نگاهم به نیمه نهایی نگاه به لحظه هاست
وقتی وارد نیمه نهایی می شوید هم می توانید اول شوید و هم جهارم. به نظرم تیم امید می توانست مقابل ژاپن بازنده نباشد. هم بازی برابر كره و هم دیدار مقابل ژاپن بازی هایی بودند كه تیم امید تا مرز پیروزی پیش رفت اما در نهایت نتوانست قدم پایانی را محكم بردارد.در بازی نیمه نهایی جام جهانی اگر اینیستا 3 دقیقه مانده به پایان بازی گل نمی زد آیا اسپانیا می توانست به فینال برسد.نگاهم به نیمه نهایی نگاه به لحظه هاست، در ذات رقابت های نیمه نهایی داستان لحظه ها سرنوشت را می سازد.
سید جلال، پاشنه آشیل بود نه قلب تپنده
سید جلال حسینی نه تنها سالمندترین بازیكن تیم ما بلكه سالمندترین بازیكن جام بود. او مقابل كره در لحظاتی بهترین بود اما در لحظاتی كه نیازمند توانایی های او بودیم تبدیل به بدترین بازیكن میدان شد. سید جلال را به این دلیل پیروانی انتخاب كرد تا در گوانگ ژو قلب تپنده تیم ما در قلب دفاع باشد. سیدجلال نه تنها قلب تپنده نبود بلكه پاشنه آشیل تیم ما مقابل كره بود. كره دو گل خود را از درون هجده قدم و از نقطه ای زد كه منطقه بازی سید جلال تعریف شده بود.
جوانان هم می رفتند چهارم می شدند
سیاست ما پیش از اعزام تیم امید به گوانگ ژو كسب مدال به هر قیمتی بود. وقتی سیاست این است هرطور شده مدال بگیریم پس چندان نباید به حضور 3 بازیكن بزرگسال در تركیب تیم امید خرده گرفت. به اعتقاد من اگر تیم جوانتری به گوانگ ژو می رفت یا بهتر بگوییم تیم جوانان ، باز هم می توانستیم به جمع 4 تیم راه پیدا كنیم.
مقابل تركمنستان یاد بازی پدر با كودكانش افتادم
این نظریه كه به هر قیمتی باید مدال گرفت را قبول ندارم. یكی از صحنه های عجیبی كه در بازی های گوانگ ژو به چشمم خورد در دیدار تیم امید برابر تركمنستان بود. جایی كه سید جلال و مهدی رحمتی با نوجوانان تركمن دست و پنجه نرم می كردند. تماشای این صحنه ها باور كردنی نبود. آنوقت بود كه بازی فوتبال پدر با كودكانش در ذهنم تداعی شد.
باید به رحمتی گفت، می خواهی چند گل از كره بخوری
فكر نمی كنم باز شدن دروازه رحمتی مقابل جوانان كره ای و ژاپنی تاثیری در روحیه او داشته باشد. در حقیقت باید بگویم دغدغه اكثر بازیكنان ما ارضای مالی است و نه هیچ چیز دیگر. به نظر من با طرح یك سوال می توان رحمتی را برای جام ملتها و تقابل احتمالی با كره آماده كرد. باید از رحمتی پرسید، می خواهی چند گل از كره بخوری؟ او در مقدماتی جام جهانی 2 گل از كره ای ها خورد و حالا هم چهار گل. یعنی 6 گل در 3 بازی. آیا آمار جالبی است؟ نكته جالب اینكه او در تهران و روی گل پارك جی سونگ مقصر اصلی بود و در بازی های آسیایی هم می توانست مدال برنز را به كاروان ما هدیه كند اما باز هم اشتباه كرد. حالا طرح این سوال می تواند انگیزه ای شود برای رحمتی تا در دوحه نمایشی جانانه داشته باشد.
شاغلام را به عنوان یك مربی خوب سنتی می پذیرم
در روزهایی كه انتخاب مربی در رده باشگاهی و ملی برای ما تبدیل به یك معضل بزرگ شده انتخاب پیروانی برای هدایت تیم امید انتخاب بجایی بود. پیروانی را به عنوان یك مربی سنتی خوب می پذیرم. او بهترین فردی بود كه می توانست به زبان خود بازیكنان با آنها صحبت كند. ضمن اینكه باید این موضوع را هم در نظر گرفت كه پیروانی تنها 2،3 ماه پیش از شروع بازی ها مطمئن شد كه مربی این تیم است.هر مربی دیگری هم جز پیروانی بود بهتر از این نتیجه نمی گرفت.
داستان ادامه همكاری پیروانی با تیم امید باید ظرف یك هفته تا 10 روز آینده مشخص شود. به شخصه معتقدم مربی خارجی بنا به دلایلی در مقطع فعلی به درد تیم امید نمی خورد. در میان گزینه های داخلی هم نه اینكه بگویم پیروانی بهترین گزینه است اما با توجه به اشرافی كه به تیم دارد می تواند موفق تر از دیگران باشد. در نهایت معتقدم او برای موفقیت نیازمند ابزاری جدید است، ابزاری مثل استفاده از یك مشاور بزرگ.
