وی افزود: در مدت دو هفته و نیم كه در انگلیس بودم، زیر نظر مربی بدنساز بلكبرن تمرین كردم و سام آلاردایس هم از طریق تلفن وضعیتم را از مربی بدنساز تیم جویا می‌شد و او به دقت وضعیتم را مورد بررسی قرار می‌داد. پس از بازگشت تیم از استرالیا و در شرایطی كه مدیر برنامه‌هایم با مسوولان باشگاه به توافق رسیده بود و چیزی نمانده بود تا قراردادم را امضا كنم، به خاطر قانون اتحادیه فوتبال انگلیس كه می‌گوید بازیكنان آسیایی باید در 75 درصد بازی‌های ملی كشورشان شركت كرده باشند، نتوانستم قراردادم را با این تیم ببندم.
تیموریان ادامه داد: در مدت دو ماه به خاطر مصدومیت در دو بازی تیم ملی برابر كره شمالی و عربستان حاضر نبودم. اگر می‌توانستم در دیدار برابر عربستان بازی كنم، آن وقت مشكلی برای پیوستن به بلكبرن نداشتم. اما همین یك بازی كم ملی مانع از آن شد تا ویزای كارم را دریافت كنم.
وی با بیان اینكه دادگاه عالی فوتبال انگلیس هم پس از فرجام‌خواهی، برای من ویزای كار صادر نكرد گفت: به هر حال این قسمت من است و آن را به فال نیك می‌گیرم. شاید خیری در این كار بوده است. تنها چیزی كه می‌توانم بگویم این است كه خیلی خوشحالم توانستم در مدتی كه با بلكبرن تمرین می‌كردم، نظر كادر فنی را به خودم جلب كنم. با این حال همه چیز برای من تمام نشده است و مدیر برنامه‌هایم همچنان با مسوولان باشگاه در تماس است تا اگر همه چیز خوب پیش رفت ژانویه به این تیم بپیوندم.
تیموریان درباره‌ی آینده‌اش گفت: خیلی راغب بودم كه در فوتبال اروپا بمانم. حتی باشگاه بلكبرن وكیلی كه وكیل باشگاه‌های لیورپول و آرسنال است را هم استخدام كرده بود تا بتواند مشكل من را حل كند اما به هر حال این اتفاق نیفتاد. با این حال نمی‌خواهم تا ژانویه دوران باقی مانده را از دست بدهم. مدیر برنامه‌هایم در حال مذاكره با چند تیم اماراتی و چند تیم ایرانی است و در یكی دو روز آینده با او گفت‌وگو خواهم كرد. هر تیمی شرایط بهتری داشته باشد آن جا را انتخاب می‌كنم. می‌خواهم به تیمی بروم كه بتوانم هم آن تیم به من كمك كند و من هم بتوانم باعث پیشرفت آن تیم شوم. فكر می‌كنم هفته آینده وضعیت نهایی‌ام مشخص شود
