محمد مایلیكهن كه همیشه شائبه استفاده او از رانت های سیاسی در تیمداری وجود داشته، بعد از شكست مقابل استیلآذین فردوسیپور را به سوءاستفاده از برنامه 90 برای اغراض سیاسی و مادی متهم كرد. این مطلب پاسخی به اوست كه مثل همیشه یك طرفه به قاضی رفته است.
قضاوت درباره این موضوع كه اگر مجری دیگری به جای عادل فردوسیپور، تهیهكنندگی و اجرای نود را برعهده داشت، این برنامه به اهمیت امروز نبود دشوار است، اما همین اول كاری میتوانیم چند دلیل برایتان بشماریم.
1. نود قدیمیترین برنامه صداوسیما نیست. پیش از نود، برنامههای هفتگی بسیاری كه شاخصترین آنها «ورزش و مردم» و «ورزش از شبكه دوم» هستند، روی آنتن رفتهاند. موقعیت امروز این دو برنامه كه البته در ذهن ماندن آنها بیشتر مربوط به فضای رسانهای ایران در دهه 1360 است، خود گویای توانایی مجریان، تهیهكنندگان و ایدئولوگهای آنهاست.
2. فوتبال؟ شاید اما برنامههای ورزشی دیگر منعی در پخش فوتبال نداشتهاند. البته تمركز نود روی موضوع فوتبال و به خصوص داوری در توفیق این برنامه موثر است اما میشود از این طرف نیز به ماجرا پرداخت. شاید اگر اندكی از ذوق و نه چندان عجیب و غریبی كه صرف برنامه نود میشود، در این برنامهها وجود داشت، میشد از قابلیت سایر رشتهها در خبرسازی استفاده كرد؛ اتفاقی كه لازم نیست بگوییم هرگز با رویكرد این دو برنامه به وقوع نپیوسته است.
3. شك نداریم دوستان بسیاری هستند كه دوست داشتند به جای فردوسیپور هدایت برنامه نود را در دست بگیرند. از نظر اقتصادی، نود یك دكان سه نبش در بهترین نقطه تجاری شهر است و دوستان با تبحری كه دارند چهها كه نمیتوانستند بكنند!
مدیرباشگاهی را میشناسم كه علاقه بسیاری داشت سرمربی تیم خود را به هر قیمتی به برنامه نود بفرستد تا او به عنوان میهمان، بخشی از پروژه «شوآف» جناب مدیر را پیش ببرد. یك مدیر باشگاه دیگر كه در یك بلوای بزرگ داور مسابقه را كتك زده بود، قصد داشت با سوءاستفاده از همشهریگری و آشنایی با یكی از اعضای خانواده فردوسیپور، مانع از مانور نود روی حادثهای شود كه محرومیت سنگین او از فوتبال را رقم زد. مدیربرنامهای (چه با كلاس!) هست كه با دهها بازیكن لیگ و چند دوست روزنامهنگار توأمان كار میكند. فكر میكنید او برای حضور بازیكنان در برنامه نود، با عنوان میهمان حاضر است چقدر بپردازد؟ پولی كه عین سرمایهگذاری است و بدون شك چند برابرش برمیگردد.
«شما میتوانی مشاور باشگاه ما باشی.» این پیشپاافتادهترین جملهایست كه از زبان صاحبان مكنت در فوتبال ایران خطاب به اهالی رسانه بیرون میآید. خب، اینجا وقت یك نتیجهگیری حماسی است؛ عادل به طرزعجیبی ـ تا آنجا كه ما خبر داریم ـ مقابل این پیشنهادات مقاومت كرده و برنامهاش را با فاصلهای باورنكردنی با انگهای مالی پیش برده است.
امیدوارم نویسنده در بیان مقصود خود به درازگویی نیفتاده باشد. نویسنده قصد داشت بگوید عادل فردوسیپور آدم خارقالعادهای نیست. او یك مجری محافظهكار است كه هرگز اعتبار برنامه و خود را به پیشنهادها، وسوسهها و تهدیدها نفروخته است. او یك آدم معمولی است كه سعی كرده یك كارمند شریف و صادق برای صداوسیما باشد كه مدیومی وسیع و فوقالعاده در اختیارش گذاشته است؛ مدیومی كه البته میتوانست با رفتاری مشابه دیگران نابود شود، اما به حسنشهرت مجری جوان و كمتجربهاش ماند و پا گرفت، تا جایی كه دیگر نمیتوان دوشنبهشبها را بدون او و برنامهاش تصور كرد.
