علی دایی موقعیت خاصی در فوتبال ایران داشته و دارد. او كه پرافتخارترین بازیكن ایران است و بهترین گلزن جهان، در داخل كشور خودش همیشه در گیر یك موقعیت متناقض بوده است. گاهی در اوج موفقیت و گاهی مقصر اصلی ناكامی‌ها.
فاصله این دو جایگاه هم برای دایی آنقدر كم بوده كه خیلی‌ها در مقابل این مساله قدرت واكنش را از دست داده‌اند. گاهی فقط لب به تعریف و تمجیدش گشوده‌اند وگاهی به باد انتقادش گرفته‌اند.
دایی اما طی این سال‌ها نشان داده كه راه و رسم موفق ماندن را بلد است و می‌داند چگونه از شكست‌ها درس بگیرد و نقطه‌ضعف‌هایش را به نقطه قوت تبدیل كند.
بعد از جام‌جهانی 2006 درست در زمانی كه دایی سمبل ناكامی تیم ملی بود، او به بازی‌های باشگاهی بازگشت و چند هفته به عنوان آقای گل در صدر جدول گلزنان لیگ برتر قرار گرفت. او در ادامه فصل به بهترین شكل ممكن لباس بازیكنی را از تن در آورد و به عنوان مربی سایپا كنار زمین ایستاد و جام قهرمانی را به همراه بازیكنان این تیم بالای سر برد.
او از سمبل نا كامی به یك مربی موفق تبدیل شده بود و همین هم باعث شد تا رفته رفته كارش به تیم ملی و نیمكت سرمربیگری این تیم كشیده شود.
دایی خیلی زود مربی تیم ملی شد، اما حضورش در تیم ملی زیاد طول نكشید. او با باخت مقابل تیم ملی عربستان از نیمكت تیم ملی خداحافظی كرد و چند ماه بعد راهی تیم پر طرفدار پایتخت یعنی پرسپولیس شد. اما جدا از درگیری‌های همیشگی مایلی‌كهن و دایی، هفته گذشته او به خاطر قراردادش با فدراسیون فوتبال باز هم خبرساز شد.اوج این خبرسازی، حضور او در برنامه 90 و سه ساعت صحبتش در مورد مسائل مختلف تیم ملی بود. فردای آن روز واكنش‌ها نسبت به این مساله بامزه بود. خیلی‌ها دایی را محق می‌دانستند اما با عدد و رقم‌هایی كه در فوتبال ما جریان دارند، مشكل داشتند.
درگیری دایی با فدراسیون فوتبال تا لحظه نوشتن این مطلب به پایان نرسیده، او گفته به فیفا شكایت می‌كنم و علی پروین هم بعد از برنامه 90 به خبرگزاری‌ها گفته دایی این كار را نمی‌كند. فدراسیون هم كه پایش را توی یك كفش كرده و هیچ حق و حقوقی برای دایی قائل نیست.
حالا باید منتظر ماند و دید كه این ما جرا به كجا می‌كشد. دایی حالا روی دور موفقیت است. با تیم پرسپولیس در بالای جدول جولان می‌دهد و امیدوار است باز هم بتواند جام قهرمانی لیگ برتر را بالای سر ببرد.
