سرنوشت فدارسیون های ناموفق در بازی های آسیایی به کجا ختم می شود؟ فدراسیون هایی که در گوانگجو ناکام بوده و به جای اینکه یار کاروان ایران باشند بار او شدند؛ اما حالا با موفقیتی که حاصل شده است نامی از آنها برده نمی شود!
بی تردید خوابیدن در باد این پیروزی ها در نهایت به کابوس تلخی ختم می شود که اگر امروز جلوی آن را نگیریم تبدیل به بلای جان ورزش ایران در بازی های المپیک 2012 لندن و بازی های آسیایی 2014 کره جنوبی خواهد شد.
واقعیت اینکه اگر نگاهی واقع بینانه به رشته های ایرانی حاضر در بازی های آسیایی بیاندازیم، متوجه می شویم که به اندازه تیم های موفقی که در گوانگجو به میدان رفتند تیم ناموفق در چین داشتیم؛ از طرفی تیم های ناموفق آنقدر هم ناکام نبودند، یعنی اصلا مردم و مسوولان از آنها انتظاری نداشتند، برای همین نمی توان از این رشته ها به عنوان ورزش های شکست خورده نام برد.
جالب اینکه علی سعیدلو رییس سازمان تربیت بدنی نیز در مصاحبه ای به این موضوع اشاره کرده و رشته اسکیت را برای اینکه گفته خود را روشن تر و قابل درک تر کند، مثال زده است؛ اما با این وجود گمانه زنی هایی در خصوص برکناری روسای برخی از رشته های ناکام در گوانگجو هست که باعث ایجاد یک سری حرف و حدیث در ورزش ایران شده است.
از همین رو و برای اینکه بتوان گزارشی نزدیک به واقعیت، از این داستان به دست آورد، بهترین راه گنجاندن نام رشته های ناکام گوانگجو در یک فهرست است تا در ادامه به واکاوی آنها بتوان به برداشتی درست در این باب رسید.
تنیس روی میز، شنا و شیرجه، ژیمناستیک، فوتبال، جودو، بوکس، شمشیربازی، اسکیت، شطرنج، اسنوکر، والیبال ساحلی، دوچرخه سواری و دراگون بت رشته هایی بودند که در بازی های آسیایی نتیجه مناسبی نگرفتند.
در تنیس روی میز انتظار می رفت که افرادی چون نوشاد عالمیان و ... خوش بدرخشند؛ اما متاسفانه اینطور نشد تا در کنار ناکامی دیگر پینگ پنگ بازان وجهه این فدراسیون تا حدودی خراب شود؛ اما نباید فراموش کرد که این یک روی سکه است.
در شنا و شیرجه با اینکه رکوردهای ایران در برخی از مواد جابه جا شد؛ اما با این حال این رشته نتوانست انتظارات را برآورده کند.
ژیمناستیک برخلاف شعارهایی که مسولان این فدراسیون سر
می دادند به هیچ وجه در حد و اندازه کاروان ایران ظاهر نشد.
تیم اسنوکر ایران نیز با اینکه به نظر می رسید موفق به کسب نتایج بهتری شود، شکست خورد.
والیبال ساحلی هم یکی از آن تیم هایی بود که برخلاف تیم داخل سالن خود نتوانست کار به جایی ببرد.
شمشیربازی و اسکیت هم از رشته های بازنده ایران در گوانگجو بودند.
شطرنج هم باخت، در واقع چینی ها قدرتمند ناپلئونی ایران را بردند تا تیم ایران با تمام داشته های خود بازنده شود.
دوچرخه سواری هم آنطور که باید و شاید نتیجه نگرفت.
در رشته قایقرانی با اینکه دو طلا توسط محسن شادی و احمد طالبیان کسب شد در رشته دراگون بت برخلاف ادعای فدراسیون نشینان مدالی کسب نشد، این در حالی است که اعزام دو تیم مردان و زنان این رشته به خاطر تعداد زیاد ورزشکار هزینه زیادی برای ورزش کشورمان داشت.
بوکس در قیاس با بازی های آسیایی دوحه ناکام بود، چرا که در آنجا یک طلا و سه برنز گرفته بود؛ اما در گوانگجو فقط سه برنز کسب کرد.
