«سرمربی ايرانی تيم ملی اميد تا دو روز ديگر معرفی خواهد شد.» اين خبرغافلگير كننده‌ای بود كه روز گذشته عباس ترابيان در پاسخ به خبرنگارانی كه نام سرمربی جديد تيم ملی را جست‌وجو می‌كنند داد.
 
تهران امروز: این در حالی‌است كه محافل خبری كار سپردن نیمكت پرماجرای سرمربیگری تیم ملی امید به سیموئز، دستیار اول كارلوس كرش را تمام شده می‌دانستند. به نظر می‌رسد كرش پس از مذاكرات چند روز گذشته با مدیران فدراسیون فوتبال به این نتیجه رسیده كه پذیرفتن مسئولیت تیم ملی امید یك ریسك بزرگ محسوب می‌شود و بهتر است بیشتر وقت خود را صرف پروسه سه ساله‌ای كند كه می‌تواند به صعود تیم ملی ایران به جام‌جهانی 2014 بینجامد. 

كرش پس از امضای قرارداد رسمی با فدراسیون فوتبال ایران سامان دادن به وضعیت مبهم تیم ملی امید را در اولویت برنامه‌هایش قرارداده بود اما حالا نمی‌خواهد به این زودی مورد قضاوت عموم مردم و اهالی فوتبال كه استقبال گرمی از او به عمل آورده‌اند قرار بگیرد. كرش می‌خواهد پروسه‌ای را كلید بزند كه برای به سرانجام رساندنش سه سال فرصت دارد و به این ترتیب فدراسیون فوتبال در زمان نسبتا كوتاهی كه تا اولین بازی تیم ملی امید درمرحله حذفی مسابقات مقدماتی المپیك باقی مانده یك بار دیگر به گزینه‌های ایرانی پناه برده است.

تغییر موضع، پس از مراسم قرعه كشی
طبق قرعه كشی مرحله حذفی مسابقات مقدماتی المپیك كه اواخر تعطیلات نوروز انجام شد، تیم ملی امید باید رودرروی تیم ملی امید عراق بایستد. در تركیب تیم عراق نام 9 بازیكنی به چشم می‌خورد كه همزمان برای تیم ملی بزرگسالان به میدان می‌روند و درجام ملت‌های آسیا هم درفهرست 23 نفره ولفگانگ سیدكا حضور داشتند. با این حساب مربیانی كه فكر می‌كردند می‌توانند با این تیم موقعیت تازه‌ای را برای خودشان دست و پا كنند اكنون ترجیح می‌دهند قید پیشنهاد فدراسیون فوتبال را بزنند. به هر حال عراق همان تیمی است كه درمسابقات مقدماتی جام ملتهای آسیا با حداقل اختلاف به ایران باخت.
 
این تیم پس از صعود به مرحله بعد مقابل استرالیایی كه ازبكستان را له كرده بود 120 دقیقه مقاومت كرد و در آخرین ثانیه‌های بازی به این تیم باخت و حذف شد. شاید اگر تیم ملی امید مثل تیم ملی بزرگسالان به تیمی مثل مالدیو بر می‌خورد خیلی از مربیانی كه اكنون از پذیرفتن مسئولیت این تیم طفره می‌روند داوطلب سرمربیگری تیم ملی امید بودند. بازی رفت 22 خرداد درعراق و دوم تیر ماه در ورزشگاه آزادی برگزار می‌شود. این فرصت دو ماهه برای بازسازی تیمی كه پس از بازیهای آسیایی گوانگژو به حال خود رها شده و با چند جلسه تمرین نصفه و نیمه به مصاف قرقیزستان رفت ناچیز به نظر می‌رسد. به‌ویژه اینكه دراین فرصت كوتاه، تیم‌های لیگ برتری در كوران بازیهای لیگ برتر قرار دارند و حاضر نیستند بازیكنان كلیدی شان را دراختیار تیم ملی امید بگذارند. پس از پایان مسابقات لیگ هم بازیكنان خسته و فرسوده‌ای كه تازه از بازیهای باشگاهی خلاص شده‌اند نمی‌توانند مهره‌های تاثیر‌گذاری باشند.

