مايلی‌كهن: تنها ورزشكاری بودم كه به احمدی‌نژاد رای دادم

 

 دور جدید جدال لفظی محمد مایلی كهن و علی دایی دو روز پیش از دیدار پرسپولیس و سایپا آغاز شد. جدالی كه همچنان ادامه دارد و هر یك از دو طرف این مجادله سعی می‌كنند با حرف‌های خود حقانیت‌شان را ثابت كنند.
مایلی‌كهن در تازه‌ترین اظهاراتش ابراز امیدواری می‌كند با آغاز ماه رمضان افراد متكبر از اسب خود بزرگ‌بینی پیاده شوند. او می‌گوید از شكایت احتمالی علی دایی نمی‌ترسد و تا زمانی كه جان در بدن دارد انتقادهایش را مطرح می‌كند. البته شروع صحبت‌های جدید مایلی‌كهن ربط چندانی به فضای معنوی ماه مبارك رمضان ندارد بلكه او با فرو رفتن در جلد فیروز كریمی با طنازی جواب دایی را می‌دهد: «دایی ابتدا می‌گوید كه وقت اضافی ندارد كه به حرف‌های من گوش كند. می‌گوید یك گوشش در است و یك گوشش دروازه و بعد هم با عصبانیت تمام حرف‌های من را پاسخ می‌دهد. او می‌گوید خودش از تیم ملی رفته و مایلی كهن را از تیم ملی بیرون انداخته‌اند. او مدعی است پس از رفتنش از تیم ملی به خاطر بازی‌های درخشانی كه تیم ملی در رقابتهای انتخابی جام جهانی 2010 و به ویژه دیدار برابر امارات كه با درخشش مهدی رحمتی یك بر یك به پایان رسید و رحمتی توانست پس از منصور رشیدی لقب شجاع ملی را بدست بیاورد از تیم‌های بزرگی پیشنهاد داشته است. حتی شنیده‌ام كه او از تیمهای بزرگ دنیا مانند بایرن مونیخ، بارسلونا و رئال مادرید هم پیشنهاد داشته است.»
و ادامه داستان خیال‌پردازانه مایلی‌كهن در مورد حضور دایی در رئال‌مادرید: «می‌دانید كه آن زمان رئال‌مادرید به دنبال انتخاب سرمربی بود و حتی مذاكرات مدیر برنامه‌های دایی با رئال مادرید هم به خوبی و خوشی انجام شد. حتی باشگاه رئال مادرید پذیرفت كه از البسه ناب كمپانی ایشان برای تیم‌هایش استفاده كند، اما یك مشكل وجود داشت آن هم این بود كه ایشان مدرك مربیگری نداشت و به همین خاطر قرارداد بسته نشد. از یك طرف بازیكنان بزرگی مانند كاسیاس و كاكا و گوتی خوشحال بودند كه قرار است یك مربی بزرگ دنیا روی نیمكت تیمشان بنشیند و از آن طرف هم ماست‌ها را كیسه كرده بودند كه نمی‌توانند برای او شاخ و شانه بكشند ولی به هر حال به خاطر این كه در كشورهای پیشرفته قانون برای همه یكسان است و كسی با رابطه و زور نمی‌تواند بر كرسی مربیگری بنشیند او به رئال مادرید نرفت.»
سرمربی سابق در یك مقطع كوتاه از جاده طنازی خارج شده و به اصطلاح مچ دایی را می‌گیرد: «دایی گفته كه خودش از تیم ملی كنار رفته است و این باید مورد توجه مسوولان فدراسیون باشد. اگر او مدعی است كه خودش كنار رفته پس چطور از فدراسیون می‌خواهد كه مبلغ دو سال دیگر قراردادش را پرداخت كنند. می‌دانید كه ما در زمان مربیگری دایی با چه تیمهای پرقدرتی بازی كردیم. ابرقدرت فوتبال منطقه امارات است و ما با این تیم بازی می‌كردیم. جالب اینجاست كه دایی رقابت‌های مقدماتی جام 98 را با رقابتهای انتخابی 2010 مقایسه كرده است. واقعا كبر و خودخواهی تا چقدر؟!