جودو یکی از ناکام ترین ورزش های ایران در چین بود و انتقادهای زیادی هم با بازگشت از گوانگجو از این فدراسیون شده است.
و در نهایت فوتبال که مسوولان حساب زیادی روی آن باز کرده بودند، حتی نتوانست مدال برنز دور قبل را تکرار کند.
حالا با شمردن تیم های شکست خورده در گوانگجو باید دید باخت این تیم ها به چه شکل بوده، یعنی دلیل ناکامی آنها از کجا آب می خورد؛ از بدنه یا راس؟ یا اینکه اصلا آنها برای افتخارآفرینی راهی گوانگجو نشده و صرفا برای کسب تجربه به بازی های آسیایی رفته بودند.
از رشته هایی چون اسکیت، اسنوکر انتظار نمی رفت در چین صاحب مقام و عنوان شوند، پس نمی توان خرده ای به مسوولان این دو ورزش گرفت.
والیبال ساحلی با اینکه این تیم را به عنوان تیم اول و دوم آسیا می شناسند، نتوانست جایگاه خود را حفظ کند و پنجم شد؛ اما این موضوع نمی تواند موقعیت فدراسیون نشینان را که در والیبال داخل سالن نایب قهرمان شدند به خطر بیاندازند، ضمن اینکه فدراسیون تدارکات خوبی برای این رشته در نظر گرفته بود که در تاریخ کم نظیر است.
در تنیس روی میز با توجه به حضور قدرت هایی چون ژاپن، چین، کره جنوبی، کره شمالی، هنگ کنگ، چین تایپه که اغراق نیست اگر از آنها به عنوان تیم های شکست ناپذیر نام ببریم، نمی توان از تیم ملی تنیس روی میز که بیشتر برای تجربه اندوزی باید راهی مسابقاتی چون المپیک آسیایی شود به عنوان یک تیم ناکام در گوانگجو نام برد، ضمن اینکه این تیم در دو دوره گذشته بازی های آسیایی حضور نداشت.
تیم های شنا و شیرجه موفقیتی نداشتند تا شعارهایی که فدراسیون نشینان سر می دادند رنگ واقعیت به خود نگیرد. بنابراین می توان از این رشته – که همواره آرزوی موفقیت آن در ورزش ایران وجود داشته- به عنوان یک رشته ای ناکام نام برد.
در دوچرخه سواری برخلاف انتظارات تنها سه مدال برنز به دست آمد تا مسائل حاشیه ای که همواره در این فدراسیون دیده می شود بیشتر به چشم بیاید. این رشته با توجه به داشتن نام های بزرگ می توانست عملکرد بهتری داشته باشد؛ اما متاسفانه اینطور نشد تا رنگ مدال های کسب شده از کیفیت مطلوبی برخوردار نباشد.
شمشیربازی هم که طی چند وقت اخیر مدام درگیر جنگ های داخلی بود تا روسای آن حفظ مسند کنند، نتوانست دو مدال برنز خود در دوحه را تکرار کند، این در حالی است که پیش از این گفته می شد شمشیربازان قصد دارند بر کیفیت رنگ مدال های خود بیافزایند؛ اما حتی یک مدال هم کسب نکردند.
ژیمناستیک هم مثل شنا ناکام بود. این رشته نیز مغلوب شد. این شکست در حالی رقم خورد که ورزش ایران تصمیم داشت این رشته را به گوانگجو اعزام نکند، اما بعد از اینکه مسوولان این ورزش اعلام کردند که می توانند بهتر از بازی های آسیایی دوحه ظاهر شوند، تصمیم به اعزام این تیم گرفته شد. البته در پایان این رشته از نظر تیمی با افت کرد تا مشخص شود که هنوز ژیمناستیک ایران برای موفقیت نیاز به حمایت های بیشتری دارد.
شطرنج در حضور دو قدرت بزرگ آسیایی یعنی چین و هند به فکر مدال برنز بود و در این میان باید با تیم های قزاقستان، ویتنام و ازبکستان رقابت می کرد تا برنز دوحه را تکرار کند؛ اما موفق به این کار نشد تا به عنوان یک تیم ناکام شناخته شود.
