اصغر شرفی در یادداشتی كه به سایت فدراسیون فوتبال داده، درباره مشكلات ساختاری فوتبال ایران مطالبی را عنوان كرده كه به شرح زیر است:
1-ناكامی فوتبال ایران و واكاوی آن به ساعت ها و روزها بحث و بررسی احتیاج دارد. شاید اگر بخواهیم چند بند را برای دلایل ناكامی در نظر بگیریم، هر كدام یك كتاب شود. به عنوان كسی كه در جام جهانی 1978 آرژانتین روی نیمكت مربیگری تیم ملی ایران نشسته ام و در سال های طلایی فوتبال ایران بازیكن و مربی بوده ام. پیراهن استقلال را پوشیده ام و این تیم را مربیگری كرده ام معتقدم با علت یابی و بررسی همه مشكلات فوتبال ایران به نتیجه نمی رسیم ، چرا كه این راه را بارها رفته ایم و به یك چرخه رسیده ایم و مشكلات فوتبال تنها در یك بخش خلاصه نمی شود چرا كه فوتبال یك ورزش دسته جمعی است و در یك ورزش دسته جمعی یك دلیل و مشكل نمی تواند باعث ناكامی بشود. مشكلات مدیریتی، فنی، فرهنگی، اقتصادی و دیگر در زمینه ها دست به دست هم می دهند تا ناكامی شكل بگیرد.
2-ما كشور ثروتمندی هستیم، كشوری با منابع غنی و نزدیك به 80 میلیون نفر جمعیت عاشق فوتبال. با یك فرهنگ غنی و هوش سرشار و غیرتی مثال زدنی. غیرتی كه سال های سال ایران را در بام آسیا نگه داشت. مطمئنا از میان این 80 میلیون یك میلیون بازیكن خوب پیدا می شود كه باید بهترین های آن را در لیگ های مختلف دید. بحث من بر سر فرایندی است كه فوتبال را به این جا رسانده. این فرایند مطمئنا معیوب است كه این ناكامی ها پیش می آید، باید جز به جز بررسی كرد كه چرا در همه رده های سنی شكست خورده ایم.
3-باید از یك نقطه شروع كرد، من نمی گویم كه از اروپایی ها تقلید كنیم اما دیدن ژاپن و كره و الگوبرداری از آنها كافی است . به نظر من مشكلات فوتبال ایران زیاد اما كوچك است كه در كنار هم قرار می گیرند و فوتبال را زمین می زند. نگاه كنید مگر نباید در قبال صرف بیت المال دقت كنیم و پول را به صورت درست در فوتبال هزینه كنیم. به نظر من همه فدراسیون های فوتبال در زمانی كه روی كار بودند برای فوتبال كار كردند اما باید دید كه كدام یك كمتر به فوتبال پایه اهمیت دادند. من با این نكته كه رئیس فدراسیون فوتبال باید فوتبالی باشد موافق نیستم چرا كه در ده های 40 و 50 رئیس فدراسیون فوتبال یك شخص غیرفوتبالی بود و اتفاقا قبل از فوتبال رئیس فدراسیون سواركاری بود اما با گذاشتن آدم های درجه یك در فوتبال در كنار خودش باعث صعود به دو المپیك، 2 قهرمانی جام ملت ها ، درخشش تیم های پایه و صعود به جام جهانی 1978 و حتی داوران ما در جام های جهانی مختلف قضاوت می كردند. علم مدیریت تشكیلات فوتبال را قوی می سازد.
4-در بند 2 یادداشتم درباره فرایند گفتم، مطمئنا فوتبال ایران از نارسایی و عدم استعدادیابی رنج می برد. من در لیگ یك مربی بوده ام و بازیكنانی را دیدم كه در لیگ یك بازی می كنند و لیاقت حضور در بهترین تیم های ایران و حتی تیم ملی را دارند، اما دلالیسم و رابطه های نامناسبی كه در فوتبال وجود دارد باعث می شود تا این بازیكنان در لیگ های یك و دو دست و پا بزنند و دیده نشوند. من با بحث تغییر نسل و از دست رفتن نسل طلایی مخالفم، چرا كه همانطور كه گفتم در یك كشور 80 میلیونی مشتاق فوتبال مطمئنا برای سال های سال بازیكنان خوب باید وجود داشته باشد.
