بیمار مورد نظر یا باید خیلی زود دار فانی را وداع بگوید كه در این صورت به چهره‌ای ماندگار و اسطوره‌ای بی‌بدیل تبدیل خواهد شد یا اینكه سرپا شود و برود دنبال زندگی‌اش. در صورتی كه اتفاق دوم رخ دهد او باید این نكته را مدنظر داشته باشد كه هرگز دنبال قول‌هایی كه در دوران وخامت حال كنار گوشش زمزمه كردند، نرود. آن وعده و وعیدها برای این بود كه روحیه بگیرد و حالش روبه‌راه شود وگرنه استخدام و حقوق ثابت و بیمه و هزار و یك وعده دیگری كه یكی، یكی برایش شمردند، سرابی بیش نیست. دومین دهه خانه نشینی محمد پارسا – فوتبالیستی كه در 17 سالگی با پیراهن تیم پیام برای سرزدن به هوا بلند شد و پس از آن چهار ماه به كما فرو رفت و دیگر هرگز نتوانست روی پاهایش بایستد – روبه اتمام است.
پارسا در ماه‌ها و سال‌های ابتدایی خانه نشینی یكی از سوژه‌های بكر رسانه‌ها بود و شاید به همین دلیل مسئولان و مدیران ورزشی و غیر ورزشی هر از گاهی دور و بر او آفتابی می‌شدند و سر كیسه را شل می‌كردند. هزینه درمان محمد پارسا كمرشكن بود و حاتمان طایی وقتی دریافتند او به احتمال زیاد سال‌های زیادی با همین وضعیت در كنج خانه نفس خواهد كشید، ناپدید شدن را ترجیح دادند. از جمع فوتبالیست‌ها علی دایی و ماركار آقاجانیان سعی كردند دست پارسا و خانواده‌اش را بگیرند و باشگاه پیام هم حقوق ناچیزی – حدود ماهانه 200 هزار تومان – را به حساب او می‌ریزد. حقوقی كه شاید حتی هزینه دو جلسه از فیزیوتراپی و گفتار درمانی پارسا را هم تامین نكند. فدراسیون فوتبال تا چند ماه قبل ماهیانه مبلغی را به حساب او واریز می‌كرد اما اخیرا به این بهانه كه طبق قانون كسی نباید از دوجا حقوق بگیرد این مستمری هم قطع شده و این در حالیست كه تعداد زیادی از مدیران فدراسیون حتی بیش از دو شغل دارند و جمع حقوق دریافتی ماهیانه شان عددی با صفرهای متوالی را به تصویر می‌كشد.
در روزهایی كه پارسا در مسیر بهبودی قرار گرفته بود و آرام آرام قاشق به‌دست گرفتن را تمرین می‌كرد بخشی از كمك‌های مالی قطع شد و چندی بعد هپاتیت هم به كلكسیون گرفتاری‌های او و خانواده‌اش اضافه شد. اولین اظهارنظر رسمی ناصر حجازی پس از منفجر شدن خبر ابتلای او به بیماری سرطان مثل همیشه ماهیتی انتقادی و تهاجمی داشت. او گفت:« از هیچ مسئولی انتظار كمك مالی ندارم. مسئولان من مردمی هستند كه همیشه پشتیبانم بودند و وقتی متوجه شدند بیمار شده‌ام، گریستند.»
در همان دوران واعظ آشتیانی، مدیرعامل وقت استقلال پست مشاور مدیرعامل را به حجازی پیشكش كرد اما وقتی حجازی روزهای سخت بیماری را پشت سر گذاشت و توان ادای جملات انتقادی را به‌دست آورد رابطه آنها تیره شد و عملا هیچ مشاوره‌ای صورت نگرفت. چند هفته بعد وقتی حسن روشن در مقطعی كوتاه بستری شد به كنایه درباره حال عمومی‌اش به خبرنگاران گفت:« مشكل حادی ندارم. شدت بیماری من به اندازه صدور حكم مشاور مدیرعامل نیست.» حجازی معتقد بود عده‌ای حتی از بیماری او هم برای كسب شهرت استفاده می‌كنند و وعده‌هایی می‌دهند كه اعتقادی به عملی كردن آنها ندارند. او در مصاحبه‌ای گفت:
«مثل بقیه كارهایشان فقط شعار می‌دهند. من نیازی به كمك آقایانی كه درصدد شهرت‌طلبی و سوءاستفاده هستند ندارم. اگر هم می‌خواستند كاری بكنند منتی نداشت. این پول بیت‌المال و حق مردم است كه خودم هم جزئی از آنها هستم. متاسفانه تربیت بدنی پول خودم را كه از ۳۰ سال پیش طلب دارم به من پرداخت نمی‌كند. در جام‌جهانی ۱۹۷۸ آرژانتین قرار بود سازمان تربیت بدنی به همه بازیكنان مبلغ ۱۰۰هزار تومان بدهد. اما این مبلغ هیچ وقت به من پرداخت نشد.» با این حال حجازی به سینه تمام كسانی كه برای كمك‌های مالی پا پیش گذاشتند دست رد نزد. پزشكان بیمارستان كسری حتی یك ریال هم طی مراحل درمانی از او نگرفتند. مدیرعامل فولادگسترش تبریز ماهیانه چهار میلیون از هزینه درمان حجازی را تقبل كرد و حسین هدایتی هم وقتی در بیمارستان به ملاقات او رفت مبلغی را كه گفته می‌شود 30 میلیون تومان بوده نزد حجازی گذاشت و رفت. تیر ماه سال 1387 خبر ابتلای بابك معصومی به سرطان خون جامعه فوتبال را تحت تاثیر قرار داد. هزینه‌های مداوای معصومی بسیار بالا بود و كمك ناچیز فدراسیون فوتبال دردی را دوا نمی‌كرد. حضور علی كریمی در بیمارستان ایران مهر اما به تمام نگرانی‌ها پایان داد.