فوتبال در دوحه برنز گرفته بود. این رشته محبوب تبدیل به دستگاهی برای به هم ریختن اعصاب فوتبال دوستان شده است و با اینکه علاوه بر مردم برای مسوولان هم مهم است طی سالهای اخیر از هیچ میدانی سربلند خارج نشده است و آخرین آن هم گوانگجو بود که در دیدار رده بندی با نتیجه چهار بر سه به کره جنوبی باخت.
بوکس با تمام هزینه هایی که برای حضور مربی خارجی و حضور در تورنمنت های مختلف کرده بود، شکست خورد تا نمره نامناسبی در کارنامه خود ثبت کند و خط سیاهی بر روی گفته های خود که نتیجه ای به مراتب بهتر از دوحه کسب خواهیم کرد، بکشد.
جودو هم ناکام بود. نه در بین رشته های رزمی بلکه در کل رشته های حاضر در کاروان ایران، به نحوی که حتی فوتبالی ها از عملکرد این رشته انتقاد کردند.
با نگاهی به آنچه که در بالا آمده است می توان به این نتیجه رسید که فدراسیون های شنا، دوچرخه سواری، شمشیربازی، ژیمناستیک، شطرنج، فوتبال، بوکس و جودو عملکرد خوبی در گوانگجو نداشتند و این خطر هست که مسوولان ورزش ایران به فکر تغییر و متحول در این فدراسیونها بیافتند، چنانچه دیدیم طی روزهای گذشته دست اندرکاران ورزش عذر 14 مربی خارجی را به دلیل عملکرد ضعیفی که داشتند، خواستند و بهرام افشار زاده دبیر کل کمیته های المپیک در ادامه اعلام کرده فقط از مربیان با کیفیت خارجی استفاده خواهد شد.
در میان رشته های فوق روسای دو رشته شنا و شطرنج به تازگی مسند ریاست را بر عهده گرفته اند، بنابراین به نظر نمی رسد که تغییری در راس این فدراسیون ها صورت گیرد.
پس اگر تغییری انجام گیرد باید در سایر رشته ها باشد. البته در این بین بعید به نظر می رسد که در راس فدراسیون بوکس که احمد ناطق نوری در آن قرار دارد اتفاقی رخ دهد به همین خاطر تغییرات این فدراسیون را باید در جایی چون پست نایب رییسی، کادر فنی و... جستجو کرد. ضمن اینکه بخش عمده مشکل بوکس در بدنه آن است نه در مدیریت و راس آن.
رشته هایی چون شمشیربازی و ژیمناستیک افت فاحشی نسبت به دوحه داشته اند و مطمئنا این موضوع از دید مسوولان مخفی نخواهد ماند.
دوچرخه سواری سه برنز گرفته است و این امر می تواند به کمک مسوولان این رشته بیاید.
دو رشته جودو و فوتبال را بی بهانه ترین ورزش ها ناکام در گوانگجو می توان دانست. البته جودو بحران زده باز می تواند پشت دو مدال برنز و نقره محمدرضا رودکی مخفی شود؛ اما فوتبال چه؟ به نظر می رسد این ورزش محبوب، ناکام ترین ورزش ها در گوانگجو بوده که مسوولان باید فکری به حالش کنند.
حالا باید دید روسای ورزش، برای اینکه موفقیت گوانگجو را بتوانند در لندن و کره جنوبی تکرار کنند چگونه عمل خواهند کرد. سعید لو که گفته است سازمان با دعوت از روسای فدراسیون ها سعی خواهد کرد تا نقاط ضعف را برطرف کند، ضمن اینکه مراقب خواهد بود تا سرش کلاه نرود.
البته اینکه مسوولان ورزش خود در گوانگجو حاضر بودند و از نزدیک رقابت رشته های مختلف را دیده اند کمک خواهد کرد تا بهتر و راحت تر به نقد و بررسی عملکرد دست اندرکاران فدراسیون های مختلف ورزشی بپردازند.
امیدواریم روسای ورزش کشورمان حمایت های خود از این بخش را ادامه داده و در کنار آن برنامه ریزی مناسبی برای موفق رشته های مختلف داشته باشند.
نباید فراموش کرد که توجه ویژه به نقاط ضعف و برطرف کردن آنها می تواند نقطه آغازی برای پیروزی های آینده وتحقق اهداف بزرگ ورزش ایران باشد.
