نمادخصوصی‌سازی فوتبال فروريخت!

ایسنا: پس از چند فصل حضور در فوتبال ایران، قهرمانی در لیگ دسته اول و صعود به لیگ برتر فوتبال و پس از سپری كردن فراز و فرودهای بسیار، سرانجام مالك باشگاه‌ استیل آذین در اقدامی عجیب و دور از انتظار، باشگاهش را منحل كرد و به گفته خودش عطای فوتبال را به لقایش بخشید. این كه در طول سال‌های كوتاه حضور باشگاه‌ استیل آذین در فوتبال كشور، چه بر سر این باشگاه‌ و تیم فوتبال اش آمده است، بحثی است كه قصد داریم در این مطلب بیان كنیم. سعی داریم در جست‌وجوی حقیقتی باشیم كه رویای شیرین قهرمانی یك تیم پر هزینه را به واقعیت تلخ سقوط و انحلال رساند.

حسین هدایتی كه یكی از تجار متمول ایران است، پس از حضور كوتاه مدت در هیات مدیره پرسپولیس و ناكام ماندن در خرید امتیاز این باشگاه‌ به همراه علی پروین، اسطوره به یاد ماندنی قرمزها، رو به لیگ دسته اول فوتبال كشور آورد و تصمیم گرفت حضورش در فوتبال را از دسته یك آغاز كند؛ این شروع تولد كهكشانی‌های ایرانی بود.

تیم هدایتی در اولین فصل حضورش در لیگ دسته اول به موفقیت چشمگیری دست نیافت، ولی سال بعد از آن توانست با قدرت به لیگ برتر فوتبال صعود كند. هم زمان با این تیم، تراكتورسازان تبریزی هم حضورشان را در لیگ برتر مسجل كردند تا فصل نهم لیگ برتر ایران جذابیتی صد چندان پیدا كند.

مالك ثروتمند استیل آذین تازه لیگ برتری شده، تمام تلاش‌اش را كرد تا هر چه ستاره در لیگ ایران است به تیم خود بیاورد. سال‌ها پیش كه علی فتح الله زاده، مدیرعامل استقلال تهران از انفجار بمب‌های خبری در فصل نقل و انتقالات لیگ برتر خبر می داد، شاید فكر نمی‌كرد در آینده‌ای نزدیك، فردی مانند حسین هدایتی بمباران خبری راه بیندازد!

بمباران خبری هدایتی، هر چند در استقبال تماشاگران وازده از پرسپولیس بدون پروین بی‌تاثیر نبود، اما بسیاری از كارشناسان معتقدند كه این اولین گام سقوط استیل آذین بود. این تیم، فصل اول حضورش را در لیگ برتر با موفقیتی نسبی به پایان رساند و با خرید بازیكنان گران قیمت و نامدار لیگ برتر قصد داشت فصل دهم را با قهرمانی به پایان برساند.

لیگ برتر دهم، اما برای استیل آذین خوش یمن نبود. در حالی كه چند هفته اول فصل با صدرنشینی این تیم سپری می‌شد و كم كم استیل آذین خودش را به عنوان یك قطب جدید در فوتبال ایران معرفی می‌كرد، تیمی كه از ستارگان سرخابی‌های پایتخت پر بود، پس از چند هفته مسیر سراشیبی را در پیش گرفت و با سرعتی مهار نشدنی به قعر جدول نزدیك شد.

در این میان شاید ناتوانایی تومباكوویچ، سرمربی وقت این تیم كه به عقیده اهل فن، گزینه مناسبی برای هدایت استیل آذین پر ستاره نبود و همچنین جنجال‌هایی كه به وجود آمد، در تسریع ورود تیم به بحران بی‌تاثیر نبودند. همچنین ماجرای اخراج علی كریمی از سوی آجورلو به دلیل آن‌چه "روزه‌خواری در ملا عام" عنوان شده بود، موجی از حمایت‌ها را از شماره 10 كنونی شالكه آلمان و انتقادها از مدیرعامل وقت استیل آذین به وجود آورد. هدایتی به همین دلیل تومباكوویچ و آجورلو را بر كنار كرد و از آن جا سریال تغییر و تحول‌ها در باشگاه‌ آغاز شد. از آن روز به بعد، مربی پس از مربی و مدیر پس از مدیر بود كه حضور در باشگاه كهكشانی‌های پایتخت را تجربه می‌كردند. افشین پیروانی، سرمربی بعدی استیل آذین بود كه نتوانست بیش از چند هفته دوام بیاورد و با شكست‌های متوالی، مدیران عالی رتبه باشگاه‌ را بر آن داشت تا دست به دامان اسطوره قرمزهای تهران شوند. علی پروین كه چندین سال پیش و پس از بركناری از سرمربی‌گری پرسپولیس، چهار گوشه ورزشگاه را بوسیده و گفته بود از فوتبال خداحافظی كرده است، بار دیگر در میادین فوتبال آفتابی شد.

