عادت داشتیم همواره در شروع لیگ برتر، هفته نخست پرگلی داشته باشیم ولی در هفته اول لیگ دهم فقط 19 توپ از خط دروازه‌ها گذشت كه میانگین ضعیف1/ 2 گل برای هر مسابقه را به ثبت می‌رساند و این برای لیگی كه از 18 مربی شاغل در آن هفت نفر مهاجمان حرفه‌ای در دوران بازیگری بوده‌‌اند، كم از فاجعه نیست.
معمولا مهاجمان براساس عادت در دوران مربیگری به بازی‌های هجومی و طبیعتا پرگل علاقه‌مند هستند و هر كدام از آنها كه بعد از دوران بازیگری وارد عرصه مربیگری شوند، بازی‌های تهاجمی و پرگلی از خود به یادگار می‌گذارند. هر چند تعداد مهاجمانی كه تبدیل به مربیان بزرگی شده‌اند نسبت به مدافعان و هافبك‌ها بسیار كمتر است و در واقع از جمع مهاجمان بزرگ دنیا به جز یوهان كرایف هیچ كس تبدیل به یك مربی بزرگ نشده و كرایف هم در فاز تهاجمی و گلزنی تیمش بارسلونا ركورد بسیار جالبی به جای گذاشت و بعد از او شاید موفق‌ترین مربی نامدار از بین مهاجمان یورگن كلینزمن آلمانی است كه تیم ملی كشورش را در جام جهانی 2006 به عنوان سوم رساند.
ولی گویا در ایران قضیه برعكس است و برخلاف تمام دنیا كه اكثر مربیان موفق از جمع مدافعان و هافبك‌ها چهره می‌شوند، در ایران فعلا دور، دور مهاجمان است و در حالی كه اكثر مدافعان و هافبك‌های سرشناس دو دهه گذشته فوتبال ایران یا خانه‌نشین هستند یا در تیم‌های درجه دو و سه فعالیت می‌كنند لیگ برتر در تیول مهاجمان سابق فوتبال ایران است. در واقع وقتی می‌خواهیم یك تیم منتخب از مربیان لیگ برتری تشكیل بدهیم با كمبود مدافع روبه‌رو می‌شویم، چون از جمع 18 مربی لیگ برتری، یك نفر دروازه‌بان، دو نفر مدافع، پنج نفر هافبك، هشت نفر مهاجم هستند و دو نفر دیگر یعنی تومباكوویچ و كمالوند اصلا فوتبالیست درجه اول محسوب نمی‌شوند.
1- رسول كربكندی: دروازه‌بان دهه 50 سپاهان كه سابقه همراهی با تیم ملی در جام جهانی آرژانتین را هم دارد، تنها دروازه‌بان حاضر است و اگر خدای ناكرده مصدوم یا محروم شود هیچ گزینه تخصصی دیگری روی نیمكت دیده نمی‌شود. شاید سرمربی تیم مجبور شود از علی دایی كه چند بار در تمرینات تیم ملی دستكش به دست كرده درون دروازه استفاده كند.
2- اكبر میثاقیان: مدافع موفرفری دهه 50 ابومسلم كه در سال‌های آخر بازیگری سری به تهران زد و پیراهن استقلال را هم بر تن كرد، اكنون دیگر آن موهایش را به همراه ندارد ولی می‌تواند با اوت دست‌هایش مواقع گره خوردن كار به كمك تیم مربیان بیاید. در این تیم هم كه مهاجم سرزن تا بخواهید موجود است.
3- فرهاد پورغلامی: هر چند در دوران بازیگری مدافع دهه 60 ملوان كمتر به تیم‌ملی رسید ولی كمبود مدافع در جمع مربیان لیگ برتری باعث شده كه پورغلامی فیكس تیم منتخب مربیان شود. با سوابقی كه از زمان بازیگری او موجود است اهل نفوذ نیست و همیشه آن عقب زمین می‌ماند.
4- محمود یاوری: هر چند پدربزرگ فعال مربیان لیگ برتری در دوره بازیگری بیشتر هافبك و مهاجم بوده ولی تجربه ثابت كرده اكثر هافبك‌ها و مهاجمان با گذر عمر به عقب زمین متمایل می‌شوند. جناب سرهنگ هم كه ماشاءا... قد و قواره مناسب و تجربه فراوانی دارد و می‌تواند كمك حال خط دفاع باشد.
5- منصور ابراهیم‌زاده: منصورخان در دوران بازیگری خیلی در سمت چپ بازی نكرده بود ولی آنهایی كه بازی او را دیده‌اند معتقدند از شعور تاكتیكی بالا و سرعت خوبی برخوردار بوده و حالا كه هافبك چپ تخصصی نداریم، ابراهیم‌زاده می‌تواند خلا این پست را بپوشاند.