بی تردید خوابیدن در باد این پیروزی ها در نهایت به کابوس تلخی ختم می شود که اگر امروز جلوی آن را نگیریم تبدیل به بلای جان ورزش ایران در بازی های المپیک 2012 لندن و بازی های آسیایی 2014 کره جنوبی خواهد شد.
واقعیت اینکه اگر نگاهی واقع بینانه به رشته های ایرانی حاضر در بازی های آسیایی بیاندازیم، متوجه می شویم که به اندازه تیم های موفقی که در گوانگجو به میدان رفتند تیم ناموفق در چین داشتیم؛ از طرفی تیم های ناموفق آنقدر هم ناکام نبودند، یعنی اصلا مردم و مسوولان از آنها انتظاری نداشتند، برای همین نمی توان از این رشته ها به عنوان ورزش های شکست خورده نام برد.
جالب اینکه علی سعیدلو رییس سازمان تربیت بدنی نیز در مصاحبه ای به این موضوع اشاره کرده و رشته اسکیت را برای اینکه گفته خود را روشن تر و قابل درک تر کند، مثال زده است؛ اما با این وجود گمانه زنی هایی در خصوص برکناری روسای برخی از رشته های ناکام در گوانگجو هست که باعث ایجاد یک سری حرف و حدیث در ورزش ایران شده است.
از همین رو و برای اینکه بتوان گزارشی نزدیک به واقعیت، از این داستان به دست آورد، بهترین راه گنجاندن نام رشته های ناکام گوانگجو در یک فهرست است تا در ادامه به واکاوی آنها بتوان به برداشتی درست در این باب رسید.
تنیس روی میز، شنا و شیرجه، ژیمناستیک، فوتبال، جودو، بوکس، شمشیربازی، اسکیت، شطرنج، اسنوکر، والیبال ساحلی، دوچرخه سواری و دراگون بت رشته هایی بودند که در بازی های آسیایی نتیجه مناسبی نگرفتند.
در تنیس روی میز انتظار می رفت که افرادی چون نوشاد عالمیان و ... خوش بدرخشند؛ اما متاسفانه اینطور نشد تا در کنار ناکامی دیگر پینگ پنگ بازان وجهه این فدراسیون تا حدودی خراب شود؛ اما نباید فراموش کرد که این یک روی سکه است.
در شنا و شیرجه با اینکه رکوردهای ایران در برخی از مواد جابه جا شد؛ اما با این حال این رشته نتوانست انتظارات را برآورده کند.
ژیمناستیک برخلاف شعارهایی که مسولان این فدراسیون سر
می دادند به هیچ وجه در حد و اندازه کاروان ایران ظاهر نشد.
تیم اسنوکر ایران نیز با اینکه به نظر می رسید موفق به کسب نتایج بهتری شود، شکست خورد.
والیبال ساحلی هم یکی از آن تیم هایی بود که برخلاف تیم داخل سالن خود نتوانست کار به جایی ببرد.
شمشیربازی و اسکیت هم از رشته های بازنده ایران در گوانگجو بودند.
شطرنج هم باخت، در واقع چینی ها قدرتمند ناپلئونی ایران را بردند تا تیم ایران با تمام داشته های خود بازنده شود.
دوچرخه سواری هم آنطور که باید و شاید نتیجه نگرفت.
در رشته قایقرانی با اینکه دو طلا توسط محسن شادی و احمد طالبیان کسب شد در رشته دراگون بت برخلاف ادعای فدراسیون نشینان مدالی کسب نشد، این در حالی است که اعزام دو تیم مردان و زنان این رشته به خاطر تعداد زیاد ورزشکار هزینه زیادی برای ورزش کشورمان داشت.
بوکس در قیاس با بازی های آسیایی دوحه ناکام بود، چرا که در آنجا یک طلا و سه برنز گرفته بود؛ اما در گوانگجو فقط سه برنز کسب کرد.
جودو یکی از ناکام ترین ورزش های ایران در چین بود و انتقادهای زیادی هم با بازگشت از گوانگجو از این فدراسیون شده است.
