در اواسط دهه‌ی شصت، جواد علی‌زاده، کاریکاتوریست معروف ایرانی، کمیک استریپی منتشر کرد که بین بچه‌های آن دوران بسیار محبوب شد.
اسم کمیک استریپ «دکتر سوکراتس در ایران» بود و داستان پسربچه‌ای را روایت می‌کرد که در رویا‌ی‌ش می‌بیند سوکراتس بازیکن معروف آن زمان تیم ملی برزیل به همراه تیم ملی کشورش به ایران سفر می‌کند و به مصاف تیم ملی ایران می‌رود.
رویای دهه‌ی شصت مردم و فوتبالیست‌های ایرانی که فقط در کمیک استریپ یک کاریکاتوریست خوش‌ذوق به حقیقت پیوست، حالا و در انتهای دهه‌ی هشتاد، در دنیای واقعی به حقیقت خواهد پیوست و تیم ملی برزیل قرار است به مصاف تیم ملی ایران بیاید؛ گرچه می‌دانیم خبری از حضور در ایران و استادیوم صد هزار نفری نیست اما دیگر حالا دوران دگرگون شده و به لطف ماهواره و پخش مستقیم تلویزیونی می‌شود ستاره‌گان برزیلی را به جای کمیک استریپ و قصه، در زمین سبز ورزشگاه ابوظبی دید که جلو بازیکنان ایرانی خواهند ایستاد و بی‌شک هر تکل و برخوردی اتفاق مهمی محسوب می‌شود، دیگر چه برسد به گل زنی و با کمی رویابینی برنده شدن در بزرگ‌ترین بازی تاریخ تیم ملی فوتبال ایران.
در برنامه‌ی دوشنبه شب نود، ستاره‌های دهه شصت ایرانی را دیدیم که از عالم و آدم شکایت داشتند و با چهره‌های غم‌گین و خسته، به راه طی شده‌ی‌شان نگاه می‌کردند و تقریبا اکثریت‌شان ناراضی بودند. آن‌ها که نسل سوخته لقب گرفته‌اند، هرگز به رویاهای‌شان نرسیدند و در خشونت دنیای واقعی، حالا بدون یال و کوپال سابق، باید چشم به راه دوربین یک برنامه‌ی تلویزیونی و حرف‌های کلیشه‌ای کارشناس برنامه باشد.
اسم کمیک استریپ «دکتر سوکراتس در ایران» بود و داستان پسربچه‌ای را روایت می‌کرد که در رویا‌ی‌ش می‌بیند سوکراتس بازیکن معروف آن زمان تیم ملی برزیل به همراه تیم ملی کشورش به ایران سفر می‌کند و به مصاف تیم ملی ایران می‌رود.
رویای دهه‌ی شصت مردم و فوتبالیست‌های ایرانی که فقط در کمیک استریپ یک کاریکاتوریست خوش‌ذوق به حقیقت پیوست، حالا و در انتهای دهه‌ی هشتاد، در دنیای واقعی به حقیقت خواهد پیوست و تیم ملی برزیل قرار است به مصاف تیم ملی ایران بیاید؛ گرچه می‌دانیم خبری از حضور در ایران و استادیوم صد هزار نفری نیست اما دیگر حالا دوران دگرگون شده و به لطف ماهواره و پخش مستقیم تلویزیونی می‌شود ستاره‌گان برزیلی را به جای کمیک استریپ و قصه، در زمین سبز ورزشگاه ابوظبی دید که جلو بازیکنان ایرانی خواهند ایستاد و بی‌شک هر تکل و برخوردی اتفاق مهمی محسوب می‌شود، دیگر چه برسد به گل زنی و با کمی رویابینی برنده شدن در بزرگ‌ترین بازی تاریخ تیم ملی فوتبال ایران.
در برنامه‌ی دوشنبه شب نود، ستاره‌های دهه شصت ایرانی را دیدیم که از عالم و آدم شکایت داشتند و با چهره‌های غم‌گین و خسته، به راه طی شده‌ی‌شان نگاه می‌کردند و تقریبا اکثریت‌شان ناراضی بودند. آن‌ها که نسل سوخته لقب گرفته‌اند، هرگز به رویاهای‌شان نرسیدند و در خشونت دنیای واقعی، حالا بدون یال و کوپال سابق، باید چشم به راه دوربین یک برنامه‌ی تلویزیونی و حرف‌های کلیشه‌ای کارشناس برنامه باشد.
