تیم ملی فوتبال ایران بد بازی می کند، بین خطوط سه گانه اش فاصله است، بازیکنان حتی کیفیت بازی باشگاهیشان را به نمایش نمی گذارند، هنوز سید مهدی رحمتی دروازه بان تیم ملی در هر بازی ستاره می شود، فرقی نمی کند حریف امارات باشد، کره یا ارمنستان! مدافعان ثابت تیم ملی اشتباهات کودکانه می کنند و سخاوتمندانه حتی به بازیکنان بسیار معمولی ارمنستان فرصت هر عشوه گری در هیجده قدم تیم ملی را می دهند، هافبک ها هیچ پاس خلاقانه ای نمی دهند، مهاجمان دروازه حریف را گم کرده اند، این اتفاق نه خاص تیم قطبی است که در دوران دایی و قلعه نوئی هم نمود داشت، اما چرا بسیاری از اهالی فوتبال، تیم ملی قطبی را نه "تیم" می دانند و نه "ملی"؟!
چرا این تیم ملی به دل نمی نشیند؟ سرمربیان لیگ برتر در هر نکته ای که اختلاف نظر داشته باشند، در مخالفت با افشین قطبی کاملاً با هم موافق هستند، آیا همه آنها به موقعیت قطبی حسودی می کنند؟ سر و صدای بازیکنان از داخل اردوها به بیرون درز می کند، کاپیتان تیم ملی قهر می کند، بازیکنان ممنوع المصاحبه می شوند، سایت رسمی فدراسیون از زبان بازیکنان مصاحبه های خوشایند مدیران جعل می کند، مدیران تیم ها حتی رئیس فدراسیون را جدی نمی گیرند، تماشاگران در حالت نیمه قهر با فوتبال ملی به سر می برند، با این همه آیا قهرمان شدن در جام ملت ها به یک توهم شباهت ندارد؟
چرا این تیم ملی به دل نمی نشیند؟ سرمربیان لیگ برتر در هر نکته ای که اختلاف نظر داشته باشند، در مخالفت با افشین قطبی کاملاً با هم موافق هستند، آیا همه آنها به موقعیت قطبی حسودی می کنند؟ سر و صدای بازیکنان از داخل اردوها به بیرون درز می کند، کاپیتان تیم ملی قهر می کند، بازیکنان ممنوع المصاحبه می شوند، سایت رسمی فدراسیون از زبان بازیکنان مصاحبه های خوشایند مدیران جعل می کند، مدیران تیم ها حتی رئیس فدراسیون را جدی نمی گیرند، تماشاگران در حالت نیمه قهر با فوتبال ملی به سر می برند، با این همه آیا قهرمان شدن در جام ملت ها به یک توهم شباهت ندارد؟
گردآوری : گروه ورزش سیمرغ
www.seemorgh.com/sport
منبع:tacklesevvom.com