5-فوتبال ایران باید از پایه تاكتیك پذیر شود اما در كنار این تاكتیك پذیری باید شرایط محیطی و فرهنگی و روانی هم در نظر گرفته شود. روزگاری برای پوشیدن پیراهن های استقلال و پرسپولیس بهترین بازیكنان حاضر بودند كه همه زندگی شان را بدهند تا در این تیم ها فقط روی نیمكت بنشیند اما وضعیت طوری شده كه بازیكنان طبق اخباری كه می بینیم و می بینید برای حضور در این دو تیم ناز می كنند. من شرمم می آید كه باشگاه های ما به دنبال بازیكنان عراقی هستند حالا سوال می كنم كه از این دو تیم هر كدام 30 -20 میلیون طرفدار دارند از میان همین طرفداران 30-20 بازیكن تراز اول پیدا نمی شود ؟كه آن هم از طریق توجه این تیم ها به فوتبال پایه و تاسیس مدارس فوتبال در این باشگاه ها امكان پذیر است.
6-باید واقع بین بود شاید كسانی كه فوتبال را از حالت دو قطبی خارج كردند به این نكته فكر نكردند كه برای تشویق تیم ملی روزی 500 نفر به ورزشگاه 100 هزار نفری آزادی بروند. شاید خالی شدن تیم ملی از بازیكنان دو باشگاه پرطرفدار فرایند درستی نبود شاید شرایط را به خوبی در نظر نگرفتند اما پولی كه اینگونه وارد فوتبال بشود، به این ورزش ضربه می زنند و كاهش تعصب باشگاهی منجر به كاهش تعصب ملی خواهد شد و این هم آن نكته ای بود كه شاید خیلی ها به آن توجه نكردند. روزهایی بود كه باید تیم ملی حتی با اینكه خیلی ضعیف تر از حریفان بود آنها را شكست می داد. نمونه های این ماجرا زیادند. بهتر است به تاریخ فوتبال ایران مراجعه كنید.
1-ناكامی فوتبال ایران و واكاوی آن به ساعت ها و روزها بحث و بررسی احتیاج دارد. شاید اگر بخواهیم چند بند را برای دلایل ناكامی در نظر بگیریم، هر كدام یك كتاب شود. به عنوان كسی كه در جام جهانی 1978 آرژانتین روی نیمكت مربیگری تیم ملی ایران نشسته ام و در سال های طلایی فوتبال ایران بازیكن و مربی بوده ام. پیراهن استقلال را پوشیده ام و این تیم را مربیگری كرده ام معتقدم با علت یابی و بررسی همه مشكلات فوتبال ایران به نتیجه نمی رسیم ، چرا كه این راه را بارها رفته ایم و به یك چرخه رسیده ایم و مشكلات فوتبال تنها در یك بخش خلاصه نمی شود چرا كه فوتبال یك ورزش دسته جمعی است و در یك ورزش دسته جمعی یك دلیل و مشكل نمی تواند باعث ناكامی بشود. مشكلات مدیریتی، فنی، فرهنگی، اقتصادی و دیگر در زمینه ها دست به دست هم می دهند تا ناكامی شكل بگیرد.
2-ما كشور ثروتمندی هستیم، كشوری با منابع غنی و نزدیك به 80 میلیون نفر جمعیت عاشق فوتبال. با یك فرهنگ غنی و هوش سرشار و غیرتی مثال زدنی. غیرتی كه سال های سال ایران را در بام آسیا نگه داشت. مطمئنا از میان این 80 میلیون یك میلیون بازیكن خوب پیدا می شود كه باید بهترین های آن را در لیگ های مختلف دید. بحث من بر سر فرایندی است كه فوتبال را به این جا رسانده. این فرایند مطمئنا معیوب است كه این ناكامی ها پیش می آید، باید جز به جز بررسی كرد كه چرا در همه رده های سنی شكست خورده ایم.
