چیزی به آغاز جام ملتها نمانده و تمام مردم ایران، کارشناسان، مربیان و فوتبالیستهای ایرانی دلشان برای موفقیت تیمملی میتپد. به عنوان نمونه میشود به میلاد زنیدپور اشاره کرد که گفته برای تیمملی آرزوی موفقیت میکند اما برای قطبی خیر؛ حالا اینکه چه جوری میشود که تیمملی موفق باشد اما سرمربیاش نه، بماند.
اما مهمترین قلب تپندهی این روزها، متعلق است به غزال تیزپای سابق یعنی آقای خداداد عزیزی. خداداد عزیزی در مصاحبهای گفته تیمملی در گروهش حذف میشود. خب مسلما هیچکس به اندازهی خداداد که هم شورت ورزشی پوشیده، هم خاک فوتبال را خورده حق پیشبینی کردن دربارهی فوتبال را ندارد؛ حتی اگر پیشبینی کارشناسانهاش مثل بازیهای جامجهانی و به مشکل خوردن تیمملی آلمان جلو استرالیا، صد در صد غلط از آب در بیاید.
االبته خداداد از گذشته درس گرفته و احتمال غلط در آمدن پیشبینیاش را هم داده. او گفته حالا به فرض ما از گروهمان بالا بیاییم و قهرمان هم بشویم، به نظرم خیلی نامردیست که ژاپن با آن هم برنامهریزی و امکانات قهرمان نشود و ما با این وضعیت و این سرمربی قهرمان بشویم.
اتفاقا خداداد حرف درستی زده. اگر ما با داشتن لیگی مثل لیگ برتر، رئیس فدراسیونی مثل کفاشیان، داوری مثل بخشیزاده، گزارشگری مثل خیابانی و کارشناسی مثل خداداد قهرمان بشویم، واقعا جای تعجب و سوال دارد و بیشک نامرد بزرگیست. اما معلوم نیست چرا خداداد عزیز ما، یادش رفته که خودش در دل یک نامردی عظما تبدیل به ستارهی محبوب و غزال تیزپای آسیا شد.
واقعا نامردی بزرگتر از این که ما با رئیس فدراسیونی مثل مصطفوی، لیگی مثل لیگ آزادگان، مربیای مثل ویرا و دفاع مطلق جلو استرالیا و با تنها دو موقعیت گلزنی، این تیم را حذف کنیم و به جامجهانی برویم و آنها با تمام برنامهریزی و ستارهها و مربی بزرگشان، حذف بشوند؟ فوتبال پر از این نامردیهاست. فقط معلوم نیست که چرا وقتی نامردی برای خودمان اتفاق بیفتد، تا 13 سال با خاطراتش خوش میگذرانیم اما چشم دیدن نامردی دیگران را نداریم؟
مثلا همین افشین قطبی؛ واقعا نامردی نبود که با مدیری مثل کاشانی، کم شدن شش امتیازی، دستیاری مثل مرزبان و بازیکنانی مثل شیث و مامانی قهرمان لیگ بشود و سپاهان را با آن همه برنامهریزی و ثبات مدیریتی و داشتن مربی تیم قهرمان آسیا ناکام بگذارد؟
قهرمانی فرضی ایران در جامملتها نامردیست اما آخر نامردی نیست؛ آخر نامردی وقتیست که به خاطر مشکل شخصی با سرمربی تیمملی آرزوی باخت تیمملی کشورمان را داشته باشیم و موفقیت فوتبال ملیمان را نامردی بدانیم.
اما مهمترین قلب تپندهی این روزها، متعلق است به غزال تیزپای سابق یعنی آقای خداداد عزیزی. خداداد عزیزی در مصاحبهای گفته تیمملی در گروهش حذف میشود. خب مسلما هیچکس به اندازهی خداداد که هم شورت ورزشی پوشیده، هم خاک فوتبال را خورده حق پیشبینی کردن دربارهی فوتبال را ندارد؛ حتی اگر پیشبینی کارشناسانهاش مثل بازیهای جامجهانی و به مشکل خوردن تیمملی آلمان جلو استرالیا، صد در صد غلط از آب در بیاید.
االبته خداداد از گذشته درس گرفته و احتمال غلط در آمدن پیشبینیاش را هم داده. او گفته حالا به فرض ما از گروهمان بالا بیاییم و قهرمان هم بشویم، به نظرم خیلی نامردیست که ژاپن با آن هم برنامهریزی و امکانات قهرمان نشود و ما با این وضعیت و این سرمربی قهرمان بشویم.
اتفاقا خداداد حرف درستی زده. اگر ما با داشتن لیگی مثل لیگ برتر، رئیس فدراسیونی مثل کفاشیان، داوری مثل بخشیزاده، گزارشگری مثل خیابانی و کارشناسی مثل خداداد قهرمان بشویم، واقعا جای تعجب و سوال دارد و بیشک نامرد بزرگیست. اما معلوم نیست چرا خداداد عزیز ما، یادش رفته که خودش در دل یک نامردی عظما تبدیل به ستارهی محبوب و غزال تیزپای آسیا شد.
واقعا نامردی بزرگتر از این که ما با رئیس فدراسیونی مثل مصطفوی، لیگی مثل لیگ آزادگان، مربیای مثل ویرا و دفاع مطلق جلو استرالیا و با تنها دو موقعیت گلزنی، این تیم را حذف کنیم و به جامجهانی برویم و آنها با تمام برنامهریزی و ستارهها و مربی بزرگشان، حذف بشوند؟ فوتبال پر از این نامردیهاست. فقط معلوم نیست که چرا وقتی نامردی برای خودمان اتفاق بیفتد، تا 13 سال با خاطراتش خوش میگذرانیم اما چشم دیدن نامردی دیگران را نداریم؟
مثلا همین افشین قطبی؛ واقعا نامردی نبود که با مدیری مثل کاشانی، کم شدن شش امتیازی، دستیاری مثل مرزبان و بازیکنانی مثل شیث و مامانی قهرمان لیگ بشود و سپاهان را با آن همه برنامهریزی و ثبات مدیریتی و داشتن مربی تیم قهرمان آسیا ناکام بگذارد؟
قهرمانی فرضی ایران در جامملتها نامردیست اما آخر نامردی نیست؛ آخر نامردی وقتیست که به خاطر مشکل شخصی با سرمربی تیمملی آرزوی باخت تیمملی کشورمان را داشته باشیم و موفقیت فوتبال ملیمان را نامردی بدانیم.
گردآوری : گروه ورزش سیمرغ
www.seemorgh.com/sport
منبع: goal.com
