برادر گرامی منصور خان برزگر
این چند خط را از سر دلتنگی برای شما كه یكی از مفاخر ورزشی این مرز و بوم هستید می نویسم. برای شمایی كه خاطره‌های شیرینی را به عنوان یك كشتی گیر برای ما رقم زدید. برای شما كه سایه تان مستدام باد... شما به عنوان سرمربی سابق تیم ملی كشتی آزاد در نكوهش فوتبال و در ستایش از ورزش كشتی، بر مبنای نتایج كسب شده در مسابقات آسیایی، فرموده‌اید: اگر این فوتبال مسخره و وارداتی را تعطیل كنید، 20 مدال طلای دیگر در سایر رشته‌ها كسب خواهیم كرد.
شما افزوده‌اید سازمان تربیت‌بدنی باید موفقیت‌های كشتی و سایر رشته‌ها را ببیند. باید درِ این فوتبال مسخره و وارداتی را بست تا 20 مدال طلای دیگر در باقی رشته‌ها بگیریم... شما شمشیر را برای فوتبال از رو بسته‌اید و چه تاسف بار.
فوتبال چه بخواهید چه نخواهید، چه باورش كنید یا نكنید، ورزش مردمی است. ورزش همگانی است. به همه تعلق دارد. كشتی ورزش انفرادی است و فوتبال ورزش جمعی. چه بخواهیم چه نخواهیم ورزش‌های جمعی، نه فقط این جا كه در همه جا مخاطبین بیشتری در مقایسه با ورزش های انفرادی داشته و دارد (محض نمونه تعداد تماشاگران تیم های میانه جدولی بوندس لیگا با مثلا مسابقات راجر فدرر كه بهترین تنیسور جهان قلمداد می شود). چرا كه در فوتبال ضرورتی ندارد مثلا قدبلند باشید (برای والیبال یا بسكتبال) یا قوی پنجه (برای كشتی. در حالی كه فوتبال عاری از چنین خط كشی‌هایی زاده شد و به همین دلیل هم در سراسر دنیا به چنین توفیقی دست یافت. فوتبال مخاطبان میلیونی دارد و سایر ورزش‌ها خیر. آقای برزگر عزیز مطالعه روند كشتی و فوتبال تركیه و همین طور كشورهای روسیه و اوكراین، كه همین نزدیكی هستند و به كشتی شان هم می نازیدند و می نازند، راهگشا خواهد بود.
آقای برزگر عزیز شما نسخه باورنكردنی "تعطیل كردن فوتبال" را نوشته‌اید كه حیرت انگیز است، كه باورنكردنی است! و خوشبختانه همان قدر هم نشدنی. شما به مدیران دولتی توصیه كرده‌اید فوتبال را حذف كنند كه به خودی خود چه از باب ارجاع و چه ماهیت درخواست تاسف بار است. اما خوشبختانه فوتبال نه از آن مسئولان و مدیران (مثلا تربیت بدنی یا هر نهاد دیگر) بلكه متعلق به مردم است. متعلق به نوجوانان ما در همان باشگاه‌های كوچك بدون امكانات. متعلق به كودكان كوچه و خیابان. به برادران من و شما. به همان‌هایی كه با گذاشتن دو تكه سنگ یا چوب در معبری پر دردسر می توانند عاشقانه به توپ ضربه بزنند. چنان كه در سال های شصت كه فوتبال به حاشیه گراییده بود در معابر، شب‌ها (شب‌های رمضان یادتان هست؟) دنبال توپ دویدند. فوتبال نمی میرد. خوشبختانه نه.
جایگاه مردم و عشق مردم به فوتبال در فرمایشات شما كه از مفاخر ورزش ما هستید محو شده. نشده؟ بیاد ندارم عاشقان فوتبال یا بازیكنمان و مربیان فوتبالمان جایی نامهربانانه در باره كشتی سخن گفته باشند. این كه تعطیلی فوتبال به گسترش كشتی و غنای آن می‌انجامد سرابی بیش نیست و شما هم این را خوب می دانید. هر چیزی منزلت و جایگاه خودش را دارد. ندارد؟
در عین حال شما پرسش نیشداری را مطرح كرده‌اید: این‌همه پول به فوتبالیست‌ها دادند؛ اما چه شد؟ ... كافی است مباحثات مربوط به فوتبال را پیگیری كنید تا دریابید اهالی فوتبال ایران تا چه حد نیشدارتر این پرسش را فریاد زده‌اند. تا چه حد خرده گیرانه مادیگرایی مفرط فوتبال این عصر را نقد می كنند. با این وصف هشدارهایشان به اعتلای ورزش نظر دارد. به تخصیص مدبرانه پول و سرمایه به فوتبال و نه تعطیل شدن آن. نه بستن درها. باور كنید ورزش كشتی با تعطیلی فوتبال پرواز نخواهد كرد.
با آرزوی توفیق برای شما و ورزش كشتی.
حمید رضا صدر
