لفظ «اخراج» برای دايی گران تمام شد و غرور سرمربی سابق تيم ملی را جريحه دار کرد و درست در همان صبح يا بعدازظهر (روايتها متفاوت است) هشتم فروردين تصميم گرفت با کسانی که اين واژه را در کنار نام او قرار دادند بجنگد. حساب و کتاب مالی بهترين حربه دايی بود. مردی که سال‌ها حضور در دنيای تجارت به او آموخته که از ريالی پول نگذرد به‌خصوص اگر پشتش به قراردادی يکطرفه و امضا شده گرم باشد. اين پرونده بعد از يک سال و اندی به اينجا کشيده شده که دايی طرف قرارداد را با شکايت به فيفا متهم مي‌کند و حقوقدانانی مثل شاه حسينی و شريفي، نسبت به پيگيری شکايت او توسط فيفا يا ارجاع آن به همين فدراسيون خودمان ادله و قانون مي‌آورند.
فارغ از بحث‌های حقوقی در گرفته و البته درستی و غلطی ادعای دايی در مطالبه پول، بابت کاری که آن را به پايان نرسانده از زاويه ديگری هم مي‌توان به عواقب ادامه اين دعوا توسط دايی نگاه کرد. اگر فرض را بر اين بگذاريم که فيفا بر اين پرونده ورود کرد و اتفاقاً رای به نفع دايی صادر شد، برآورده کردن خواست مالی او از عهده فدراسيون نحيف و رنجور فعلی خارج است و طبيعی است که پای سازمان تربيت بدنی که خزانه‌اش آبشخور فدراسيون است به اين ماجرا باز شود. همان سازمانی که اتفاقاً متولی باشگاه پرسپوليس هم هست يعنی همان تيمي‌که دايی در حال حاضر سکان هدايت آن را بر عهده دارد. قبول اين نکته که سازمان بي‌خيال از تبعات کشانده شدن يک پرونده قضايی ديگر به دادگاه فيفا و لطمه وارده به وجهه ايران نزد اين نهاد به سادگی از کنار مساله عبور کند ساده انگارانه است. آيا سازمان، پرسپوليس‌اش را به مردی خواهد سپرد که وکيلش در مقر فيفا اصرار دارد فدراسيون و سران ورزش ايران را به تخطی از قانون متهم کند. متوجه باشيد که فيفا هنوز پرونده برانکو را هم زير دست دارد و افزايش تعداد شکايت‌ها از فدراسيون ايران قطعاً ايشان را مجاب خواهد کرد که حق با شاکيان است و نه متشکي.
اگر چه عادت مسوولان ورزش ايران اين است که تا حاد نشدن پرونده چاره انديشی نکنند اما زمانی که فدراسيون به دليل ترس از به باد رفتن اعتبارش دست نياز به سوی سازمان دراز کرد واکنش آن نسبت به سرمربی تيمش چه خواهد بود؟ فدراسيون را زمين مي‌گذارد دايی را بغل مي‌گيرد يا بر سر ماندن او در پرسپوليس در عوض گذشتن از شکايتش با فيفا معامله مي‌کند؟ واکنش دايی به اين پيشنهاد چه خواهد بود، پرسپوليس که دوباره با آن اوج گرفته را کنار مي‌گذارد تا ثابت کند مقابل فشارها تسليم نخواهد شد و جنگ را از کانال فيفا ادامه خواهد داد يا به مصالحه تن مي‌دهد؟
اما اصرار دايی به ادامه جنگ علاوه بر واردکردن او به معاملاتی که شرح آن رفت، پيغام روشن و شفاف ديگری هم برای مديرانی که در فردا روزی هوس استفاده از وی را در سر مي‌پرورانند داشت و آن اينکه اخراج علی دايی به اين راحتی ها ممکن نيست و اگر هم باشد تبعات سنگينی برای امضاکنندگان حکم در پی خواهد داشت. اينکه اين پالس‌ها تأثير مثبتی در آينده دايی دارند يا نه قابل بحث است. آيا دايی جوان بعد ازاين نمي‌خواهد يک بار ديگر پشت فرمان هدايت تيم ملی ايران بنشيند؟ قطعاً جواب مثبت است اما کدام رييس فدراسيون جرأت مي‌کند آنچه بر کفاشيان در اين ماجرا گذشت را تکرار کند. اصلاً سازمان تربيت بدنی به رييس فدراسيون اجازه خواهد داد پای مربي‌ای که يک بار شکايتش را به بيرون از مرزهای ايران برده به تيم ملی باز کند.
حتی حبيب کاشانی هم امروز در گوشه‌ای دور افتاده از ذهنش به اين نکته مي‌انديشد که در صورت ناکامي‌دايی در پرسپوليس عبور از نام او چه سختي‌هايی خواهد داشت و آيا دايی روزی به نوشتن شکوائيه عليه پرسپوليس خطاب به فيفا فکر خواهد کرد، فقط به اين دليل که مديرش تاب تحمل نتايج ضعيف او را نياورده است.
