پاي صحبت‌های «مربی اخلاق»؛ علی دوستی

 

 او «علی دوستی» است. كسی كه همین چند روز پیش جایزه «مربی اخلاق» را دریافت كرد. یكی از مربیان قدیمی و بازیكن‌ساز فوتبال تهران كه شاگردان زیادی را تحویل تیم ملی داده است. او بود كه همین چند ماه پیش با تیم ملی نوجوانان موفق شد از گروه خود در جام جهانی صعود كند و نخستین صعود فوتبالی ما در جام جهانی را رقم بزند.
با او كه برای بسیاری از بازیكنانش مثل یك «پدر» می‌ماند همكلام شدن می‌تواند به یك مصاحبه خوب بدل شود. مصاحبه‌ای با حرف‌های جدید و متفاوت:

* جایزه «مربی اخلاق» برای من یك جایزه شخصی است. احساس می‌كنم در یك نبرد پیروز شده‌ام. آنها كه مرا می‌شناسند، می‌دانند كه چقدر در طول این 5 سال تلاشی كرده‌ام تا شاگردانم را با مسائل اخلاقی آشنا كنم. احترام به پدر و مادر، احترام به بازیكنان رقیب، احترام به پیشكسوتان، احترام به خبرنگاران و احترام به تماشاگران را به شاگردانم یاد داده‌ام و امیدوارم كه آنها هم همیشه در تمام مسائل زندگی این نكات را رعایت كنند.

* من آدم سخت‌گیر هستم. همیشه موی بازیكنان را كوتاه می‌كنم و اجازه هم نمی‌دهم كه بازیكنم «گردنبند» بیندازد یا بلایی بر سرخط ریش و ابرویش بیاورد. همیشه هم خیر و صلاح بازیكنم را خواسته‌ام. خودتان قضاوت كنید.... بازیكنی كه در سنین نوجوانی و جوانی قرار دارد در اول راه زندگی است و باید تمام تمركزش را بگذارد روی فوتبالش چون اگر این كار را نكند هیچ وقت نمی‌تواند به بالاترین قله‌ها برسد. من همیشه به بازیكنم می‌گویم:«بازیكنی كه دو ساعت مقابل آینه با موهایش ور برود به هیچ جا نمی‌رسد. دلیلش هم مشخصی است. بازیكن نوجوان یا جوان موهایش را سیخ سیخی می‌كند كه بتواند توجه دیگران را جلب كند!» حالا بر فرض هم كه با كسی دوست شد!‌ تازه از آنجا بدبختی شروع می‌شود. ما اردوی شبانه‌روزی می‌گذاریم اما او دوست دارد از اردو بیرون برود و با طرف قرار بگذارد وقتی نمی‌تواند فكر می‌كند ما زندنی‌اش كرده‌ایم. تا ساعت2 صبح با دختر پای تلفن صحبت می‌كند یا به هم اس‌ام‌اس می‌دهند در نتیجه دیر می‌خوابد و كم استراحت می‌كند. وقتی می‌خواهد بازی كند به فكر تمیش نیست بلكه می‌خواهد در زمین كارهای انفرادی انجام دهد كه «دیده» شود!

* من آدم خشكی نیستم. خدا شاهد است كه تا به حال برای چند نفر از بازیكنانم شخصاً به خواستگاری رفته‌ام اما هر چیزی جایی دارد. من در نوجوان و جوان بازیكنم را می‌رود می‌كنم تا وقتی بزرگ شدند به بهترین باشگاه‌ها بروند و بهترین پول‌ها را بگیرند و بهترین ماشین‌ها را سوار شوند.

* معلمی افتخار من است. افتخار می‌كنم كه سال‌هاست در منطقه 12 معلمی كرده‌ام. خیلی از بازیكنانی كه زیر دست من بزرگ شده‌اند فقط بازیكن من نبوده‌اند بلكه شاگرد من هم بوده‌اند یعنی هم در مدرسه با من بودند هم در تیم فوتبال در این سال‌ها خیلی وقت‌ها پیش آمده كه باید در خدمت تیم‌های ملی من بودم و آموزش و پرورش به من «مسئولیت» می‌داد تا در فدراسیون خدمت كنم. از همه آنها كه به من لطف داشتند متشكرم. اگر پشتم نبودند به اینجا نمی‌رسیدم.

