وقتی اما سر قرار حاضر شد، نفسی به آسودگی کشیدم. از نگاهش هنوز هم بوی قهرمانی و دلاوری به مشام می رسید. دیدمش و خیالم راحت شد؛ دستانش هنوز دستان همان شیر شکاری بودند که در آوردگاه جهانی 1997 کراسنویارسک، شیر خطرناک و تیغداری چون "ماگومد عزیزف" را زمین گیر کرده بودند. سینه اش به ستبری همان روزی بود که مدال مسابقات جهانی تهران را میزبان شد؛ از دلش اما خبری نداشتم.
در نگاه اول صاحب مشهور آن دو بنده راه راه و معروف به نظر می رسید؛ همان تکنسینی که روی تشکهای کشتی "جانگ جائه سونگ" ستاره کشتی کره جنوبی را به سخره گرفت و "گری کولات" مغرور را اسیر تیز چنگی خود کرد.
در لحظات آغازین مصاحبه، چشمانش که روزگاری رقبای جور و واجور را به چشم قربانیان ریز و درشت زیر نظر می گرفتند، با مهربانی از من استقبال نمی کردند. شاید من و ما را در قلمی کردن لحظه به لحظه اتفاقات زندگی خصوصی اش مقصر می دانست. انگار با زبان بی زبانی گله داشت از روزهایی که در پی شکار تیترهای آنچنانی، برای خشنودی یکروزه دلمان، او را فرسنگ ها از مسیر زندگی روزمره اش به عقب می راندیم.
از عباس حاج کناری را دعوت کردیم تا میهمان برنا باشد و حالا که یکسال است گرد گذشته تباه شده اش را خط قرمز کشیده، بگوید از ناگفته های دل پردردش.
با امید به اینکه مطالعه ماحصل این گپ و گفت دوساعته، بیش از آنکه دل کشتی دوستان را به دردآورد، انگیزه ای باشد برای مسوولان تا دست یاری را به سوی قهرمانی که جز خدا یارو یاوری ندارد، دراز کنند و در بازگرداندن تکنسین بی بدیل سالهای نه چندان دور کشتی ایران و جهان به شرایط عادی زندگی یک قهرمان، گوی سبقت را از هم بربایند.
تبصره:حاج کناری در این گفت و گو علاقه ای به نام بردن از کسی نداشت و با مناعت طبع عنوان می کرد که نیاز به کمک هیچکس ندارد و زندگی بر وفق مرادش است؛ در حالیکه از گوشه و کنار شنیده ایم قهرمان ارزنده جهان با همان حقوق 120 تومانی صندوق حمایت از قهرمانان، روزگار می گذارند!البته خود حاج کناری هم چنین موضوعی را تایید کرد.به هر روی خواندن این مصاحبه خالی از لطف نیست:
در کراسنویارسک، همه سالن مسابقات را ترک کردند
در مسابقات جهانی کراسنویارسک هیچکس تصور نمی کرد بتوانم از پس "ماگومد عزیزف" برآیم.رقبایش را یکی پس از دیگری با فنون مختلف کله پا کرده بود!تمام هم تیمی هایم سالن مسابقات را ترک کرده بودند و تنها غلامرضا محمدی در سالن حضور داشت.امیر رضا خادم مدیر آن زمان تیم ملی هم که من را خیلی دوست داشت، شاید عباس 22 ساله را در قواره های رقابت با حریف روس نمی دید. به هر تقدیر هیچیک از این مسائل باعث نشد که روحیه ام را ببازم.وضو گرفتم و بااعتماد به نفس بالا روی تشک حاضر شدم.می دانستم اگر لحظه ای غفلت کنم، اسیر تکنیک ناب عزیزف خواهم شد؛ با حواسی جمع آنقدر از قهرمان روس امتیاز گرفتم که همه روسها و ایرانی ها از شکست قهرمان جهان متعجب شدند.
در مراسم تجلیل از من، دو نفر فوت کردند!
از همان زمانی که مدال طلای مسابقات جهانی کراسنویارسک را به سینه زدم، اتفاقات ناگواری را تجربه کردم.در مراسم تجلیل از من دو تن از دوستانم که با موتور سیکلت به استقبالم آمده بودند، تصادف کردند و از دنیا رفتند.وقتی قرار بود مسئولان و مردم متمول شهر و استانم از من تجلیل کنند، تصمیم گرفتم در مراسم عزاداری دوستانم حضور یابم.به مدت 20 روز همراه خانواده آنها بودم و وقتی به خانه ام برگشتم، دیدم هیچ اثری از پاداش و تقدیر درکار نیست!
