1 ) شکست تیم ملی کشورمان در برابر اردن، اگرچه صعود قریب الوقوع ما را به مرحله نهایی جام ملتهای آسیا 2011 به خطر نینداخت، اما اصولاً از آن دست باختهایی بود که تلخی و دردناکی اش را نمی شود در مقیاس جدولهای رده بندی و امتیازها و اعداد و ارقام سنجید. ما یکشنبه شب به اردنی باختیم که بیش از هر چیز دیگری یک تیم «عربی» محسوب می شود و کیست که نداند زانو زدن ایران مقابل دشداشه پوش ها، تحت هر شرایطی غمبار است و یک «فاجعه» محسوب می شود؟ شکست در برابر اردن البته یادمان آورد که «شیر»ی هستیم سخت بی یال و کوپال که حالا وقتی گام به ورزشگاه خانگی تیم گمنام و قعرنشین گروهمان در مقدماتی جام ملتهای آسیا می گذاریم، باید 90 دقیقه تمام در محوطه جریمه خودی حبس باشیم و فقط زیر توپ بزنیم. ناکامی مان، البته چهره ای تازه از تیم افشین قطبی را نیز به نمایش گذاشت؛ هم او که خودش را و مجموعه تحت اداره اش را همواره «بین المللی» می خواند و همه انرژی اش را خرج تحویل دادن یک مشت لغت خوش آب و رنگ به خلق خدا می کند. حالا شاید علی دایی نیز در محکمه تاریخ گامی به سوی تبرئه شدن برداشته باشد؛ چه اینکه اگر همین آقای به اصطلاح امپراتور رهبری ایران را در مقدماتی جام جهانی از ابتدا به عهده می گرفت، چه بسا تیم ما حتی مجال جا گذاشتن امارات را نیز نمی یافت و قعرنشین مطلق گروه می شد. به هر حال امارات که از اردن ضعیف تر نیست، هست؟!
2 ) جوهر این یادداشت اما چیز دیگری است. اینجا می خواهیم از فدراسیون فوتبالی حرف بزنیم که برای دومین سال متوالی نامزد کسب عنوان «بهترین» در سطح قاره و بین هم رده ای های خودش شده است و لابد کارش خیلی درست است که مدام به چنین افتخاراتی نایل می شود! لابد برای بسیاری از بینندگان تلویزیونی مسابقات فوتبال که پس از تماشای دیدار اردن و ایران، پای بازی اوساسونا و والنسیا نشستند، این سؤال به وجود آمده باشد که چرا نکونام و شجاعی، ارزشمندترین بازیکنان فعلی تیم ملی کشورمان به جای حضور در امان و کمک به ایران، در پمپلونا به میدان رفته بودند و برای یک تیم لالیگایی عرق می ریختند؟ پاسخ این پرسش را باید از کفاشیان، تاج و رفقا پرسید؛ هم آنان که چندی پیش با درخواستی نابخردانه و ناشی از سؤ مدیریت، رسماً از AFC درخواست کردند تا بازی ما با اردن را به روزی خارج از روزهای فیفا موکول کند و به این ترتیب، مقدمات برگزاری مسابقه مذکور با 4 روز تأخیر را فراهم کردند تا اوساسونا مطابق قانون، حق آزاد نکردن بازیکنانش را داشته باشد و سفید پوشان ایران، بدون نکو و شجاعی به میدان بروند! روزی که فدراسیون چنین تقاضایی از کنفدراسیون فوتبال آسیا کرد، قرار بود تیم ملی در «فیفا دی» موعد برگزاری بازی با اردن، به صورت دوستانه به مصاف آمریکا برود، اما پس از موافقت AFC با تغییر تاریخ بازی امان، مسابقه دوستانه کذایی هم ملغی شد تا به جای آمریکا، مقدونیه راهی تهران شود! به این ترتیب، در دیدار مهم و حیثیتی تیم ملی با اردن، قطبی از نعمت حضور شجاعی و نکونام محروم شد تا همه چیز به شرایط ایده آل مورد نظر حریف عربی نزدیکتر شود!
3 ) امروز باید فدراسیون فوتبال را چگونه خطاب کرد؟ سؤال واضح و روشن این است که چه کسی مسؤول مستقیم غیبت نکونام و شجاعی و متعاقب آن باخت ایران به اردن محسوب می شود؟ آیا غیر از این است که ندانم کاری دوستان در خیابان سئول و شتابزدگی غیرقابل توجیه شان در جایگزینی مصاف قطعی نشده ایران با آمریکا، با مسابقه رسمی کشورمان و اردن، در حال حاضر به بروز یک «شبه فاجعه» انجامیده است؟ بعید می دانیم این توقع زیادی از آقایان بوده باشد که دیدارهای رسمی و سرنوشت ساز را به مسابقات دوستانه رجحان بدهند و البته قبل از آنکه از برگزاری دیداری تدارکاتی اطمینان حاصل نکرده اند، مبادرت به برنامه ریزی در مورد آن و قرار دادن سایر رویدادهای تحت الشعاع آن نکنند. انتظار زیادی است کمی وسواس داشتن و فکر به خرج دادن آقای کفاشیان عزیز؟!
4 ) غرور بند زده فوتبال ایرانی، یک مرتبه دیگر در شب تار امان ترک خورد و این بار البته، آکتور اول این شکست فدراسیونی بود که باعث شد گل مسعود شجاعی به جای اردن در اسپانیا و در دروازه والنسیا بروید! هیچ اشکالی ندارد اگر همچنان AFC به کج سلیقگی هایش ادامه بدهد و فدراسیون ما را جزو برترین های قاره(! ) قلمداد کند، آنچه اکنون اهمیت دارد، سؤ مدیریتی است که کمر فوتبال را شکسته و ردپایش را همه جا باقی گذاشته است.
گردآوری:گروه خبر سيمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع:ariensport.com