مایلی‌كهن در مقام مقایسه تیم‌های ایران در راه جام‌های جهانی 98 و 2010 شوخی و جدی را تركیب می‌كند: «از روز روشن‌تر است كه پس از جام جهانی 98 چند ستاره از فوتبال ایران به فوتبال دنیا معرفی شده‌اند و باز هم اظهرمن الشمس است كه پس از رقابت‌های انتخابی جام جهانی چطور اكثر قریب به اتفاق بازیكنان ایرانی شاغل در اروپا از این كشورها دیپورت شدند و باز هم به خاطر همین بازیهای درخشان تیم ملی بود كه حتی بازیكنان ایرانی از فوتبال امارات دیپورت شدند. آیا نباید به خاطر این همه سرمایه‌سوزی به ایشان پاداش داد؟ وقتی فوتبال برزیل سالانه چند میلیارد دلار از صدور بازیكنان و مربیان درآمدزایی می‌كند آیا نباید به خاطر این همه سرمایه‌سوزی كه در تیم ملی ایشان انجام گرفته به او پاداش داد؟ بی‌انصاف‌ها به او پاداش نمی‌دهید حداقل بقیه پولش را به او بدهید. مسوولان آیا نمی‌دانید كه در دنیا سونامی اقتصادی به راه افتاده و طبعا این سونامی روی تاجر ما هم تاثیر گذاشته است؟ بدتر از این شما این قدر بی‌معرفت هستید كه مدتی است از جنس‌های ناب ایشان استفاده نمی‌كنید و آمده‌اید با یك شركت قرارداد بسته‌اید كه اجناس بنجلش را به تیم ملی می‌دهد و تازه پولی هم می‌دهد! به راستی آیا این رسم حمایت از یك اسطوره است. اسطوره‌ای كه باید هم اكنون در تیم ملی بازی می‌كرد و هنوز هم همه می‌دانیم كه به طور رسمی از بازیهای تیم ملی كنار نرفته و از آنجا هم كنار گذاشته شده است. چرا ما در كشورمان فقط به دنبال كشتن اسطوره‌ها هستیم.»
و همچنان مایلی‌كهن در قالب طنز، دایی را زیر سوال می‌برد: «سری به آلمان بزنید. هر مكان ورزشی و غیرورزشی كه بروید همه چیز به نام یك بازیكن است. خیابان بكن باوئر، پارك بكن باوئر، تئاتر و سینمای بكن باوئر. مجسمه‌های متعددی از بكن باوئر در سطح كشور آلمان می‌بینیم. اصلا همین استادیوم آلیانس هم به نام بكن باوئر است و گزارشگران ما نمی‌دانند كه استادیوم آلیانس اشتباه است و این استادیوم به نام بكن باوئر است. در اینترنت هم اشتباه اعلام كردند. تازه فرانس بكن باوئر برای تخفیف مالیاتی خود نیاز ندارد پیش هر كس و ناكسی برود. چرا كه اسمش بكن باوئر است. نه تنها از او مالیات نمی‌گیرند بلكه درصدی از مالیات مردم را به حساب او می‌ریزند. حالا شما برای اسطوره ما چه كرده‌اید؟ تنها یك استادیوم را به نامش كرده‌اید كه به قولی می‌خواستید این كار را هم نكنید. تازه این اسطوره ما برای گرفتن تخفیف مالیاتی كه آن هم به خاطر وضعیت بد اقتصادی‌ ایشان است، عوض این كه تمام فكر و ذكرش متمركز به باشگاه بزرگ پرسپولیس باشد و حریفان را آنالیز كند باید به اداره مالیات، شهرداری، گمرك و خیلی جاهای دیگر برود تا بتواند از تخفیف‌های مالیاتی برخوردار شود. تازه شنیده‌ام روی نیمكت مسابقه هم كه می‌نشیند بعضا باید با موبایل كارهای اقتصادی‌اش را ردیف كند. آیا این ظلم نیست؟»