گزینه‌های محدود
پس از آنكه عباس ترابیان از انتخاب سرمربی ایرانی برای تیم ملی امید خبر داد اغلب گمانه زنی‌ها به توافق فدراسیون فوتبال با گزینه مورد نظرش ختم می‌شد. ساعاتی بعد هیچ كدام از گزینه‌های محتمل زیر بار چنین مسئولیتی نرفتند. وقتی فدراسیون فوتبال آب پاكی روی دست همه ریخت و اعلام كرد سرمربی تیم ملی امید ایرانی خواهد بود نگاه اهالی فوتبال به سمت گزینه‌های محدودی كه صلاحیت نشستن روی نیمكت تیم ملی امید را داشته باشند چرخید. مربیانی مثل قلعه‌نویی، ابراهیم‌زاده و حتی محمد مایلی كهن – به رغم نتایج ضعیفی كه با سایپا گرفته – شأنی بالاتر از نشستن روی نیمكت تیم ملی امید و كار كردن زیر نظر كارلوس كرش را برای خودشان قائل هستند و عملا از دایره گزینه‌های مورد نظر خارج می‌شوند. مجید جلالی هم كه از او به عنوان گزینه اصلی نام برده می‌شد به عنوان یك مربی تئوریك، موفقیت را در برنامه‌های طولانی مدت خود جست‌وجو می‌كند و دوست ندارد با برنامه مربی دیگری كار كند. 

این در حالی‌است كه تمام تصمیم‌‌گیری‌ها در مورد تیم‌های نوجوانان، جوانان و امید به كارلوس كرش واگذار شده و كمیته فنی فدراسیون فوتبال بر خلاف گذشته كمترین نقشی در عزل و نصب و مرور برنامه‌های این تیم‌ها نخواهد داشت. جلالی كه ازكنارمربیگری تیم فولاد به تمكن مالی رسیده و نامش در میان مربیان گران قیمت لیگ برتربه چشم می‌خورد به طرز مرموزانه‌ای از پذیرفتن سرمربیگری تیم ملی امید طفره می‌رود:« حدود یكماه و نیم پیش با مدیران فدراسیون فوتبال مذاكره كردم و در این مدت هیچ تماسی با من گرفته نشده. البته در این مقطع تمام فكر و ذكر من فولاد است و ترجیح می‌دهم كار نیمه كاره‌ام را در این تیم به پایان برسانم.»
 
مسلما برای مجید جلالی كه در ازای یك فصل فعالیت در فولاد دست‌كم 400 میلیون تومان دستمزد دریافت می‌كند پذیرفتن سرمربیگری تیم ملی امید كه مقابل عراق شانس زیادی ندارد و حدود یكماه دیگر احتمال حذفش وجود دارد ریسك بزرگی محسوب می‌شود. حمید استیلی هم یكی از گزینه‌هایی است كه همزمان با مجید جلالی مدیران فدراسیون را ملاقات كرد و پس از كناره گیری از مربیگری شاهین بوشهر یك گزینه جدی برای تیم ملی امید محسوب می‌شود برای كار كردن در این تیم ابراز تمایل می‌كند: «پس از فوت ناگهانی برادرم هنوز به كارهای روزمره ام نرسیده ام و طی چند روز گذشته به كار كردن در تیم ملی امید هم فكر نكرده‌ام. آخرین بار یك‌ماه و نیم پیش با آقای كفاشیان ملاقات داشتم و از آن تاریخ به بعد كسی با من تماس نگرفته. اگر پیشنهاد تازه‌ای باشد به آن فكر می‌كنم.»

گزینه مرموز
مرموز ترین گزینه فدراسیون فوتبال كسی جز علیرضا منصوریان نیست. او پس از جام ملتهای آسیا و كناره‌گیری كادر فنی تیم ملی بزرگسالان هنوز هم رابطه‌اش را با مدیران فدراسیون فوتبال حفظ كرده و برای دستیاری كارلوس كرش بارها دست به دامان دوستانش در هیات رئیسه فدراسیون شده است. انتخاب منصوریان البته یك ریسك بزرگ برای فدراسیون فوتبال به حساب می‌آید. منصوریان به‌واسطه رابطه دوستانه‌اش با مدیران فدراسیون و حرف شنوی از مربیان سابق تیم ملی شاید بهترین گزینه برای تیم ملی امید باشد اما رزومه مربیگری او در حدی نیست كه تیم ملی امید را المپیكی كند.

گمانه زنی‌ها در مورد نام سرمربی ایرانی تیم ملی امید در حالی‌است كه فدراسیون فوتبال قبلا نشان داده چه تبحری در سوق دادن افكار عمومی به سمت گزینه‌های فرعی و توافق با گزینه‌های اصلی دارد. پس از امضای قرارداد با كارلوس كرش، شاید انتخاب سرمربی جدید تیم ملی دومین سورپرایز فدراسیون برای اهالی فوتبال باشد.
 
 
گردآوری: گروه ورزش سیمرغ
www.seemorgh.com/sport
منبع:tehrooz.com