Team melli Training
بازیکنان فوتبال ایران که در دهه‌ی شصت توسط کمیک‌استریپ‌ساز خوش‌قریحه‌شان در مصاف با بازیکنان رویایی برزیل تصویر شده بودند، حالا در سال 1389، رویای‌شان ذره‌ای احترام است که از همه‌سو- از سمت رئیس فدراسیون فوتبال و کارشناس و مجری برنامه‌ی نود- به یک اندازه ازشان دریغ شده و می‌شود. بعد از به پایان رسیدن نسل سوخته و طلایی، حالا امروز با نسلی مواجه هستیم که دیگر رویاهای‌ش دور از دسترس نیست. بازیکنانی که دیگر هیچ‌کدام ستاره‌ی خاص و متفاوتی نیستند و همه در قالب یک تیم تعریف می‌شوند؛ تیمی که حالا رو در رویی با ستاره‌گان برزیلی که لیگ‌های اروپایی را قبضه کرده‌اند، برای‌شان نه یک رویا، که یک واقعیت ممکن است و حتما الان تمامی‌شان به فردا و ساعت بازی فکر می‌کنند و بعید نیست آن‌قدر خودشان را دست بالا گرفته باشند که به فکر شادی پس از گل‌شان باشند.
باید فرصت تحقق رویاهای‌مان را جدی بگیریم. منفی‌بافی و پیش‌بینی‌های خودتحقیرکننده بی‌فایده است. طرح و بسط این‌که هدف از این بازی چه بوده و آیا سیاست در آن نقش داشته یا نه، سودی به ما نمی‌رساند. فردا قرار است بازی‌ای انجام بشود که می‌تواند شب باشکوه و نمایشی جذاب را رقم بزند. شب تحقق رویاهای بعید. خیلی‌ها چون به رویاهای‌شان نمی‌رسند، فرو می‌ریزند و عده‌ای هم چون به رویاهای‌شان دست پیدا می‌کنند، توانایی استفاده‌ی درست و مطلوب از آن را ندارند.
نسل سوخته به خاطر دست پیدا نکردن به رویاهای‌ش باخت؛ و حالا لابد باید امیدوار بود که نسل نکونام‌ها و شجاعی‌ها و تیموریان‌ها از فرصت رسیدن به رویاهای‌شان استفاده‌ی لازم را ببرند و سود و حاصل‌ش را هم به تمام مردم کشورشان برساند.
فردا شب، یکی از ابرستاره‌های نسل پیش یعنی کریم باقری از فوتبال خداحافظی می‌کند و قرار است جای‌ش را نسل بی‌ستاره‌ای بگیرد که اتفاقا از تمامی ستاره‌های بزرگ خوش بخت‌تر بوده و فرصت دست پیدا کردن به رویاهای‌ش را داشته است. رویای دیدار با روبینیو در واقعیت و حقیقی شدن دنیای جذاب کمیک‌استریپ‌ها.
باید فرصت تحقق رویاهای‌مان را جدی بگیریم. منفی‌بافی و پیش‌بینی‌های خودتحقیرکننده بی‌فایده است. طرح و بسط این‌که هدف از این بازی چه بوده و آیا سیاست در آن نقش داشته یا نه، سودی به ما نمی‌رساند. فردا قرار است بازی‌ای انجام بشود که می‌تواند شب باشکوه و نمایشی جذاب را رقم بزند. شب تحقق رویاهای بعید. خیلی‌ها چون به رویاهای‌شان نمی‌رسند، فرو می‌ریزند و عده‌ای هم چون به رویاهای‌شان دست پیدا می‌کنند، توانایی استفاده‌ی درست و مطلوب از آن را ندارند.
نسل سوخته به خاطر دست پیدا نکردن به رویاهای‌ش باخت؛ و حالا لابد باید امیدوار بود که نسل نکونام‌ها و شجاعی‌ها و تیموریان‌ها از فرصت رسیدن به رویاهای‌شان استفاده‌ی لازم را ببرند و سود و حاصل‌ش را هم به تمام مردم کشورشان برساند.
فردا شب، یکی از ابرستاره‌های نسل پیش یعنی کریم باقری از فوتبال خداحافظی می‌کند و قرار است جای‌ش را نسل بی‌ستاره‌ای بگیرد که اتفاقا از تمامی ستاره‌های بزرگ خوش بخت‌تر بوده و فرصت دست پیدا کردن به رویاهای‌ش را داشته است. رویای دیدار با روبینیو در واقعیت و حقیقی شدن دنیای جذاب کمیک‌استریپ‌ها.
گردآور : گروه ورزش سیمرغ
www.seemorgh.com/sport
منبع: goal.com