دايی يک مربی خارجی نيست که بعد از زنده شدن پولش توسط فيفا رخت و لباسش را جمع کرده و ايران را ترک کند. بنابراين قطعاً بايد نسبت به بدبين شدن مديران در سپردن تيم‌های خود به او «متوجه» باشد
فارغ از بحث‌های حقوقی در گرفته و البته درستی و غلطی ادعای دايی در مطالبه پول، بابت کاری که آن را به پايان نرسانده از زاويه ديگری هم مي‌توان به عواقب ادامه اين دعوا توسط دايی نگاه کرد. اگر فرض را بر اين بگذاريم که فيفا بر اين پرونده ورود کرد و اتفاقاً رای به نفع دايی صادر شد، برآورده کردن خواست مالی او از عهده فدراسيون نحيف و رنجور فعلی خارج است و طبيعی است که پای سازمان تربيت بدنی که خزانه‌اش آبشخور فدراسيون است به اين ماجرا باز شود. همان سازمانی که اتفاقاً متولی باشگاه پرسپوليس هم هست يعنی همان تيمي‌که دايی در حال حاضر سکان هدايت آن را بر عهده دارد. قبول اين نکته که سازمان بي‌خيال از تبعات کشانده شدن يک پرونده قضايی ديگر به دادگاه فيفا و لطمه وارده به وجهه ايران نزد اين نهاد به سادگی از کنار مساله عبور کند ساده انگارانه است. آيا سازمان، پرسپوليس‌اش را به مردی خواهد سپرد که وکيلش در مقر فيفا اصرار دارد فدراسيون و سران ورزش ايران را به تخطی از قانون متهم کند. متوجه باشيد که فيفا هنوز پرونده برانکو را هم زير دست دارد و افزايش تعداد شکايت‌ها از فدراسيون ايران قطعاً ايشان را مجاب خواهد کرد که حق با شاکيان است و نه متشکي.
اگر چه عادت مسوولان ورزش ايران اين است که تا حاد نشدن پرونده چاره انديشی نکنند اما زمانی که فدراسيون به دليل ترس از به باد رفتن اعتبارش دست نياز به سوی سازمان دراز کرد واکنش آن نسبت به سرمربی تيمش چه خواهد بود؟ فدراسيون را زمين مي‌گذارد دايی را بغل مي‌گيرد يا بر سر ماندن او در پرسپوليس در عوض گذشتن از شکايتش با فيفا معامله مي‌کند؟ واکنش دايی به اين پيشنهاد چه خواهد بود، پرسپوليس که دوباره با آن اوج گرفته را کنار مي‌گذارد تا ثابت کند مقابل فشارها تسليم نخواهد شد و جنگ را از کانال فيفا ادامه خواهد داد يا به مصالحه تن مي‌دهد؟
اما اصرار دايی به ادامه جنگ علاوه بر واردکردن او به معاملاتی که شرح آن رفت، پيغام روشن و شفاف ديگری هم برای مديرانی که در فردا روزی هوس استفاده از وی را در سر مي‌پرورانند داشت و آن اينکه اخراج علی دايی به اين راحتی ها ممکن نيست و اگر هم باشد تبعات سنگينی برای امضاکنندگان حکم در پی خواهد داشت. اينکه اين پالس‌ها تأثير مثبتی در آينده دايی دارند يا نه قابل بحث است. آيا دايی جوان بعد ازاين نمي‌خواهد يک بار ديگر پشت فرمان هدايت تيم ملی ايران بنشيند؟ قطعاً جواب مثبت است اما کدام رييس فدراسيون جرأت مي‌کند آنچه بر کفاشيان در اين ماجرا گذشت را تکرار کند. اصلاً سازمان تربيت بدنی به رييس فدراسيون اجازه خواهد داد پای مربي‌ای که يک بار شکايتش را به بيرون از مرزهای ايران برده به تيم ملی باز کند.
حتی حبيب کاشانی هم امروز در گوشه‌ای دور افتاده از ذهنش به اين نکته مي‌انديشد که در صورت ناکامي‌دايی در پرسپوليس عبور از نام او چه سختي‌هايی خواهد داشت و آيا دايی روزی به نوشتن شکوائيه عليه پرسپوليس خطاب به فيفا فکر خواهد کرد، فقط به اين دليل که مديرش تاب تحمل نتايج ضعيف او را نياورده است.
دايی يک مربی خارجی نيست که بعد از زنده شدن پولش توسط فيفا رخت و لباسش را جمع کرده و ايران را ترک کند. بنابراين قطعاً بايد نسبت به بدبين شدن مديران در سپردن تيم‌های خود به او «متوجه» باشد
گردآوری : گروه خبر سیمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع:goaldaily.ir