بالاخره مایلی‌كهن طنازی را به كناری گذاشته و در مورد كنایه دایی كه او برای مسوولیت گرفتن پیش بالاترین شخص مملكت رفته، به جای تایید یا تكذیب به رای دادن خود به رییس جمهور می‌پردازد: «تا جایی كه ما می‌دانیم اگر شما برای گرفتن كار به نزد كسی بروید و درخواستی داشته باشید ایرادی ندارد. همیشه بزرگان به ما آموخته‌اند كه از دیوار كسی بالا نروید. دستمان را پیش كسی دراز نكنیم و دستمان را در جیب كسی نكنیم. اما آنها نگفته‌اند برای به دست آوردن رزق و روزی حلال تلاش نكنید. بارها گفته‌ام كه از افتخارات زندگی من این است كه نه تنها در دوره دوم انتخابات ریاست جمهوری بلكه در دوره اول كه دكتر احمدی نژاد كاندیدا شد و در آن زمان كاندیداهای سرشناسی مانند آقایان رفسنجانی، لاریجانی، قالیباف، معین و توكلی حضور داشتند و كسی تصور نمی‌كرد دكتر احمدی نژاد رای بیاورد تنها ورزشكاری بودم كه به دلیل شناخت نسبی كه از ایشان داشتم و می‌دانستم كه به معنای واقعی او مملكتش را دوست دارد و برای خدمت به مردم از هیچ تلاشی دریغ نمی‌كند به او رای دادم. در دوره اول هیچ كس حتی دو درصد هم برای آقای احمدی نژاد شانسی قائل نبود. البته باید بگویم من در دوره قبل از انتخاب دكتر احمدی نژاد به آقای خاتمی رای داده بودم. در دوره دوم انتخابات ریاست جمهوری هم همین كار را كردم و به آقای احمدی نژاد رای دادم. تكرار می‌كنم كه هر روز اعتقادم به احمدی نژاد بیشتر می‌شود چرا كه دور سوم سفرهای استانی‌شان هم شروع شده است. او تا به حال به 30 استان دو بار سفر كرده و برای سومین بار به 30 استان می‌رود. پس از سال‌ها رییس جمهوری آمده كه به معنای واقعی رییس جمهور ایران است چرا كه ایران فقط تهران نیست. او جانش را كف دستش گذاشته است، با این حال این شهامت را دارم كه انتقادهایی را هم از او داشته باشم.»
و این بار مایلی‌كهن انگشت اتهام به سوی دایی گرفته و به جای انتقادهای بی‌پایانش می‌گوید:
«فكر نمی‌كنم نیازی بود كه برای گرفتن كار نزد ایشان بروم چرا كه احمدی نژاد شناخت كاملی از من دارد. كما اینكه 45 دقیقه پس از انتخابش در دور نخست انتخابات ریاست جمهوری خدمت ایشان رسیدم و او هم دقیقا شناخت كاملی از من دارد. دایی رفتن من به پیش نفر دوم مملكت را خرده می‌گیرد و این را چماق كرده اما من به آن افتخار می‌كنم. اگر دایی به این مساله انتقاد می‌كند، چرا خودش نزد محسنی اژه‌ای وزیر وقت اطلاعات و آیت‌ا... هاشمی شاهرودی رییس قوه قضاییه رفت. فیلم این حرف‌ها هم وجود دارد و من مستند صحبت می‌كنم.»