یک ماه پس از کسب مدال طلای جهان، پایم لغزید
قبل از اینکه به مدال طلای مسابقات جهانی روسیه دست یابم، تنها انگیزه زندگی ام کسب مدال و مقام بود.متر و ملاک دوستیابی ام را در آن قرار داده بودم که عاملان دوری ام از تمرین را دشمن خطاب کنم و کسانیکه در راه کسب مدال جهانی کمکم می کنند را دوست بدانم؛ اما بعد از کسب مدال طلای جهان در سن 22 سالگی دیگر نمی دانستم حالا که قهرمان دنیا شده ام، باید چه تصمیمی بگیرم.عواملی چون جوانی، غرور بیش از حد، خودرای بودن و هیچ شمردن نصایح دیگران باعث شد تا پوچ گرا شوم. راهنما و مشاوری نداشتم و همین مسئله باعث شد منی که تا قبل از سال 2007 هیچ راه خطایی را تجربه نکرده بودم، یک ماه بعد از قهرمانی جهان بلغزم و وارد بازی خطرناکی شوم.خطری که زندگی ام را تباه کرد و 13 سال از بهترین سالهای عمرم را به باد داد.
عامل آلودگی ام را مدتهاست که بخشیده ام
کسی که راه و چاه کشیده شدن در دام بلا را نشانم داد، مدتهاست که بخشیده ام. حدود یکسال است که به زندگی عادی ام بازگشته ام و تصمیمم بر این بوده که تمام عواملی که در بیچاره شدنم نقش داشته اند را ببخشم.
در مسابقات جهانی تهران حال و روز خوشی نداشتم
بین سالهای 97 تا 98 حال و روز خوشی نداشتم و اسیر حواشی زندگی شده بودم.آنقدر اوضاع بدی داشتم که حتی بازگشت به زندگی عادی و سالم، از دید هم تیمی هایم بعید به نظر می رسید و حضور در مسابقات جهانی تهران دور از انتظار می نمود.برخی از قهرمانان در آن روزها به من گفتند که با کشتی گرفتن و زمین خوردن در مسابقات جهانی تهران، خودم را پیش چشم کشتی دوستان ایرانی و طرفدارانم خراب خواهم کرد.در هر صورت ابتدا به مدت 37 روز ار ازدوی تیم ملی خارج نشدم و درد بازگشت به شرایط عادی(!) را تحمل کردم؛ سپس تمرینات سنگین را از سر گرفتم و با وجودی که باید در وزن 63 کیلوگرم به روی تشک می رفتم، به خاطر استعداد ذاتی ام، وزنم روز به روز افزایش یافت و به 76 کیلو گرم رسید تا مجبور شوم برای رسیدن سر وزن قانونی 13 کیلو کم کنم! البته در مسابقات جهانی تهران بسیار سر حال کشتی گرفتم و با شکست دادن کشتی گیران نامدار دنیا سر از دیدار نهایی درآوردم و مدال نقره جهان را به سینه زدم.بعد از مسابقات جهانی تهران، در حالیکه تازه 23 ساله بودم و باید به کسب پنج مدال جهانی و المپیکی دیگر نقشه می شکیدم، برای همیشه قید کشتی را زدم و از دنیای قهرمانی محو شدم.
خوشا به حال سایر قهرمانان مازندران
برخی از قهرمانان مازندران، همچون من مستعد خارج شدن از جاده سلامت بودند؛ اما مسئولان شهر و استانشان طوری پر و بالشان را گرفتند که هر کدام از آنها امروز سرشان را بالا گرفته و به گذشته خود می بالند.با این وجود حاج کناری جوان، تک و تنها در مشکلات خود غوطه ور شد و هیچکس از او نپرسید که حالش چه طور است؟نمی دانم، شاید مقصر خودم بودم که فکر می کردم باید راه زندگی را هم همچون راه قهرمانی، تنها طی کنم.
