یکی از تکنیک های مهم فروشندگانی که روان شناسی انسان را می شناسند این است که به شما اجازه دهند تا "احساس مالکیت" آن چیزی را که می فروشند، تجربه کنید. وقتی که وارد فروشگاهی می شوید، فروشندگان با تجربه به شما اجازه می دهند که اطراف را ببینید در حالی که اگر نیاز داشته باشید در دسترس شما هستند. هر جا که ببینند موردی توجه شما را جلب کرده است، آنها مداخله کرده و به عنوان مثال شما را به پوشیدن و امتحان کردن شلواری که توجه اتان را جلب کرده، ترغیب می کنند. این تکنیک به منظور این است که شما با پوشیدن و آن شلوار و برانداز کردن خودتان در آینه، مالکیت آن شلوار را تجربه کنید. هنگامی که در این نقطه قرار بگیرید تنها نداشتن پول کافی می تواند شما را از خرید کردن باز دارد.
در فوتبال نیز احساس مالکیت صادق است. هواداران تیم ها را ببینید. آنها همیشه درباره تیم خودشان لاف می زنند یا نمایش بد آن را سرزنش می کنند. باور آنها این است که تیم مال خودشان است. این را "مالکیت احساسی" می نامند. لیکن در اغلب موارد، مدیران باشگاه های ما این مالکیت احساسی را مدیریت نمی کنند و به همین دلیل هواداران احساس مالکیت و سرقفلی بر روی تیم مورد علاقه اشان ندارند و این احساس در سالیان اخیر رو به کاهش بوده است. نتیجه چیست: هواداران کمتر بر سر تمرینات حاضر می شوند، کمتر از بازی های تیم ها استقبال می کنند، کمتر به محصولات دارای مارک باشگاه رغبت نشان می دهند و دعوت باشگاه به حضور در ورزشگاه ها را کمتر اجابت می کنند.
از موارد مهمی که باشگاه ها باید تغییر بدهند، نگاه تخصصی به این مقوله روان شناسی انسان است. رویکرد مدیریت باشگاه ها به هواداران می بایست از "هواداران ما" به "ذی نفعان باشگاه ما" تغییر کند زیرا فوتبال لباس نیست که از مد بیافتد بلکه هواداران یک تیم معمولا از گهواره تا گور هوادار آن تیم باقی می مانند.
امروز در فوتبال ما، کانون های هواداران باشگاه ها کم تخصص ترین و غیر حرفه ای ترین بخش یک باشگاه هستند و سرمایه بزرگی به نام هواداران تیم ها در سلطه ناشایستگی سردسته های مشوقین قرار دارد. مدیران باید با مدیریتی حرفه ای تر و نگاهی پیچیده تر به مقوله هواداران، آنها را به باشگاه نزدیک تر کنند و با عملیات بازاریابی مناسب، پیوندی بین باشگاه و تیم با هواداران ایجاد کنند. مدیریت هواداران به همان اندازه خرید و فروش بازیکنان برای موفقیت اهمیت دارد