پارسا در ماه‌ها و سال‌های ابتدایی خانه نشینی یكی از سوژه‌های بكر رسانه‌ها بود و شاید به همین دلیل مسئولان و مدیران ورزشی و غیر ورزشی هر از گاهی دور و بر او آفتابی می‌شدند و سر كیسه را شل می‌كردند. هزینه درمان محمد پارسا كمرشكن بود و حاتمان طایی وقتی دریافتند او به احتمال زیاد سال‌های زیادی با همین وضعیت در كنج خانه نفس خواهد كشید، ناپدید شدن را ترجیح دادند. از جمع فوتبالیست‌ها علی دایی و ماركار آقاجانیان سعی كردند دست پارسا و خانواده‌اش را بگیرند و باشگاه پیام هم حقوق ناچیزی – حدود ماهانه 200 هزار تومان – را به حساب او می‌ریزد. حقوقی كه شاید حتی هزینه دو جلسه از فیزیوتراپی و گفتار درمانی پارسا را هم تامین نكند. فدراسیون فوتبال تا چند ماه قبل ماهیانه مبلغی را به حساب او واریز می‌كرد اما اخیرا به این بهانه كه طبق قانون كسی نباید از دوجا حقوق بگیرد این مستمری هم قطع شده و این در حالیست كه تعداد زیادی از مدیران فدراسیون حتی بیش از دو شغل دارند و جمع حقوق دریافتی ماهیانه شان عددی با صفرهای متوالی را به تصویر می‌كشد.
در روزهایی كه پارسا در مسیر بهبودی قرار گرفته بود و آرام آرام قاشق به‌دست گرفتن را تمرین می‌كرد بخشی از كمك‌های مالی قطع شد و چندی بعد هپاتیت هم به كلكسیون گرفتاری‌های او و خانواده‌اش اضافه شد. اولین اظهارنظر رسمی ناصر حجازی پس از منفجر شدن خبر ابتلای او به بیماری سرطان مثل همیشه ماهیتی انتقادی و تهاجمی داشت. او گفت:« از هیچ مسئولی انتظار كمك مالی ندارم. مسئولان من مردمی هستند كه همیشه پشتیبانم بودند و وقتی متوجه شدند بیمار شده‌ام، گریستند.»
در همان دوران واعظ آشتیانی، مدیرعامل وقت استقلال پست مشاور مدیرعامل را به حجازی پیشكش كرد اما وقتی حجازی روزهای سخت بیماری را پشت سر گذاشت و توان ادای جملات انتقادی را به‌دست آورد رابطه آنها تیره شد و عملا هیچ مشاوره‌ای صورت نگرفت. چند هفته بعد وقتی حسن روشن در مقطعی كوتاه بستری شد به كنایه درباره حال عمومی‌اش به خبرنگاران گفت:« مشكل حادی ندارم. شدت بیماری من به اندازه صدور حكم مشاور مدیرعامل نیست.» حجازی معتقد بود عده‌ای حتی از بیماری او هم برای كسب شهرت استفاده می‌كنند و وعده‌هایی می‌دهند كه اعتقادی به عملی كردن آنها ندارند. او در مصاحبه‌ای گفت:
«مثل بقیه كارهایشان فقط شعار می‌دهند. من نیازی به كمك آقایانی كه درصدد شهرت‌طلبی و سوءاستفاده هستند ندارم. اگر هم می‌خواستند كاری بكنند منتی نداشت. این پول بیت‌المال و حق مردم است كه خودم هم جزئی از آنها هستم. متاسفانه تربیت بدنی پول خودم را كه از ۳۰ سال پیش طلب دارم به من پرداخت نمی‌كند. در جام‌جهانی ۱۹۷۸ آرژانتین قرار بود سازمان تربیت بدنی به همه بازیكنان مبلغ ۱۰۰هزار تومان بدهد. اما این مبلغ هیچ وقت به من پرداخت نشد.» با این حال حجازی به سینه تمام كسانی كه برای كمك‌های مالی پا پیش گذاشتند دست رد نزد. پزشكان بیمارستان كسری حتی یك ریال هم طی مراحل درمانی از او نگرفتند. مدیرعامل فولادگسترش تبریز ماهیانه چهار میلیون از هزینه درمان حجازی را تقبل كرد و حسین هدایتی هم وقتی در بیمارستان به ملاقات او رفت مبلغی را كه گفته می‌شود 30 میلیون تومان بوده نزد حجازی گذاشت و رفت. تیر ماه سال 1387 خبر ابتلای بابك معصومی به سرطان خون جامعه فوتبال را تحت تاثیر قرار داد. هزینه‌های مداوای معصومی بسیار بالا بود و كمك ناچیز فدراسیون فوتبال دردی را دوا نمی‌كرد. حضور علی كریمی در بیمارستان ایران مهر اما به تمام نگرانی‌ها پایان داد.