دختر 6 ساله ام در غیاب پدرش به آسمان پر کشید
در حالی که از خانه ام دور بودم، خبردار شدم که دختر نازنینم در سن 6 سالگی دار دنیا را وداع گفت.دکترها افسردگی و دوری از پدر را عامل درگذشت "شادی" من عنوان کردند.وقتی این خبر را شنیدم به کما رفتم و پزشکان اعلام کردند که کاری از دستشان بر نمی آید و باید در بخش روانی بستری شوم؛ که البته با پیگیری های دوست خوبم محمد دادویی از این کار ممانعت به عمل آمد.دخترم را که از دست رفته دیدم، بیشتر از گذشته در منجلاب فرو رفتم و هر روزم را با افکار تلخ دیروز فنا کردم.امروز اما دیگر آنگونه نمی اندیشم.همیشه به خودم می گویم که دخترم به سمت خدا پر کشیده و شاهد و ناظر زندگی من است.می خواهم طوری زندگی کنم که روح او شاد باشد.
عاشق همسرم بودم؛ اما...
همسر بسیار مهربان و خوبی داشتم.عاشقش بودم؛ اما احساس می کردم که او هم دارد تاوان اشتباهات من را می دهد.به همین خاطر به کسی که از صمیم قلب دوستش داشتم پیشنهاد دادم تا از زندگی من جدا شود و شریک غصه هایم نباشد.آرزومندم هر کجا که هست، شاد و موفق باشد.
"علیرضا دبیر" خیلی پهلوان است
نگارنده:حاج کناری اصرار داشت این خاطره در مصاحبه ذکر نشود و در کل نامی از دوستان واقعی یا دوست نمایانش برده نشود.می گفت اجر کسانی که کمک حالم بودند، با خداست و آنهایی که در حقم نامردی کرده اند را هم بخشیده ام. به هر حال با جلب رضایت او تنها به این مسئله اکتفا کردیم تا از نام بردن گوش شکسته هایی که او از حرکاتشان گله مند بود، صرفنظ کنیم.
یک شب با حال و روز ناخوش در حال عبور از خیابان ورزنده بودم که به یکباره علیرضا دبیر را دیدم و ناخودآگاه به او گفتم:"سلام پهلوون"؛ دبیر که از دیدن سر و روی رنگ پریده من خجل شده بود، حتی یکبار هم به روی من نگاه نکرد و در حالیکه سرش پایین بود، گفت:"عباس آقا اگر شما از کشتی کناره گیری نمی کردی، من حالا حالاها به وزن 63 کیلوگرم نمی آمدم"
مطمئنا دبیر با شکسته نفسی چنین جملاتی را به زبان آورد و در اینکه یکی از ستارگان دنیای کشتی بوده شکی نیست.از احساس دیگران نسبت به او خبر ندارم؛ اما به عقیده من علیرضا دبیر یک پهلوان واقعی بود و خدا هم دوستش داشت که اینقدر پیشرفت کرد.
به هر حال وقتی ادب و احترام دبیر را دیدم، تازه متوجه شدم که از روزگار سیلی محکمی خورده ام.قهرمان المپیک خاضعانه جویای احوالم بود؛ در حالیکه خودم حال خودم را نمی پرسیدم!
در اوج دردمندی برای "منصور برزگر" دعا کردم
همیشه عاشق استاد منصور برزگر بوده و هستم.او را معلم همیشگی خودم می دانم؛ حکم پدرم را داشت.هم او من را به عنوان شاگردش دوست داشت و هم من برایش احترام ویژه ای قائل بود.وقتی فهمیدم در بستر بیماری افتاده، حال و روز خودم هم بد بود؛ با این حال کاری از دستم برنمی آمد و تنها برایش از صمیم قلب دعا کردم.
کشتی های "حاجی زاده" را که دیدم،فکر کردم دارم می میرم!