6- حمید استیلی: حیف كه در این تیم مهاجم سرعتی نداریم وگرنه پاس‌های تودر حمید استیلی با بیرون پا می‌توانست خیلی باعث تك به تك شدن مهاجمان شود. البته قدرت دوندگی و جنگندگی استیلی به همراه تجربه 82 بازی ملی‌اش باعث می‌شود یك وزنه سنگین در خط میانی تیم منتخب محسوب شود.
7- محمد مایلیكهن: بی‌تردید با این همه مهاجم سرزن محمد مایلیكهن می‌تواند فقط با كرنرهای خود سلطان پاس گل این تیم باشد. كرنرهایی كه با بیرون پا به شكل خطرناكی روی دروازه ارسال می‌شد و یك لقمه آماده برای هر مهاجم بلندپرواز و سرزنی محسوب می‌شده. هر چند علی دایی رابطه چندان خوبی با او ندارد ولی خیلی حسرت می‌خورد چرا مایلیكهن قبل از ظهور او از میادین كنار رفت.
8- امیر قلعه‌نویی: بی‌تردید طراح و فانتزی‌باز این تیم كسی جز او نیست. امیر قلعه‌نویی هر چند در امر دوندگی و جنگندگی نمی‌تواند موثر واقع شود ولی مدیریت او در میانه میدان به همراه پاس‌های دقیق و ارسال‌های ایستگاهی بی‌نقص او موهبتی برای تیم منتخب مربیان لیگ‌برتر محسوب می‌شود.
9- عبدالصمد مرفاوی: ببخشید كه دو مهاجم سرزن در این تیم داریم. بر ما خرده نگیرید كه قدیمی هستیم. چاره دیگری نداریم چون سه سرزن دیگر یعنی مظلومی، احمدزاده و فركی هم روی نیمكت هستند هر چند حسین فركی تجربه حضور در جام‌جهانی را دارد ولی بی‌تردید ردپای مرفاوی و گل‌های سرنوشت‌سازش همراه با تیم‌ملی بسیار پررنگ‌تر از فركی و مظلومی است.
10- علی دایی: بدون كوچكترین تردیدی شماره 10 تیم منتخب مربیان لیگ‌برتری زیبنده اوست. هر چند تقریبا دو برابر علی دایی زمان بازیگری شده است ولی باز هم با خاطرات بلندپروازی‌هایش و گل‌های ملی فراوانش كه او را در سطح جهان انگشت‌نما و منحصر به فرد كرده است باعث می‌شود به هیچ گزینه دیگری فكر نكنیم.
11- علی‌اصغر مدیرروستا: در تیم‌ملی هم زوج دایی بود و هم شریك مرفاوی ولی در عرصه لیگ یك گلزن تمام عیار و تمام نشدنی بود. هم مهاجمی فرصت‌طلب برای پاس بود و هم برای بهمن و پیكان هم به حد كافی گلزنی كرد. حداقل در جمع مهاجمان بلندبالا و سرزن موجود سرعت نسبی، شم گلزنی و چارچوب شناسی اصغر مدیرروستا می‌تواند توازنی نسبی به خط حمله ببخشد.
ذخیره‌ها
1- محمد احمدزاده، 2- حسین فركی، 3- پرویز مظلومی، 4- آلفردو كاسیمیروف، 5- مجید جلالی
سرمربی: لوبیسا تومباكوویچ: ردپایی مشخص از دوران بازیگری‌اش بر جا نمانده ولی آنقدر در لیگ‌های صربستان و چین عنوان كسب كرده كه بتوانیم او را سرمربی تیم بكنیم. وقتی علی كریمی را در خط دفاع به كار می‌گیرد حتما می‌تواند از محمود یاوری هم در تیم مربیان در این پست استفاده كند.
مسوول رسانه‌ای تیم: فراز كمالوند هیچ وقت بازیكن سرشناسی نبوده ولی تجربه بسیاری در امر خبرنگاری دارد و می‌تواند نقش «مدیا آفیسر» را به خوبی ایفا كند. البته اگر بعضی وقت‌ها بتواند راپورت حاشیه‌ها را به همكاران قدیمی بدهد قول می‌دهیم حق مطلب را در مورد او به جا آوریم.
تیم منتخب مربیان لیگ برتری
رسول كربكندی( راه‌آهن)، اكبر میثاقیان (شهرداری)، فرهاد پورغلامی (ملوان)، محمود یاوری (صبای قم)، منصور ابراهیم‌زاده (ذوب‌آهن)، امیر قلعه‌نویی (سپاهان)، حمید استیلی (شاهین)، محمد مایلیكهن (سایپا)، علی‌اصغر مدیرروستا (پاس)، علی دایی (پرسپولیس)، عبدالصمد مرفاوی (مس)
