شيريني و حلاوت اين پيروزي فقط به شاهكار بي مثال فرهاد مجيدي و جرات و جسارت پرويز مظلومي ختم نمي‌شود. لذت شكست دادن پيروزي از آن روي طعم ديگري دارد كه استقلال، بهترين پرسپوليس يازده بازي اخير اين تيم را شكست داد.
اذعان بايد كرد كه استقلال دشواري بسياري را متحمل شد. قبول بايد داشت كه شهرآورد شصت‌ونهم يكي از سخت‌ترين مسابقه‌هاي تاريخ اين دو تيم بود. اقرار بايد كرد كه بازي پرسپوليس كامل‌ترين فوتبال اين تيم از روزي بود كه علي دايي را به عنوان مربي بالاي سر خود دارد. استقلال يك تيم از هر حيث آماده نبرد را مغلوب كرد و اين ممكن نمي‌شود كما اينكه ممكن نشد، مگر به لطف حسابگري تمام عيار و دقت موشكافانه در همه اجزاي بازي.
استقلال براي دو 10 دقيقه حساب ويژه باز كرد. مراقبت از خط حمله پرسپوليس در 10 دقيقه نخست، حمله هوشيارانه در 10 دقيقه پاياني به سازمان دفاعي حريف.
من شاهد بودم كه تيم همكاران مظلومي، كادر مربيان و آناليزكنندگان با چه وسواسي روي هر ثانيه اين دو 10 دقيقه برنامه‌ريزي كرده و هيچ نكته‌اي را به امان خودش رها نكردند. نتيجه ديدن پيچش مو همين شد كه شد. استقلال مهم‌ترين بازي خود را برد و براي بازي‌هاي بعد كه همه دشوارند و همه اصلي هستند جان دوباره‌اي گرفت. اگر پرسپوليس حريف دست و پا بسته‌اي بود كه نبود غلبه‌كردن بر آن اين همه لذت و اين همه اهميت و البته كه بسيار آثار و بركات بعدي نداشت.
با توجه به اين حقايق روشن بايد حرف آخر را به روي كاغذ آورد:
برنده شهرآورد شصت و نهم تمام فوتبال ايران؛ همه تماشاگران و نيز هواداران و طرفداران خونگرم، عاشق و فوتبال شناسي هستند كه با اين نظر موافقت كامل دارند.