بعد از مسابقات جهانی 1998 تهران دیگر میانه ای با کشتی نداشتم و کشتی گیران جوان را نمی شناختم.در سال 81 تصادف کرده بودم و در حالیکه روی تخت بیمارستان از درد به خود می پیچیدم، دیدم که از تلویزیون مسابقات کشتی پخش می شود.مشاهده یکی از کشتی ها نظرم را جلب کرد و از آنجا که کشتی گیر پیروز بسیار شبیه من کشتی می گرفت، به اطرافیانم گفتم که من در حال مرگ هستم و مسئولان سیما هم دارند کشتی هایم را نشان می دهند؛ که البته اطرافیانم با خنده گفتند کشتی گیر یاد شده نامش مهدی حاجی زاده است و از جویبار به کشتی ایران معرفی شده .از همان روز نحوه مبارزاتش نظرم را جلب کرد و وقتی فهمیدم که در بازیهای آسیایی بوسان شکست خورده و امکان دارد زخم زبان مردم همان بلایی را به سرش آورد که بر سر من آورد، برایش نامه ای نوشتم و به او گوشزد کردم که اشتباهات من را در زندگی مرتکب نشود.
"فریدونکنار"ی ها برایم سنگ تمام گذاشتند
چند روز پیش در خلال برگزاری مسابقات لوچو(کشتی محلی مازندران) مسئولین هیئت کشتی شهر فریدونکنار(زادگاه حاج کناری) تجلیلی از من به عمل آوردند و مردم برایم سنگ تمام گذاشتند.در آن مراسم برای لحظاتی احساس کردم که سال 97 است و بعد از کسب مدال طلای جهان به ایران بازگشته ام.واقعا شرمنده مردم شهرم شدم و ذهنیتم در این خصوص که آنها میانه خوبی با من ندارند، به کلی عوض شد.
آقایان مسئول، من را می شناسید؟قهرمان مملکت شما هستم
خودم زندگی خودم را تباه کردم و در این راه از کسی گله ندارم؛ اما حالا که رو به زندگی سالم آورده ام، آیا نباید مسئولانی که در گذشته فقط و فقط از من مدال و قهرمانی می خواسته اند، یک قدم به سمتم بردارند؟از تضرع و التماس بیزارم.هنوز هم مثل دوران قهرمانی ام حجب و حیا دارم و مغرورم؛ ولی با آنکه به "نه" شنیدن عادت کرده ام، انتظار دارم مسئولان گذشته را فراموش نکنند و من را به چشم قهرمانی ببینند که پرچم ایران را در قلب روسیه به اهتزاز درآورده است.آیا به چشم آنها عباس حاج کناری ماشین دریافت مدال جهانی و آسیایی بوده و حالا که خراب شده است، باید به گوشه انباری پرتابش کنند؟! در شان من نیست که تنها منبع درآمدم 120 هزار تومان حقوق ماهیانه ای باشد که به واسطه دو مدال جهانی از "صندق حمایت از قهرمانان" دریافت کنم.آنقدر از روی پدر و مادرم خجالت می کشم که اگر قهرمان جهان نبودم و در شهرم مرا نمی شناختند، به خدا تن به کارگری هم می دادم.بی شک کارگری از انجام تمرینات سنگینی که بدون کوچکترین امکاناتی انجام می دادم، سخت تر نیست.(بحث مبلغ دریافتی حاج کناری از صندق یاد شده را ما مطرح کردیم؛ در حالیکه او تمایلی به صحبت کردن در این خصوص نداشت)
تقاضامند ملاقات با سعیدلو هستم
چند روز پیش به دفتر آقای سعیدلو رفتم از رئیس دفترش خواستم که ایشان را ملاقات کنم. نامم را در فهرست درخواست کنندگان ثبت کردند و گفتند که با شما تماس می گیریم.امیدوارم هر چه سریعتر این اتفاق میسر شود.شاید لازم باشد که رئیس سازمان ورزش برای دقایقی هم که شده، پای صحبتهای قهرمان دیروز و مربی بی ادعای امروز بنشیند.
هیچ آرزویی جز خشنودی پدر و مادرم ندارم
گرچه دیر شده؛ اما تازه فهمیده ام که هیچ پناهگاهی جز آغوش پدر و مادر وجود ندارد.در کنار پدر و مادرم که به اندازه دنیا دوستشان دارم، احساس آرامش می کنم و در خانه پدری مستقر هستم.اوج لذت و عمق ذلت را در زندگی تجربه کرده ام و هیچ آرزویی جز این ندارم که رفتار مسئولان با پدر و مادرم به گونه ای باشد که آنها احساس کنند والدین یک قهرمان ملی هستند.در ضمن دو خواهر دارم که همیشه محرم اسرارم بوده و بی نهایت ممنونشان هستم.