* من برای بسیاری از بازیكنانم مثل یك پدر بوده‌ام. گاهی بداخلاقی كرده‌ام اما همیشه صلاحشان را خواسته‌ام خیلی از فوتبالیست‌های بزرگ فوتبال ایران از من كتك خورده‌اند اما هرگز به دل نگرفته‌اند چون می‌دانند آنچه در حقشان انجام شده از هم بی‌مهره نبوده كه از سر «پدری» بوده.

*همیشه كارم را با عشق انجام داده‌ام. همیشه برای كار كه انجام داده‌ام وقت گذاشته‌ام. من در خیلی از زمین خاكی‌های تهران بازیكنی پیدا كرده‌ام. زمین خاكی‌هایی كه متأسفانه دیگر وجود ندارند. خیلی از بازیكنان كه پیدا كرده‌ام در تست‌ها به سراغم آمده‌اند در حالی كه حتی كفش مناسب هم نداشتند. یادم نمی‌رود یكی از بازیكنانم كه حتی به پرسپولیس رسید هم روزی كه برای اولین‌بار با پدرش به زمین بانك ملی آمد تا تست بدهد، كفش ته صاف همراهش بود! از یكی از بازیكنانم برایش كفش استوك‌دار قرض گرفتم تا به خاطر كفش نامناسب حقش خورده نشود!

*بازیكن ایران باهوش است. بازیكن ایران لیاقت مربیان خوب را دارد. اینكه نمی‌شود مربی در رختكن به بازیكن بگوید«برید و حریف را ببرید!» چطور ببریم؟ مربی وظیفه دارد تا بازیكنش را داخل رختكن راهنمایی كند، نقاط ضعف حریف را بگوید، راهكارها را نشان دهد، به تیمش نسخه بدهد. مربی باید هم تیمش را با روحیه به داخل زمین بفرستد و هم با برنامه. غیر از این باشد موفق نمی‌شود.

* 3 سال بود كه نباخته  بودیم تا زمانی كه مغلوب اروگوئه شدیم. تیم نوجوانان ما هیچ وقت نباخت. حتی در دوستانه‌ها هم نباخت با این حال من همیشه رفتارم را با مربی‌های رقیب یكی است. همیشه قبل از بازی با هر تیمی با دستیارانم به سراغ نیمكت حریف می‌رویم، هدیه‌ای می‌دهیم و رخصت می‌گیریم. بعد از بازی هم فارغ از هر نتیجه‌ای به سراغ نیمكت حریف می‌رویم و با آنها دست می‌دهیم و «خسته نباشید» می‌گوییم.

*من خیلی از مربی‌ها را شكست داده‌ام اما فقط دلم به حال یك مربی سوخت و آن مربی تیم نوجوانان هلند بود. خیلی آدم جنتلمنی بود. خیلی هم جوان بود. وقتی شكستش دادیم هم خودش كوچك شد، هم تیمش باخت و هم اینكه اصلا حذف شدند آن هم به خاطر دو تا كارت زرد اضافه كه در بازی با ما گرفتند و بعد نتوانستند سر همین كارت زردها صعود كنند چون از بین تیم‌های سوم گروه‌ها تیم‌هایی صعود می‌كردند كه كمتر كارت بگیرند. خلاصه اینكه واقعاً‌ دلم سوخت. خیلی آدم با شخصیتی بود. در كنفرانس مطبوعاتی هم یادی از آقای «وسترهوف» كردم كه دو هفته ما را در تهران درسی داده بود. گفتم باعث افتخار ماست و ما خوشحالیم كه تیمی را شكست داده‌ایم كه مربیانش برای من كلاسی آموزشی می‌گذاشتند.

* هیچ كدام از موفقیت‌های «ما» تنهایی به دست نیامده. دلم می‌خواهد هر وقت مصاحبه می‌كنم اسم همكاران خوبم را ببرم. آقای «سیدابوالفضل جوزی»، «مهدی غفاری»، «نادر عزت‌اللهی»، «مهدی حیدری»، «تورج كشاورز»،«بهزاد قاسم محمدی»،«دكتر شهاب» و «دكتر سینایی» كه برای ما زحمت كشیدند، از رسانه‌های هم تشكر می‌كنم و از همه از فدراسیون از تیم‌های باشگاهی و مربیان خوبشان و از خبرنگارها می‌خواهم از تیم ملی جوانان حمایت كنند. ما به این حمایت‌ها احتیاج داریم.