روی ديگر سكه دعوت از علی كريمی

- هشدار: اگر به علی كریمی تعصب خیلی‌خیلی زیادی دارید و یا فكر می‌كنید هیچ‌وقت نباید حضورش در تیمی را با چند پرسش همراه ساخت، این مطلب را نخوانید و یا اگر می‌خوانید قبل از آن قرص اعصاب و یك لیوان آب خنك فراموش نشود!
1 - او یك «سوپر ستاره» است. در این شكی وجود ندارد. می‌تواند طی یك لحظه، فقط یك لحظه، تمام معادلات مسابقه‌ای را بر هم زند و یا تماشاگران را مجبور كند انگشتان‌شان را از حیرت گاز بزنند. دعوت علی كریمی به تیم‌ملی یك اتفاق فوق‌العاده محسوب می‌شود. شاید در جام ملت‌های آسیا ناگهان با چند حركت مافوق تصور، همه‌‌چیز را عوض كرده و ایران را به شادی عمومی دعوت كند. حتی اگر فوق واژه «مافوق تصور» ظاهر شد نیز خیلی تعجب نكنید. او علی كریمی است. ویژه‌ترین بازیكن چند سال اخیر فوتبال ایران اما حضور جادوگر در تیم‌ملی می‌تواند روی دیگری نیز داشته باشد. چون این سكه همیشه دو رو داشته است.
2 - علی كریمی آدمی نیست كه حرف خود را دو تا كند. او از تیم‌ملی خداحافظی كرد و با توجه به شناخت قبلی از شخصیت او، همه مطمئن بودند دیگر خبری از مرد استثنایی در تیم‌ملی نخواهید شنید. ولی اتفاق دیگری افتاد. افشین قطبی او را در فهرست خود قرار داد و كریمی نیز در مصاحبه‌ای تمام معادلات ذهنی قبلی را به هم زد؛ «امیدوارم بتوانم برای تیم‌ملی مثمر ثمر باشم» بسیاری گمان می‌كردند او بر خداحافظی خویش پافشاری خواهد كرد ولی پاسخ مثبت این بازیكن نظرات را عوض كرد اما نكته مهم شاید در چرخش ناگهانی تصمیم وی نهفته باشد. شایعات زیادی مبنی بر متوسل شدن به حیاط خلوت‌ها و چانه‌زنی‌های غیر‌مرئی برای پاسخ مثبت گرفتن از كریمی در راستای افزایش وزن و محبوبیت تیم‌ملی در برهه زمانی كنونی كه تماشاگران اعتنای چندانی به تیم ندارند به گوش می‌رسد كه چندان هم بی‌راه نیست. شاید این تفكر درست باشد كه كریمی برای حضور دوباره در تیم‌ملی «قبولانده» شده است. هرچند دلیل مستندی برای اثبات چنین تفكری وجود ندارد.
3 - تجربه ثابت كرده علی كریمی برای ارایه تمام توانایی خود نیاز به انگیزه‌ای فراتر از انگیزه سایر ستاره‌ها دارد. مانند زمانی كه بعد كنار گذاشتن دایی از تیم‌ملی درخششی خیره‌كننده داشت تا به نوعی دایی را گوشه رینگ گیر بیندازد.
كریمی همیشه دو چهره داشته. جام‌جهانی را به خاطر بیاورید. او نمی‌خواست بازی كند. ظاهراً می‌خواست ولی برای این خواستن انگیزه روشنی نمی‌یافت و كار به آنجا رسید كه لگد محكمی به كیف پزشك تیم‌ملی زد و عكس آن به تمام دنیا مخابره شد.
اكنون نیز انگیزه خاصی برای درخشش ویژه او وجود ندارد. به تیم‌ملی آمده تا محبوبیت این تیم بالاتر رود و توجه عمومی بیشتر شود ولی برای خودش چه؟
به نظر نمی‌رسد در ماه‌های آینده، علی كریمی آن انگیزه لازم را بیابد. چون اصلاً چیزی وجود ندارد. تنها می‌ماند دل بستن به اتفاقات آینده و محركی قوی برای قلقلك دادن جادوگر، آیا قطبی به این موضوع فكر كرده است؟