از بازی یك‌طرفه در نیمه دوم بگوییم.
یادمان نرود همین اردن، تیم ما را در ورزشگاه آزادی با سرمربیگری برانكو شكست داد. حالا طوری نكونام را منجی قطبی می‌دایم كه انگار گل او باعث فرار تیم ملی از باخت شده. ما اردن را بردیم و بهتر است كمی به تیم ملی اعتماد كنیم و امیدوار باشیم. نه تعریف بی‌جا كنیم و در مورد معایب آن اغماض كنیم و نه نكات مثبت را نادیده بگیریم و فقط غر بزنیم!
گردآوری:گروه خبر سيمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع:hurrahsport.com