3-باید از یك نقطه شروع كرد، من نمی گویم كه از اروپایی ها تقلید كنیم اما دیدن ژاپن و كره و الگوبرداری از آنها كافی است . به نظر من مشكلات فوتبال ایران زیاد اما كوچك است كه در كنار هم قرار می گیرند و فوتبال را زمین می زند. نگاه كنید مگر نباید در قبال صرف بیت المال دقت كنیم و پول را به صورت درست در فوتبال هزینه كنیم. به نظر من همه فدراسیون های فوتبال در زمانی كه روی كار بودند برای فوتبال كار كردند اما باید دید كه كدام یك كمتر به فوتبال پایه اهمیت دادند. من با این نكته كه رئیس فدراسیون فوتبال باید فوتبالی باشد موافق نیستم چرا كه در ده های 40 و 50 رئیس فدراسیون فوتبال یك شخص غیرفوتبالی بود و اتفاقا قبل از فوتبال رئیس فدراسیون سواركاری بود اما با گذاشتن آدم های درجه یك در فوتبال در كنار خودش باعث صعود به دو المپیك، 2 قهرمانی جام ملت ها ، درخشش تیم های پایه و صعود به جام جهانی 1978 و حتی داوران ما در جام های جهانی مختلف قضاوت می كردند. علم مدیریت تشكیلات فوتبال را قوی می سازد.
4-در بند 2 یادداشتم درباره فرایند گفتم، مطمئنا فوتبال ایران از نارسایی و عدم استعدادیابی رنج می برد. من در لیگ یك مربی بوده ام و بازیكنانی را دیدم كه در لیگ یك بازی می كنند و لیاقت حضور در بهترین تیم های ایران و حتی تیم ملی را دارند، اما دلالیسم و رابطه های نامناسبی كه در فوتبال وجود دارد باعث می شود تا این بازیكنان در لیگ های یك و دو دست و پا بزنند و دیده نشوند. من با بحث تغییر نسل و از دست رفتن نسل طلایی مخالفم، چرا كه همانطور كه گفتم در یك كشور 80 میلیونی مشتاق فوتبال مطمئنا برای سال های سال بازیكنان خوب باید وجود داشته باشد.
5-فوتبال ایران باید از پایه تاكتیك پذیر شود اما در كنار این تاكتیك پذیری باید شرایط محیطی و فرهنگی و روانی هم در نظر گرفته شود. روزگاری برای پوشیدن پیراهن های استقلال و پرسپولیس بهترین بازیكنان حاضر بودند كه همه زندگی شان را بدهند تا در این تیم ها فقط روی نیمكت بنشیند اما وضعیت طوری شده كه بازیكنان طبق اخباری كه می بینیم و می بینید برای حضور در این دو تیم ناز می كنند. من شرمم می آید كه باشگاه های ما به دنبال بازیكنان عراقی هستند حالا سوال می كنم كه از این دو تیم هر كدام 30 -20 میلیون طرفدار دارند از میان همین طرفداران 30-20 بازیكن تراز اول پیدا نمی شود ؟كه آن هم از طریق توجه این تیم ها به فوتبال پایه و تاسیس مدارس فوتبال در این باشگاه ها امكان پذیر است.
6-باید واقع بین بود شاید كسانی كه فوتبال را از حالت دو قطبی خارج كردند به این نكته فكر نكردند كه برای تشویق تیم ملی روزی 500 نفر به ورزشگاه 100 هزار نفری آزادی بروند. شاید خالی شدن تیم ملی از بازیكنان دو باشگاه پرطرفدار فرایند درستی نبود شاید شرایط را به خوبی در نظر نگرفتند اما پولی كه اینگونه وارد فوتبال بشود، به این ورزش ضربه می زنند و كاهش تعصب باشگاهی منجر به كاهش تعصب ملی خواهد شد و این هم آن نكته ای بود كه شاید خیلی ها به آن توجه نكردند. روزهایی بود كه باید تیم ملی حتی با اینكه خیلی ضعیف تر از حریفان بود آنها را شكست می داد. نمونه های این ماجرا زیادند. بهتر است به تاریخ فوتبال ایران مراجعه كنید.
گردآوری : گروه ورزش سیمرغ
www.seemorgh.com/sport
منبع: farsnews.com
