اشک های سرمربی بالای سر شاگرد

 

حالش از سال قبل که در بیمارستان حضور داشت، بهتر بود، اما تعریف چندانی نداشت.

بابک معصومی به دلیل بیماری یکبار دیگر بستری شده و این بار در بیمارستان ایران مهر حضور دارد.

تماشای اندام لاغر و چهره نحیفش دل را به درد می آورد. او حتی قادر نبود دستش را به راحتی بلند کند.

در کنارش فقط رضا معصومی، برادرش و حسین شمس سرمربی تیم ملی فوتسال حضور داشتند. بابک از اینکه یکی بالاخره پیدا شده بود تا جویای احوالش شود، خوشحال بود.

این چهره دوست داشتنی کمتر توانست صحبت کند و بیشتر مسائل را شمس توضیح داد.


گریه های سرمربی بالای سر شاگرد به خاطر عدم توجه فدراسیون نشینان به معصومی معنای زیادی داشت؛این گریه تداعی گر مثل معروف "قهرمان زنده را عشق است" بود.





شمس درباره آخرین وضعیت کاپیتان اسبق تیم ملی فوتسال به خبرنگار برنا گفت: بابک نباید به تبریز می رفت. هوای آنجا اصلا با شرایط او سازگار نبود. یکبار در ملاقاتی خصوصی به کفاشیان گفتم که معصومی را به عنوان سرپرست تیم ملی انتخاب کند، اما کو گوش شنوا.


وی افزود: قرار بود آقایان پیش از سفر به قطر، سری هم به بابک بزنند، اما این کار را نکردند و به دنبال کاری رفتند که واجب هم نبود. درست است که فوتسال ایران قهرمان مطلق آسیاست، اما حتی گوشه چشمی هم به ما توجه نمی شود.





سرمربی تیم ملی فوتسال در حالی که گریه می کرد، عنوان داشت: از رییس فدراسیون فوتبال گله دارم؛ گله از اینکه چرا به چنین کسی که اینقدر برای ایران افتخارآفرینی کرده، توجه نمی کند. اگر به او پستی قابل توجه می دادند، دیگر نیازی نبود که برای مربیگری به تبریز برود و در نهایت نیز اینگونه شود. بابک نیازی به کمک مالی ندارد، اما این نباید باعث شود که فدراسیون نشینان حتی جویای احوالش نیز نشوند.




شمس گفت: خوشبختانه این بیماری، ربطی به مشکل قبلی اش ندارد و وضعیت او نیز روز به روز بهتر می شود. قرار است سعیدلو و سایرین نیز بر بالین او حاضر شوند. کاش اینقدر راحت کسانی که زحمات فراوانی کشیده اند را فراموش نکنیم.