سرمربی سایپا در مورد محكومیتش در پرونده شكایت قبلی دایی، شاگرد خودش را دچار ضعف حافظه می‌داند: «سن دایی هنوز زیاد نشده اما حافظه‌اش ضعیف شده است. وقتی دایی از من شكایت كرد آن قاضی معروف من را 300 هزار تومان جریمه كرد و همچنین من یكسال ممنوع المصاحبه شدم. بارها از طریق تربیت بدنی از من خواسته شد كه این 300 هزار تومان را بپردازم اما من گفتم این پول را نمی‌دهم و گفتم می‌خواهم به زندان بروم تا آدم شوم. اما با وجود میل باطنی‌ام سازمان تربیت بدنی این 300 هزار تومان را از حقوقم كم كرد و دیدید كه من در آن مدت بارها مصاحبه كردم. مایلی كهن شناخته شده است و از این تهدیدها نمی‌ترسد. اگر هم او می‌گوید به خاطر تیم ملی از شكایتش صرفنظر كرده باز هم باید تاكید كنم كه حافظه او ضعیف شده و من هیچ وقت به گذشت او نیاز نداشتم. بعضی‌ها آدم قاتل را می‌بخشند اما یك بار هم این مساله را نمی‌گویند. اما حالا او به خاطر 300 هزار تومان كه پول پفك نمكی نوه‌هایم هم نمی‌شود می‌گوید كه من را بخشیده است.»
پس از چند مصاحبه جنجالی و تخریب شخصیت دایی، حالا مایلی‌كهن مدعی است كه بحث شخصی با هم ندارند: «من بگومگوی شخصی با ایشان نداشتم. آیا شما دیدید در زمانی كه او به ناحق سرمربی پرسپولیس شد من حتی یك بار هم درباره او صحبت كنم. من تنها هفته گذشته و به خاطر اینكه آن مسایل دغدغه ملی‌ام بود صحبت‌هایی را مطرح كردم. من دغدغه ملی‌ام را با هیچ چیز عوض نمی‌كنم. باید بگویم در این مساله هم پایم را پس نمی‌گذارم و همیشه انتقادهایم را مطرح می‌كنم. می‌دانید كه با وجود علاقه‌ام به احمدی نژاد و اعتقادم به اكثر كارهای او در بخش ورزش به او نقد وارد كرده‌ام. شاید این مساله خوشایند برخی نباشد و شاید گفتن این انتقادها بعضی جاها به ترمز برای من تبدیل شده اما برایم مهم نیست و وظیفه خودم می‌دانم تا زمانی كه زنده هستم این حرف‌ها را بزنم. شكر خدا به غیر از خودش از كسی نمی‌ترسم. به همه احترام می‌گذارم ولی واهمه‌ای ندارم كه مطرح كردن انتقادها باعث كم شدن حقوق و مزایایم شده یا می‌شود.»
و سرانجام صحبت‌های مایلی‌كهن با هشداری تهدیدآمیز خطاب به دایی و یك آرزوی معنوی به پایان می‌رسد: «اگر باز این داستان از طرف مقابل ادامه پیدا كند و بگوید كه وقت اضافه ندارد كه به این حرف‌ها گوش كند و دوباره پاسخ بدهد من هم مستدل‌تر پاسخ‌هایی را خواهم داد كه تا به حال ندادم. آخرین چیزی هم كه می‌گویم این است امیدوارم در آستانه ماه مبارك رمضان ما از اسب خودخواهی و تكبر و خودبزرگ بینی پایین بیایم و با صراحت نگوییم كه چرا باید من از مردم عذرخواهی كنم. این مردم همانهایی هستند كه پس از خدا بیشترین لطف را به ما كردند. نباید از ادبیات متكبرانه استفاده كنیم و می‌خواهم بگویم ممكن است شما برای بعضی‌ها دایی باشید اما برای من ... نیستید و پیرامون این اما بعدا صحبت می‌كنم.»

 

 

گردآوری : گروه ورزش سیمرغ

www.seemorgh.com/sport

منبع:goaldaily.ir