كریمی كه در اواسط دهه 70 با معصومی در تیم فوتسال خاطره انگیز فتح تهران همبازی بود تمام هزینه‌های بیمارستان را متقبل شد و درخواست انتقال او به اتاق یك تختخوابی را مطرح كرد. حبیب كاشانی هم تلاش كرد روی دست كریمی بلند شود و با حاضر شدن بر بالین معصومی به او قول داد چنانچه حالش مساعد شود تیم فوتسال پرسپولیس را دوباره تشكیل می‌دهدد و هدایت آن را به او می‌سپارد. روند بهبودی معصومی ناگهان شدت گرفت و او كه با روحیه بالا به جنگ سرطان رفته بود زودتر از آنچه پزشكان تصور می‌كردند از روی تخت بیمارستان بلند شد. معصومی بلافاصله دنبال وعده‌ای كه كاشانی داده بود را گرفت و سرپرست باشگاه پرسپولیس هم به قولش عمل كرد. همكاری این دو اما زیاد دوام نیاورد و دوستان دیروز خیلی زود در تقابل با یكدیگر قرار گرفتند.
مصاحبه‌های معصومی علیه كاشانی آن قدر ادامه پیدا كرد كه علی دایی به نمایندگی از كاشانی با او تماس گرفت و تقاضا كرد دست از افشاگری در رسانه‌ها بردارد. اوایل سال 1389 نام مجتبی محرمی پس از مدتها دوباره سر زبان‌ها افتاد. او این بار نه به واسطه مهارت‌های فوتبالی و شیطنت‌های ذاتی‌اش كه به دلیل اشغال كردن یكی از تخت‌های بیمارستان پارسیان روی جلد روزنامه‌ها رفت. می‌گفتند مجتبی مشكل كبد دارد اما اطرافیانش مشكل را چیز دیگری می‌دانستند كه نباید علنی می‌شد. محرمی درقیاس با بسیاری از هم دوره هایش از مكنت مالی بالایی برخوردار نبود و به همین دلیل لزوم تعدد كمك‌های مالی در مورد او بیشتر احساس می‌شد. علی دایی، علی كریمی و افشین پیروانی در این مسیر پیش‌قدم شدند و گفته می‌شود افشین پیروانی آپارتمانی را به قیمت 30 میلیون تومان برای او رهن كرد.
حبیب كاشانی هم تصمیم گرفت یكی از تیم‌های پایه پرسپولیس را به محرمی بسپارد اما وقتی او با استیل آذینی‌ها دور یك میز نشست و در مصاحبه‌ای از حسین هدایتی تمجید كرد به اجبار راه در خروجی باشگاه پرسپولیس را در پیش گرفت. تخت بیمارستان دوباره پیشكسوتان فراموش شده را به دنیای شهرت برمی گرداند اما نام‌های ماندگاری مثل صفر ایرانپاك، حمید شیرزادگان و منصور امیرآصفی بدون آنكه دوباره مزه شهرت را بچشند و چند صباحی با دنیایی از وعده و وعیدها خوش باشند، رفتند.
حبیب كاشانی هم تصمیم گرفت یكی از تیم‌های پایه پرسپولیس را به محرمی بسپارد اما وقتی او با استیل آذینی‌ها دور یك میز نشست و در مصاحبه‌ای از حسین هدایتی تمجید كرد به اجبار راه در خروجی باشگاه پرسپولیس را در پیش گرفت. تخت بیمارستان دوباره پیشكسوتان فراموش شده را به دنیای شهرت برمی گرداند اما نام‌های ماندگاری مثل صفر ایرانپاك، حمید شیرزادگان و منصور امیرآصفی بدون آنكه دوباره مزه شهرت را بچشند و چند صباحی با دنیایی از وعده و وعیدها خوش باشند، رفتند.
گردآور : گروه ورزش سیمرغ
www.seemorgh.com/sport
منبع: parsfootball.com
