به نقل از آرين اسپورت ، زمانی که می‌دانست رفتارش در برخورد با ستاره‌های فوتبال می‌تواند او را به گوشه رینگ بیندازد درست همان کار را انجام داد. قطبی را در روزهای محبوبیت فوق‌العاده‌اش به سلابه کشید و از امیر قلعه‌نویی یک گروهبان قندعلی بی ستاره ساخت. خوب می‌دانست طیف هواداران قلعه‌نویی تا چه حد گسترده است ولی با علم به این موضوع، انگشت در سوراخ زنبور کرد.
او بی‌محابا می‌تاخت و بیانیه‌های پیاپی‌اش جامعه ورزش ایران را با پدیده‌‌ای تازه به نام «ساختارشکنی واقعی» روبه‌رو کرد. هیچکس باور نمی‌کرد می‌توان محبوب‌ترین و یا موجه‌ترین عناصر فوتبال را اینگونه به چالش کشید. کسی مانند او نمی‌توانست به خاطر چیزی که حداقل به?زعم خودش «دفاع از حق» تلقی می‌شد پشت پا به سمت پرطمطراق مربیگری تیم ملی بزند و تا آخر هم ادامه دهد. ولی او ادامه داد «رضا زاده» را که به عنوان نماد پهلوانی ورزش ایران در سال‌های اخیر مطرح شده با لحنی تحکم‌آمیز دعوت به سکوت کرد تا قهرمان وزنه‌برداری دنیا بداند دنیا همیشه آنگونه که بوده با ملایمات بستر خود را برایش پهن نمی‌کند.
متفاوت‌ترین مرد ورزش ایران، اما در آخرین مصاحبه خود حیرت‌انگیزترین موضع‌گیری را داشته و با پرداختن به حوادث بعد انتخابات ریاست‌جمهوری انگشت روی نام کسی گذاشته که در چند ماه اخیر کمتر تحلیل‌گر مشهور سیاسی و یا اجتماعی به خود اجازه ورود به این حیطه را داده است. او ضمن دفاع از عملکرد صفایی فراهانی در دوران ریاستش بر فدراسیون فوتبال خواستار مشخص شدن وضعیت وی شده است تا همه از حیرت وا بمانند. گاه رسیدن به آگاهی کامل از درستی یا نادرستی رفتارهای یک شخص کاری بسیار مشکل است. محمد مایلی‌کهن گاه آنچنان به لایه‌های محبوب جامعه ورزش هجوم می‌برد که افکار عمومی سرسختانه برابرش موضع می‌گرفتند و این موضع‌گیری گاه ابعادی خصمانه توام با نفرت پیدا می‌کرد. ولی او ادامه می‌داد و می‌دانست زمین و زمان علیه‌اش خواهند شد ولی باز ادامه می‌داد. تردید اصلی همین جا شکل گرفت و طیف خاصی از منتقدان وی به این فکر کردند که«نکند او یک قدم جلوتر از باور ما به یک اتفاق یا شخص حرکت می‌کند؟»
دفاع از صفایی فراهانی در شرایط فعلی، ادامه همان تردیدی است که روز به روز بر رسیدن به یقین آن افزوده می‌شود. حالا منتقدانش دیگر مانند گذشته نمی‌توانند وی را متهم به جانبداری چشم بسته از گروه یا شخص خاصی کنند. شاید باور آن سخت باشد ولی مایلی‌کهن دارد ثابت می‌کند تنها به آنچه عقل و قلبش می‌گوید اعتقاد دارد و برای خیانت نکردن به این القای عقلی و قلبی حاضر است تا جایی پیش رود که در پروسه‌های مختلف زمانی با جامعه عظیمی از مخالفان روبه رو شود.
رویه‌ای که برابر افشین قطبی پس از شکست تیم ملی مقابل اردن نیز در پیش گرفت حیرت‌انگیز و به شکلی است که حتی اگر دوستان وی سیاست نقد بی‌رحمانه را پیش گیرند با واکنش خاصی از سوی توده رو به رو نمی‌شوند چه رسد به مایلی‌کهن که همیشه آماده انتقاد است. ولی مایلی‌کهن ترجیح داد ضمن انتقاد نرم، خواهان اعطای فرصت به قطبی شود. او نه تنها قطبی را شلاق نزد بلکه به حمایت از او برخاست تا بخشی دیگر از پرده‌های تردید رنگ ببازند.
محمد مایلی‌کهن به همین دلایل آدم متفاوتی است که برخلاف باور عمومی باید کاملا جدی گرفته شود. حداقل نمونه‌های فراوانی برای اثبات درستی این تفکر وجود دارند.