پروین بدون تعارف و با صراحت لهجه خاص خودش، اعلام كرد از این پس «همه كاره استیل آذین» اوست و كسی حق ندارد بر تصمیمات‌اش خللی وارد كند. در حالی كه همه علاقه‌مندان به فوتبال منتظر بودند كه ببینند مرد افسانه‌ای چه شعبده‌ای در آستین خود پنهان كرده است كه با اطمینان از حل بحران استیل آذین خبر می‌دهد، پروین از سبد جادویی‌اش محمد خاكپور را بیرون كشید و او را سكان‌دار كشتی طوفان زده استیل آذین كرد.

خاكپور، پس از چند هفته ناكامی، همچون اسلاف‌اش به یكباره از میادین محو شد و هنوز هیچ كس نفهمیده است كه وی استعفاء داد، اخراج شد یا ...

شاید در هیچ نقطه‌ای از دنیا، نباشند مردانی كه خود را به نامی بزرگ، ملقب كنند و آن لقب را برازنده شخص شخیص خود بدانند! اما فوتبال ایران، كه در همه زمینه‌ها استثنای دنیای فوتبال است، در این زمینه نیز تفاوتی شگرف با دیگران دارد؛ فوتبال ایران پر است از سلطان و ژنرال و شهریار و امپراتور. در این میان مردی خود را امیركبیر فوتبال ایران نامید و علی پروین نیز او را بهترین فرد برای بیرون كشیدن كشتی تیم‌اش از گل و لای بحران دانست. كشتی‌ای كه اینك بیشتر به قایق شكسته می‌ماند كه هر آن امكان متلاشی شدن‌اش می‌رفت.

محمود یاوری، در اولین حضورش در استیل آذین و در حالی كه در طول فصل دهم، سومین بار بود كه هدایت تیمی را بر عهده می‌گرفت، با بازیكنان تیم‌اش صحبت كرد و از حل مشكلات فنی تیم خبر داد. او بازیكنان تیمش را بزرگ می‌خواند و معتقد بود، تیم از ابتدا خوب بسته شده است ولی مدیران باشگاه‌ فكری برای آوردن یك سرمربی بزرگ برای تیم نكرده‌اند. فكری كه به گفته یاوری با دعوت او برای سرمربیگری استیل آذین، بالاخره در مدیران باشگاه‌ دیده شد.

از این لحظه، قصه تلخ باخت‌های پی در پی بر اثر اشتباهات فردی گریبان پیرمرد فوتبال ایران را گرفت. او می‌گفت برخی بازیكنان‌اش «كم فروشی می‌كنند، نمی‌دوند و از خود مایه نمی‌گذارند» و به همین دلیل كعبی، معدنچی، غلامی و اشجاری را از حضور در تمرین منع كرد. اما این شوك هم بازیكنان رخوت زده استیل آذین را بیدار نكرد تا آن چه نباید رخ می‌داد، اتفاق بیفتد.

آیا كسی نمی دانست مشكل استیل آذین چه بود؟ وقتی علی پروین می‌گوید با 50 سال سابقه‌اش در فوتبال، نمی‌داند مشكل تیمش چیست، چه می‌شود گفت؟! به نظر می‌رسد باشگاهی كه خود را نماد خصوصی سازی در فوتبال می‌نامید، دیگر امیدی به ادامه حیات‌اش ندارد. به نظر می رسد، حسین هدایتی دلسرد شده و به همین دلیل فرمان خودكشی دسته جمعی باشگاه‌اش را صادر كرده است.

آری انحلال یك باشگاه‌ میلیاردی كه سرشار از ستارگان فوتبال ایران و پایگاهی برای رشد آن می‌توانست باشد ـ اگر سرمایه‌گذاران آن كمی نگاه‌شان به آینده می‌بود ـ نوعی خودكشی محسوب می‌شود. هر چند فوتبال ایران، شاهد رویدادهای نادر زیادی بوده است، اما باید دید واكنش اهالی فوتبال به این اتفاق چیست. مطمئنا از این پس، حرف‌های زیادی زده خواهد شد، افراد بسیاری تاسف خواهند خورد، بسیاری گله خواهند كرد و برخی نیز شاید غصه بخورند. اما آیا كسی به فكر به زمین نیفتادن پرچم خصوصی سازی خواهد بود؟

 

گردآوری:گروه ورزش سیمرغ