از شکست سه بر صفر برابر برزیل، از گلی که سالم زدیم و مردود شد، از دفاع جانانه ای که برابر بهترین مهاجمان کنونی فوتبال برزیل انجام دادیم، از توپی که به دیرک دروازه شان کوبیدیم و ناباورانه دروازه خالی را باز نکردیم، ذوق زده شده بودیم. ذوقی مثل آقایی کردن در آسیا و نشان دادن توانایی های مان به کشورهایی که قرار است همراه با ما در جام ملتهای آسیا بجنگند. شکست سه بر صفر برابر برزیل، نه آن چنان غرور انگیز بود که سر به آسمان بساییم و نه خفت بار که سر تأسف و حسرت فرود آوریم. اما یک اتفاق، درست کمتر از 24 ساعت بعد از همان بازی، چشمهای مان را بازتر می کند.
ژاپن، مدعی جدید فوتبال آسیا و همان کیسه بوکس دهه 60 و 70 فوتبال ایران، آرژانتین را نه با بازیکنان جوان و ناشناخته اش، نه با تیمی که می خواهد آینده نگری چهار ساله ای را برای فتح جام جهانی آینده آغاز کند، که با تمام ستاره هایش شکست داده است. خبری حیرت انگیز که البته با تأمل ما همراه می شود. اگر امروز شکست سه بر صفر و دو یا سه حمله روی دروازه برزیل برایمان غرور آفرین شده، بسته نگه داشتن دروازه روی بهترین مهاجمان کنونی دنیا (مسی، تبس، هیگواین و ...) چه حسی را باید در وجود ژاپنی ها به وجود آورد؟ شاید کارناوال شادی به خیابانها آورده اند. شاید جشن ملی برپا کرده اند و شاید هم خودی نشان داده اند !
از روزی که کارتون فوتبالیست ها روی آنتن تلویزیونهای مردم قاره آسیا رفت تا نوجوانان و کودکان آسیایی برای دیدن دانش آموزان عشق فوتبالی ژاپنی هر روز چند ساعتی وقت بگذارند، بیش از یک دهه می گذرد. روزی به رؤیاپردازیهای مردم آسیای دور می خندیدیم. حتی وقتی رئیس ورزش ژاپن پس از صعود تیم ملی این کشور به جام جهانی 98 فرانسه اعلام کرد برنامه ای 40 ساله برای قهرمانی جام جهانی در این کشور تدوین شده هم نسبت به این ادعا خندیدیم !
کارمان انگار خندیدن است. بهترین واکنشی که می توان در قبال برنامه ریزی همسایه های دور و نزدیک داشت همین خنده های تمسخر آمیزی است که گاه و بیگاه در خفا و پنهان به آنها هدیه می دهیم. اما حقیقت این است که ما برای بازی با برزیل، به پیشینه دیدارهایی که برابر تیم های بزرگ داشتیم رجوع می کنیم و آنها، آینده را می بینند. آینده ای که در آن، شکست دادن آرژانتین نه برای خودشان امری غیر ممکن است و نه برای آسیایی ها خبری غیرمنتظره! ژاپن از سد حریفی می گذرد که در بازیهای جام جهانی ادعای قهرمانی اش را بی وقفه در مرحله گروهی و یک هشتم نهایی به اثبات می رساند، اما همین پیروزی را پلی برای رسیدن به آینده تلقی می کند. ما برابر برزیل شکست می خوریم و دلخوش گلهایی می شویم که نخوردیم و یا تک گلی که باید به ثمر می رساندیم و از دستمان رفت !
تفاوتها در همین شکل نگاه به وجود می آید. امروز ما چقدر در اندیشه آینده ای 20 ساله هستیم؟ تقریباً هیچ ... ژاپنی ها، اما از اکنون روی کودکانی برنامه ریزی می کنند که هنوز به دنیا نیامده اند ، اما قرار است روزی قهرمان جهان باشند. ما در فدراسیون فوتبال از بازی با برزیل دلواپس توپهایی هستیم که پرشمار از خط دروازه مان عبور کند و ژاپنی ها وقتی با آرژانتین روبه رو می شوند، به پیروزی می اندیشند! آیا ظرفیت فوتبال ما از ژاپنی ها کمتر است؟
روزگاری فوتبال ژاپن هم زندگی دیمی داشت... درست مثل ما! همان روزها، ژاپن بهترین کیسه گل بود برای تیم ملی ما که می خواست خودش را یا قهرمان آسیا ببیند و یا مدعی رسیدن به جام جهانی. روزی فوتبال ژاپن برنامه ریزی و عقل محوری را جانشین بی برنامگی و سلیقه محوری کرد و البته حالا با شکست دادن آرژانتین زنگ خطر را نه برای آسیایی ها که برای تمام فوتبال دنیا به صدا درمی آورد! انگار چشم بادامی ها آرام آرام خود را وارد فاز قهرمانی های برون قاره ای می کنند! تفاوت در ساق بازیکنان نیست... که حتی می توان به جرأت گفت در فوتبال ایران بازیکنانی بسیار با استعدادتر از شرق آسیا می توان یافت. تفاوت در شکل پرورش و نگاه به آینده است. آینده ای که ژاپن را به سوی آقایی در فوتبال دنیا سوق می دهد و ما را به سوی امیدواری برای تحمل شکستی خفیف (سه گل خفیف است) از برزیل !
گردآور : گروه ورزش سیمرغ
www.seemorgh.com/sport
منبع: tabnak.ir