و در نهایت فوتبال که مسوولان حساب زیادی روی آن باز کرده بودند، حتی نتوانست مدال برنز دور قبل را تکرار کند.
حالا با شمردن تیم های شکست خورده در گوانگجو باید دید باخت این تیم ها به چه شکل بوده، یعنی دلیل ناکامی آنها از کجا آب می خورد؛ از بدنه یا راس؟ یا اینکه اصلا آنها برای افتخارآفرینی راهی گوانگجو نشده و صرفا برای کسب تجربه به بازی های آسیایی رفته بودند.
از رشته هایی چون اسکیت، اسنوکر انتظار نمی رفت در چین صاحب مقام و عنوان شوند، پس نمی توان خرده ای به مسوولان این دو ورزش گرفت.
والیبال ساحلی با اینکه این تیم را به عنوان تیم اول و دوم آسیا می شناسند، نتوانست جایگاه خود را حفظ کند و پنجم شد؛ اما این موضوع نمی تواند موقعیت فدراسیون نشینان را که در والیبال داخل سالن نایب قهرمان شدند به خطر بیاندازند، ضمن اینکه فدراسیون تدارکات خوبی برای این رشته در نظر گرفته بود که در تاریخ کم نظیر است.
در تنیس روی میز با توجه به حضور قدرت هایی چون ژاپن، چین، کره جنوبی، کره شمالی، هنگ کنگ، چین تایپه که اغراق نیست اگر از آنها به عنوان تیم های شکست ناپذیر نام ببریم، نمی توان از تیم ملی تنیس روی میز که بیشتر برای تجربه اندوزی باید راهی مسابقاتی چون المپیک آسیایی شود به عنوان یک تیم ناکام در گوانگجو نام برد، ضمن اینکه این تیم در دو دوره گذشته بازی های آسیایی حضور نداشت.
تیم های شنا و شیرجه موفقیتی نداشتند تا شعارهایی که فدراسیون نشینان سر می دادند رنگ واقعیت به خود نگیرد. بنابراین می توان از این رشته – که همواره آرزوی موفقیت آن در ورزش ایران وجود داشته- به عنوان یک رشته ای ناکام نام برد.
در دوچرخه سواری برخلاف انتظارات تنها سه مدال برنز به دست آمد تا مسائل حاشیه ای که همواره در این فدراسیون دیده می شود بیشتر به چشم بیاید. این رشته با توجه به داشتن نام های بزرگ می توانست عملکرد بهتری داشته باشد؛ اما متاسفانه اینطور نشد تا رنگ مدال های کسب شده از کیفیت مطلوبی برخوردار نباشد.
شمشیربازی هم که طی چند وقت اخیر مدام درگیر جنگ های داخلی بود تا روسای آن حفظ مسند کنند، نتوانست دو مدال برنز خود در دوحه را تکرار کند، این در حالی است که پیش از این گفته می شد شمشیربازان قصد دارند بر کیفیت رنگ مدال های خود بیافزایند؛ اما حتی یک مدال هم کسب نکردند.
ژیمناستیک هم مثل شنا ناکام بود. این رشته نیز مغلوب شد. این شکست در حالی رقم خورد که ورزش ایران تصمیم داشت این رشته را به گوانگجو اعزام نکند، اما بعد از اینکه مسوولان این ورزش اعلام کردند که می توانند بهتر از بازی های آسیایی دوحه ظاهر شوند، تصمیم به اعزام این تیم گرفته شد. البته در پایان این رشته از نظر تیمی با افت کرد تا مشخص شود که هنوز ژیمناستیک ایران برای موفقیت نیاز به حمایت های بیشتری دارد.
شطرنج در حضور دو قدرت بزرگ آسیایی یعنی چین و هند به فکر مدال برنز بود و در این میان باید با تیم های قزاقستان، ویتنام و ازبکستان رقابت می کرد تا برنز دوحه را تکرار کند؛ اما موفق به این کار نشد تا به عنوان یک تیم ناکام شناخته شود.
فوتبال در دوحه برنز گرفته بود. این رشته محبوب تبدیل به دستگاهی برای به هم ریختن اعصاب فوتبال دوستان شده است و با اینکه علاوه بر مردم برای مسوولان هم مهم است طی سالهای اخیر از هیچ میدانی سربلند خارج نشده است و آخرین آن هم گوانگجو بود که در دیدار رده بندی با نتیجه چهار بر سه به کره جنوبی باخت.
