كفش‌های‌آويخته و اشك‌های ناتمام خرگوش چاق

 

رونالدو لوئیس نازاریا ده‌لیما متولد ریو ده‌ژانیرو برزیل سال 1976، ستاره بی بدیل كروزیرو، آیندهوون، بارسلونا، اینترمیلان، رئال مادرید، آ.ث میلان و شاید هم كورینتیانس(در حد نام و اعتبار) اواسط هفته جاری در یك كنفرانس خبری برای همیشه با دنیای فوتبال خداحافظی كرد و به همه گفت كه چاقی مفرطش از تنبلی و كم‌كاری نیست و مشكلات متابولیسمی او را از تداوم درخشش محروم كرده است.
نازاریا در حالی پشت تریبون می‌گریست كه خبرنگاران حاضر در محل هم با توجه به جو احساسی حاكم بر كنفرانس توان پرسیدن سوال را نداشتند و برای دقایقی همه سكوت كرده ‌بودند.
خرگوش چاق طوری گریه می‌كرد كه گویی عزیزی را از دست داده بود، اگر چه آن عزیز "فوتبال " نام داشت. عزیزی كه سال‌ها با آن در مستطیل سبز زندگی كرده و گل زده، در ورزشگاه‌های بزرگ جهان نامش بر زبان‌ها آورده شده،‌ بین هیاهوی هزاران علاقمند به فوتبال لحظات خوش و به یادمانی را تجربه كرده، پس با یك بازبینی كلی می‌توان به گریه های رونالدو حق داد و با وی ابراز همدردی كرد.
رونالدو سال‌ها از سد مدافعان و خط های دفاعی تیم‌های بزرگ دنیا عبور كرد و دروازه‌های بسیاری را فتح كرد،‌اما با بازگشت به سرزمین مادری دریبل‌زن قهار نتوانست از چاقی مفرطش عبور كند و سرانجام كفش ها را آویخت و در غم جدایی از فوتبال اشك ریخت.

در كنفرانس خبری روز سیزدهم فوریه رونالدو در نشست خبری گریه می كرد شاید به یاد روزهایی افتاده بود كه در سال های نه چندان دور و در شهرهای مختلف كشورش هزاران علاقمند به فوتبال پیراهن شماره 9 را بر تن می‌كردند و با الگوبرداری از حركات دیدنی‌ خرگوش و با یك توپ دریبل‌هایش را در نیزارها تمرین می‌كردند.
حركات خیره كننده رونالدو فقط برای علاقمندان برزیلی جذاب نبود بلكه در دهه نود میلادی حتی دوستداران به فوتبال در اروپا، ‌آسیا، ‌آفریقا و .. نیز از بازی این ستاره برزیلی لذت می‌بردند اگر چه این هنرنمایی در چند سال اخیر فروكش كرد تا رونالدو به مرگی را كه انتظارش را نمی‌كشید نزدیك شود.

رونالدو در 21 سالگی و در روزهایی كه با پیراهن بارسلونا در كنار ستاره‌های بزرگی مانند گوآردیولا، باكرو، استكویچكوف،‌ آمونیكه، لوئیز فیگو، فرناندو كوتو و .... به میدان می‌رفت؛ با سرعت و تكنیك بالایش چشم ها را خیره می‌كرد و بی دلیل نبود كه در دهه نود فوتبال با دریبل‌های رونالدو جذاب تر و تماشایی‌تر به نظر می‌رسید. پدیده آن زمان فوتبال برزیل و جهان در اوج قدرت و محبوبیت و درحالی كه در سال 1997 به عنوان مرد سال فوتبال جهان انتخاب شده بود به یك باره نیوكمپ را ترك كرد و برای ادامه فعالیت در اینترمیلان راهی سن سیرو شد.
ورود به جمع نراتزروی‌ها روزهای ناخوش رونالدو را كلید زد چون پارگی رباط صلیبی پا و مصدومیت تكان دهنده از بهترین شماره 9 جهان فوتبال در لباس اینترمیلان یك بازیكن تمام شده ساخت، هر چند بعد از چند سال اقامت ناامید كننده در سن سیرو، این دست معجزه‌گر فلورنتینو پرس به قدرت اسكناس و اعتبار بود كه از او یك نازاریای دوباره ساخت و دنیای فوتبال و علاقمندان رونالدو را از نگرانی خارج كرد.

پرس كه رونالدو رباط پاره را خریداری كرده بود شاید بیش از هر فرد دیگری قدرت ساق‌های پسر برزیلی را باور داشت كمااینكه با ورود به سانتیاگو برنابئو و در روزهای كهكشانی رئال‌مادرید این خواسته و ایده مالك برآورده شد و رونالدو در جمع قوی‌های سفید از سال 2002 تا 2007 دوباره شروع به درخشیدن كرد.
مادرید در سال 2002 با داشتن رونالدو و دیگر ستاره‌هایی مانند فیگو، زیدان، رائول، كارلوس، بكام و غیره برای نهمین بار قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شد و از آن پس لقب كهكشانی‌ها را به خود اختصاص داد. داستان تولد دوباره رونالدو در مادرید ادامه داشت تا اینكه این بازیكن دوباره از میلان پیشنهاد جدیدی را دریافت كرد و این بار بر خلاف اینتر راهی آث میلان شد تا در سری آ به فعالیتش ادامه داد.
وی در سال 2007 راهی میلان شد و در 20 بازی 9 گل به ثمر رساند و از همان روزها بود كه سایه سنگین خداحافظی روی شانه های رونالدو احساس شد چرا كه خرگوش چاق برای سپری كردن سال های پایان دوران بازی خود به سرزمین مادری خود بازگشت و با پوشیدن پیراهن كورینتیانس غزل خداحافظی برایش خوانده شد.

247 گل زده در 343 بازی باشگاهی، 97 بازی ملی به یاد ماندنی و كسب 3 جام قهرمانی جام جهانی در سال های 1998 ،‌2002 و 2006 افتخارات فراموش نشدنی هستند كه بعدها با تكرار خاطرات و با بازگشت به گذشته دوباره اشك رونالدو را جاری خواهد كرد و به نظر می‌رسد كه این بغض‌ها برای خرگوش چاق تمامی نخواهند داشت.