او با همین رفتار نهچندان پیچیده ـ كه البته ممكن است به نظر برخی دوستان دركنكردنی باشد ـ تبدیل به چهره اول صداوسیما در فوتبال و شاید تبدیل به چهره اول فوتبال ایران شده و پیش میرود. موقعیتی كه طبق شنیدهها باعث تمكن مالی او نیز شده. از این نظر او یك پیروز مطلق است، كسی كه هرگز آفتابه دزدی نكرد و تا امروز در كمال آرامش و بدون اینكه پایش به هیچ كلانتری و محكمهای باز شده باشد، زندگیاش را میكند.
1. نود قدیمیترین برنامه صداوسیما نیست. پیش از نود، برنامههای هفتگی بسیاری كه شاخصترین آنها «ورزش و مردم» و «ورزش از شبكه دوم» هستند، روی آنتن رفتهاند. موقعیت امروز این دو برنامه كه البته در ذهن ماندن آنها بیشتر مربوط به فضای رسانهای ایران در دهه 1360 است، خود گویای توانایی مجریان، تهیهكنندگان و ایدئولوگهای آنهاست.
2. فوتبال؟ شاید اما برنامههای ورزشی دیگر منعی در پخش فوتبال نداشتهاند. البته تمركز نود روی موضوع فوتبال و به خصوص داوری در توفیق این برنامه موثر است اما میشود از این طرف نیز به ماجرا پرداخت. شاید اگر اندكی از ذوق و نه چندان عجیب و غریبی كه صرف برنامه نود میشود، در این برنامهها وجود داشت، میشد از قابلیت سایر رشتهها در خبرسازی استفاده كرد؛ اتفاقی كه لازم نیست بگوییم هرگز با رویكرد این دو برنامه به وقوع نپیوسته است.
3. شك نداریم دوستان بسیاری هستند كه دوست داشتند به جای فردوسیپور هدایت برنامه نود را در دست بگیرند. از نظر اقتصادی، نود یك دكان سه نبش در بهترین نقطه تجاری شهر است و دوستان با تبحری كه دارند چهها كه نمیتوانستند بكنند!
مدیرباشگاهی را میشناسم كه علاقه بسیاری داشت سرمربی تیم خود را به هر قیمتی به برنامه نود بفرستد تا او به عنوان میهمان، بخشی از پروژه «شوآف» جناب مدیر را پیش ببرد. یك مدیر باشگاه دیگر كه در یك بلوای بزرگ داور مسابقه را كتك زده بود، قصد داشت با سوءاستفاده از همشهریگری و آشنایی با یكی از اعضای خانواده فردوسیپور، مانع از مانور نود روی حادثهای شود كه محرومیت سنگین او از فوتبال را رقم زد. مدیربرنامهای (چه با كلاس!) هست كه با دهها بازیكن لیگ و چند دوست روزنامهنگار توأمان كار میكند. فكر میكنید او برای حضور بازیكنان در برنامه نود، با عنوان میهمان حاضر است چقدر بپردازد؟ پولی كه عین سرمایهگذاری است و بدون شك چند برابرش برمیگردد.
«شما میتوانی مشاور باشگاه ما باشی.» این پیشپاافتادهترین جملهایست كه از زبان صاحبان مكنت در فوتبال ایران خطاب به اهالی رسانه بیرون میآید. خب، اینجا وقت یك نتیجهگیری حماسی است؛ عادل به طرزعجیبی ـ تا آنجا كه ما خبر داریم ـ مقابل این پیشنهادات مقاومت كرده و برنامهاش را با فاصلهای باورنكردنی با انگهای مالی پیش برده است.
امیدوارم نویسنده در بیان مقصود خود به درازگویی نیفتاده باشد. نویسنده قصد داشت بگوید عادل فردوسیپور آدم خارقالعادهای نیست. او یك مجری محافظهكار است كه هرگز اعتبار برنامه و خود را به پیشنهادها، وسوسهها و تهدیدها نفروخته است. او یك آدم معمولی است كه سعی كرده یك كارمند شریف و صادق برای صداوسیما باشد كه مدیومی وسیع و فوقالعاده در اختیارش گذاشته است؛ مدیومی كه البته میتوانست با رفتاری مشابه دیگران نابود شود، اما به حسنشهرت مجری جوان و كمتجربهاش ماند و پا گرفت، تا جایی كه دیگر نمیتوان دوشنبهشبها را بدون او و برنامهاش تصور كرد.
او با همین رفتار نهچندان پیچیده ـ كه البته ممكن است به نظر برخی دوستان دركنكردنی باشد ـ تبدیل به چهره اول صداوسیما در فوتبال و شاید تبدیل به چهره اول فوتبال ایران شده و پیش میرود. موقعیتی كه طبق شنیدهها باعث تمكن مالی او نیز شده. از این نظر او یك پیروز مطلق است، كسی كه هرگز آفتابه دزدی نكرد و تا امروز در كمال آرامش و بدون اینكه پایش به هیچ كلانتری و محكمهای باز شده باشد، زندگیاش را میكند.
گردآوری:گره خبری سیمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع:goal.com
