این راه استثنا نمی شناسد و هیچ تضمینی نیست كه یك بازیكن موفق الزاما مربی موفقی هم باشد، علی دایی اما هرگز، حتی زمانی كه در تیم ملی ناكامی را تجربه كرد شاید به دلیل ویژگی های خاص اخلاقی اش كه شكست را راحت برنمی تابد این تفاوت‌ها را باور نكرد و به همین دلیل پرسپولیس را بهترین راه برای جبران ناكامی هایش دید تا با كسب یك جام در تیمی كه طرفدارانش برای رسیدن به آن لحظه شماری می كردند همه خاطرات تلخ را به فراموشی بسپارد.
این اتفاق افتاد اما باوجود بروز این تفاوت‌ها در زندگی ورزشی دایی، وجه اشتراكی بین دنیای امروزش روی نیمكت مربیگری با گذشته‌اش درون میدان هست كه هنوز برای شهریار فوتبال ایران تعیین‌كننده است.
علی دایی همان علی دایی است، همانی كه تنهایی قهرمان بودن را بشدت دوست دارد. آدمی كه اگر انكار هم كند هیچ‌كس نمی تواند منكر شود كه دوست دارد در كانون توجه باشد، حرف اول را بزند و روشن‌تر و پررنگ‌تر از بقیه در راه رسیدن به موفقیت دیده شود.
او كه انگار دوست ندارد كسی را شریك كامیابی هایش كند به طرز عجیبی از نام‌ها فراری است و خواسته یا خواسته از آنها دوری می كند تا نقش مهم در رسیدن به موفقیت را براحتی با كسی قسمت نكند تا اگر هم ناچار شود یادی از آنها كند نامشان در مقابل نام علی دایی خیلی به چشم نیاید.
علی دایی هنوز روزهایی را تداعی می كند كه در میدان سبز فوتبال بارها به خاطر تكروی مورد انتقاد قرار می گرفت و وقتی مقابل دروازه حریف موقعیت گل داشت و پاس می داد همه را غافلگیر می كرد.
برای علی دایی این تقابل‌ها در مقام یك مربی از تیم ملی شروع شد، شاید هم در سایپا هم بود و خیلی مورد توجه قرار نمی گرفت. وقتی پای علی كریمی به تیم ملی كه دایی هدایت آن را به عهده داشت هرگز باز نشد همه گفتند كه سرمربی آن زمان تیم ملی هنوز عادت قدیمی اش را به همراه دارد، بعد از آن نوبت مهدی مهدوی كیا شد كه البته وقتی از سر اجبار و فشار مردم و رسانه‌ها آمد در تك پیروزی تیم دایی در راه جام جهانی گل زد و نشان داد تجربه‌اش حرف‌هایی برای گفتن دارد. اما تیم ملی پایان این مبارزه قلبی دایی با نام‌ها نبود.
در پرسپولیس شاید این خصیصه پررنگ‌تر از قبل ظاهر شده دایی بعد از گرفتن حكم سرمربیگری اش در این تیم بزرگ‌ترین نام روی نیمكت را كنار گذاشت و یحیوی را به عابدزاده ترجیح داد. او حتی برای نماد و اسطوره باشگاه پرسپولیس (پروین) انگار به یك چراغ قرمز تبدیل شد. اسطوره‌ای كه در سال 93 در دوحه برای اولین بار به همین علی دایی میدان داد و به نزدیكانش گفت كه روزی این علی جایش را خواهد گرفت و چه درست بود پیش‌بینی علی پروین!
علی دایی در فصل نقل و انتقالات اخیر بیشتر از هر زمانی از جمله «به تاكتیك من نمی خورد» استفاده كرد، مثل تجارب قبلی این استدلال را در كنار نام‌هایی گذاشت كه هم صاحب تجربه بودند و هم شناخته شده، سرمربی سرخپوشان پایتخت جواد كاظمیان، وحید هاشمیان، ایمان مبعلی و محسن خلیلی را نخواست چون به قول خودش به تاكتیك مورد نظرش نمی خورند اما چه كسی است كه باور كند فقط مسائل فنی مانع حضور این بازیكنان در پرسپولیس شد؟
البته انتخاب حق سرمربی است اما به نظر می رسد تصاحب تیمی كه بازیكنانش ستاره نباشند و به جای داشتن محبوبیت در جستجوی آن باشند برای كسی كه اغلب تیمش را «تیم من» خطاب می كند نه «تیم ما» راحت‌تر باشد، البته علی دایی در لیگ دهم كار سختی برای نمایش توانمندی هایش در عرصه مربیگری دارد، او این بار تیمی كه خودش براساس تاكتیك مورد نظرش بسته است را راهی میدان می كند، دیگر نه لورانت سایپا هست و نه كرانچار پرسپولیس كه مشكل احتمالی كمبود بازیكنان به آنها ربط داده شود، تیم پرسپولیس در لیگ دهم سلیقه كامل دایی است كه اگر به نتیجه نرسد سرمربی پرسپولیس را به خاطر همان عادت قدیمی اش زیرسایه انتقادات قرار می دهد.
