لیگ قهرمانان آسیا در شرف آغاز است و ما نگرانیم. نگران آبرویمان. اگر زیاد بدبین نباشیم باید قبول كنیم كه هنوز تتمه‌ای از آبروی فوتبال ایران در سطح قاره باقیمانده است. در آسیا ما را هنوز قاطی بزرگان فوتبال بُر می‌زنند، آنها به خیال اینكه فوتبال ایران دوره افول را پشت سر می‌گذارد و دوباره خواهد درخشید از آن به احترام یاد می‌كنند. هنوز نمی‌دانند ما اینجا در ایران سال‌هاست قید زادوولد در فوتبال را زدیم. نمی‌دانند كه چند سالی فقط سرمان را با ساخت‌وساز استادیوم‌های بدقواره گرم كرده‌ایم. یادشان نمانده كه ما به شكرانه صعود به جام‌جهانی خودزنی كردیم و فوتبالمان را به محاق تعلیق فرستادیم و ماجرای كمیته انتقالی و ...آنها نمی‌دانند ما اینجا منشور اخلاقی داریم،به خیال خودشان با ثبت قانون حق پخش تلویزیونی حالا كرور كرور پول به حساب فوتبال ریخته می‌شود. اتفاقا به آنها خبر رسید كه رییس‌جمهور قبل از انتخابات فرمان خصوصی سازی باشگاه‌های بزرگ فوتبال ایران را صادر كرد، اما نمی‌دانند كه این فرمان در كارتابل آقایان تصمیم گیرنده خاك می‌خورد و هیچكس بیلی برای تحقق آن نمی‌زند.
بنده‌های خدا هنوز فكر می‌كنند ما هم ردیف كره و ژاپن و استرالیا هستیم و می‌توانیم از سهمیه حداكثری خود در لیگ قهرمانان آسیا استفاده كنیم.
مشكل چند لوكس نور استادیوم كرمان حل شد و امسال هم خطر از بیخ گوشمان گذشت،اما زیر این نور چه كیفیتی از فوتبال نماینده‌مان در آسیا خواهیم دید؟ نكند خدا خدا كنیم كه كاش این چند لوكس نور بیشتر جای خود را به ظلمات و تاریكی مطلق می‌داد تا عمق فاجعه را كسی نمی‌دید.
ما نگرانیم. آسیا می‌تواند افتضاح سال گذشته نماینده‌های فوتبال ایران در رده باشگاهی را به اتفافات فوتبال ربط دهد، اما در سال دوم چه؟ تكرار آن حوادث و قرار دادن این اتفاقات در كنار حذف از جام‌جهانی به آنها می‌فهماند كه كم‌كم باید ایران را از جمع كسانی كه معادلات قدرت در فوتبال قاره را رقم می‌زنند كنار گذاشت.