بوکس با تمام هزینه هایی که برای حضور مربی خارجی و حضور در تورنمنت های مختلف کرده بود، شکست خورد تا نمره نامناسبی در کارنامه خود ثبت کند و خط سیاهی بر روی گفته های خود که نتیجه ای به مراتب بهتر از دوحه کسب خواهیم کرد، بکشد.
جودو هم ناکام بود. نه در بین رشته های رزمی بلکه در کل رشته های حاضر در کاروان ایران، به نحوی که حتی فوتبالی ها از عملکرد این رشته انتقاد کردند.
با نگاهی به آنچه که در بالا آمده است می توان به این نتیجه رسید که فدراسیون های شنا، دوچرخه سواری، شمشیربازی، ژیمناستیک، شطرنج، فوتبال، بوکس و جودو عملکرد خوبی در گوانگجو نداشتند و این خطر هست که مسوولان ورزش ایران به فکر تغییر و متحول در این فدراسیونها بیافتند، چنانچه دیدیم طی روزهای گذشته دست اندرکاران ورزش عذر 14 مربی خارجی را به دلیل عملکرد ضعیفی که داشتند، خواستند و بهرام افشار زاده دبیر کل کمیته های المپیک در ادامه اعلام کرده فقط از مربیان با کیفیت خارجی استفاده خواهد شد.
در میان رشته های فوق روسای دو رشته شنا و شطرنج به تازگی مسند ریاست را بر عهده گرفته اند، بنابراین به نظر نمی رسد که تغییری در راس این فدراسیون ها صورت گیرد.
پس اگر تغییری انجام گیرد باید در سایر رشته ها باشد. البته در این بین بعید به نظر می رسد که در راس فدراسیون بوکس که احمد ناطق نوری در آن قرار دارد اتفاقی رخ دهد به همین خاطر تغییرات این فدراسیون را باید در جایی چون پست نایب رییسی، کادر فنی و... جستجو کرد. ضمن اینکه بخش عمده مشکل بوکس در بدنه آن است نه در مدیریت و راس آن.
رشته هایی چون شمشیربازی و ژیمناستیک افت فاحشی نسبت به دوحه داشته اند و مطمئنا این موضوع از دید مسوولان مخفی نخواهد ماند.
دوچرخه سواری سه برنز گرفته است و این امر می تواند به کمک مسوولان این رشته بیاید.
دو رشته جودو و فوتبال را بی بهانه ترین ورزش ها ناکام در گوانگجو می توان دانست. البته جودو بحران زده باز می تواند پشت دو مدال برنز و نقره محمدرضا رودکی مخفی شود؛ اما فوتبال چه؟ به نظر می رسد این ورزش محبوب، ناکام ترین ورزش ها در گوانگجو بوده که مسوولان باید فکری به حالش کنند.
حالا باید دید روسای ورزش، برای اینکه موفقیت گوانگجو را بتوانند در لندن و کره جنوبی تکرار کنند چگونه عمل خواهند کرد. سعید لو که گفته است سازمان با دعوت از روسای فدراسیون ها سعی خواهد کرد تا نقاط ضعف را برطرف کند، ضمن اینکه مراقب خواهد بود تا سرش کلاه نرود.
البته اینکه مسوولان ورزش خود در گوانگجو حاضر بودند و از نزدیک رقابت رشته های مختلف را دیده اند کمک خواهد کرد تا بهتر و راحت تر به نقد و بررسی عملکرد دست اندرکاران فدراسیون های مختلف ورزشی بپردازند.
امیدواریم روسای ورزش کشورمان حمایت های خود از این بخش را ادامه داده و در کنار آن برنامه ریزی مناسبی برای موفق رشته های مختلف داشته باشند.
نباید فراموش کرد که توجه ویژه به نقاط ضعف و برطرف کردن آنها می تواند نقطه آغازی برای پیروزی های آینده وتحقق اهداف بزرگ ورزش ایران باشد.
گردآوری : گروه ورزش سیمرغ
www.seemorgh.com/sport
منبع: bornanews.com
