1)عكس برگردان‌ها را از لای دفترچه گل منگلی خاطراتت بردار و پاره كن. آن پوستر قدی را هم از روی دیوار بردار. طرف خودش نخواست قاب دیوار بماند. خودش نخواست برایش دوباره دست بزنیم و هورا بكشیم. نخواست دیگر. ما چه كار كنیم؟ دیگر به ما مربوط نیست. خودش با دست خودش نیكبخت‌واحدی را حلق‌آویز كرد و خلاص!
2) چند روز پیش بود كه نوشتیم ستاره مُرد. حالا حرف‌مان را پس می‌گیریم. ستاره نمُرد. خودكشی كرد. آخرین پرده اجرای علیرضا نیكبخت واحدی اخراج بود تا به این ترتیب قصه بچه مشهد تمام شود. در كودكی و نوجوانی‌اش خاطرات فراوانی از شلوارهای چند پیله و پیراهن ساده دكمه‌دار دیده می‌شود. شلوارهایی كه با به اوج رسیدن علی نیكی برای همیشه محو شدند و رفتند. حتی دیگر دوست نداشت كسی در موردشان صحبت كند. شد یك علیرضا نیكبخت واحدی دیگر. پسرك ساده‌پوش دیروز، هر روز را به مثابه یك شوی لباس‌های مارك‌دار می‌دید كه تمامی ندارند. اشكالی نداشت. اگر در اوج می‌ماند اشكالی نداشت. اگر آن شلوارهای گاباردین و شش پیله را فراموش نمی‌كرد اشكالی نداشت.
ولی در اوج نماند و فراموش كرد، برای همین سراپا اشكال بود. اخبار حاشیه‌ای فراوانی از او به گوش می‌رسید ولی طرفدارانش آنقدر غرق در كاریزمای جوان‌پسند آقای ستاره بودند كه نمی‌دانستند با تشویق‌ها، با خنده‌های زیر زیركی پشت چراغ قرمز و با بازی چشمان بازیگوش نمی‌توانند حیات او را تضمین كنند.
اصلا این خود دعوت به مرگ بود. بچه مشهد هم استقبال كرد. با آغوش باز استقبال كرد و از همان زمان، لحظه خودكشی نزدیك و نزدیك‌تر شد تا رسید به 48 ساعت پیش و حكم باشگاه استیل‌آذین؛«تو اخراجی پسر. خداحافظ»
3) آینده ستاره دیروز سخت مبهم است. كدهای روشنی وجود ندارند. شاید به تیمی لیگ یكی پناه ببرد و شروع به مصاحبه كند؛ «می‌خواهم ثابت كنم تمام نشده‌ام. برای همین دوباره از همین الان شروع می‌كنم تا همه بفهمند نیكبخت هنوز هم یك ستاره است.»
شاید هم یك تیم لیگ برتری، به فكر لفت و لیس ته مانده‌های شهرت و جذابیت علیرضا نزد برخی مخاطبان باشد و تصمیم بگیرد با اسم او بر رسم خود بیفزاید. اما بهتر است هیچكدام را جدی نگیریم. او تمام شده است و دیگر راه روشنی برای تولد دوباره دیده نمی‌شود. هیچ راه روشنی. در اوج كنار گذاشته نشد تا حداقل خاطره‌ای یا مطالبه‌ای از سوی افكار عمومی شكل گیرد و به عنصری برای فشار در راستای احیای دوباره او تبدیل شود. متاسفیم. ولی این پسر دیگر برای كمتر كسی اهمیت دارد. هر چند هنوز می‌تواند در خیابان‌ها بگردد و لذت ببرد از اینكه با انگشت نشانش می‌دهند ولی كافی است كمی گوش‌هایش تیز باشد. زمزمه‌ها را می‌شنوی؛ «نیگا! این همون پسره، نیكبخته كه یه روز ستاره بود» خنده‌های زیرزیركی و چشمان بازیگوش تا مدتی دیگر نیز خواهند بود ولی این خنده‌ها هم پس‌مانده نگاه‌های جذاب گذشته هستند و دیگر هیچ. واقعا دیگر هیچ...
گردآوری:گروه خبری سیمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع:goaldaily.ir
