فارس: فرآیند انتخاب سرمربی در رده های مختلف تیم ملی در فدراسیون كفاشیان به تجربه ثابت شده كه فرآیند پیچیده و حاشیه سازی است.
كفاشیان و همكارانش در خیابان سئول می خواهند بهترین روش كه در آن خبری از دلالان نباشند را اجرا كنند اما مشكلات، وسیع تر از حضور دلال است.
فدراسیون ابتدا نزد افراد معتمد خود نام چند گزینه را در نظر می گیرد و در هفته های متوالی با وجود گمانه زنی های زیادی كه می شود، سكوت می كند و با گفتن جمله " به زودی سرمربی معرفی می شود " به همه ابهامات پاسخ می دهد. البته فراموش نكرده ایم كه چندی پیش اعلام شده بود " سرمربی ایرانی تیم امید تا دو روز آینده مشخص می شود. "
گاه تا به نتیجه رسیدن مذاكره با مربی مورد مدت ها زمان می گذرد و گاه همه این سوال و جواب ها و جنگ با رسانه ها برای مخفی بودن گزینه بی نتیجه باقی می ماند و دوباره باید همه منتظر یك فرایند پیچیده باشیم. این اتفاق حداقل برای تیم امید بارها رخ داده است.
زمانی كه با فراز و نشیب های زیاد غلامحسین پیروانی به عنوان سرمربی انتخاب شد، سران فدراسیون به این مفتخر بودند كه سه سال قبل از حضور تیم در مسابقات مقدماتی المپیك تكلیف كادرفنی را مشخص شده و برنامه های ملی پوشان هم آماده است.
امید داشتن بدون تلاش برای به سرانجام رسیدن برنامه ها و حمایت نكردن لازم از سرمربی تیم نامش می شود امید واهی.
تلاشی كه صورت نگرفت و تكرار شدن بی برنامگی های همیشگی تیم امید در دوره های پیشین همگی عاملی شد تا نه تنها سرمربی تیم برود و عطای كار را به لقایش ببخشد بلكه تیم از دوره های قبلی بی برنامه تر شود.
حداقل در دوره های گذشته در فاصله دو ماه مانده به شروع مسابقات با هر مشقتی كه بود سرمربی تیم معرفی می شد و سرمربی هم كارش را هر چند ناقص آغاز می كرد اما اكنون چه؟ برای بازی اول تیم امید در مسابقات انتخابی تیم امید مقابل قرقیزستان تا یك ماه قبل از روز مسابقه رفت، تیم نه مربی داشت و نه تمرین.
بیش از یك ماه از برگزاری دو بازی رفت و برگشت اولین مسابقه انتخابی تیم امید گذشته اما هنوز این تیم بی مربی و بی برنامه است.
هر چند كه مسئولان فدراسیون تاكید می كنند برنامه های تیم امید در حال اجرا شدن است و سرمربی كه قرار است ایرانی باشد، جوان باشد و بتواند زیر نظر كی‌روش كار كند به زودی معرفی می شود اما با این حال باید تجربه سال ها اینچینی كار كردن را باور كنیم یا امیدهای واهی این فدراسیون را؟
به راستی ملاك فدراسیون چیست؟ آنها از چه الگویی برای انتخاب سرمربی استفاده می كنند؟ همواره شاهد نام قطاری گزینه های مختلف كه بیشتر آنها بدون كارنامه و بدون اینكه شایستگی رسیدن به چنین پستی را داشته باشند، هستیم اما در نهایت فردی به عنوان سرمربی انتخاب می شود كه هرگز نامش در لیست گزینه ها نبوده است.
سوالی مطرح می شود و آن هم اینكه چرا در سال جدید جلسه كمیته فنی برگزار نشده است؟ مگرنه اینكه باید با مشورت اعضای این كمیته سرمربیان تیم ملی در رده های مختلف انتخاب شود. اگر جواب این پرسش این باشد كه به صورت مشورتی با اعضا تصمیماتی گرفته شده باز هم قابل باور نیست. این چه مشورت گرفتنی از منصور ابراهیم زاده است كه نام او در لیست گزینه های مربیگری تیم امید قرار می گیرد و خودش اظهار بی اطلاعی می كند.
زهی خیال باطل اگر فكر می كنیم با معرفی سرمربی تیم ملی فارغ از اینكه فدراسیون چه معیارهایی دارد، تمام مشكلات حل می شود و به آرزوی 36 ساله مان برای رسیدن به المپیك جامه عمل می پوشانیم. انتخاب سرمربی تازه اول راه است.
36 سال است كه تیم المپیكی ما با مشكل خروج بازیكنان سرباز روبرو است و در این مدت به نظر هیچ راهكاری برای حل این معضل وجود ندارد. فریاد مربیان در دوره های مختلف هم به جایی نرسیده چرا كه "آنچه البته به جایی نرسید فریاد است. "
29 خرداد با تیم امید عراق باید دومین مسابقه انتخابی را برگزار كنیم. دو ماه برای این مسابقه فرصت داریم. هنوز سرمربی نداریم. حداقل تا چهار هفته دیگر به دلیل حساسیت هفته های پایانی لیگ برتر بازیكنان مورد نظر تیم امید نمی توانند اردو داشته باشند. زمان هر روز می گذرد و آثار نگرانی را در چهره فدراسیون نشینان ها نمی بینیم.
شاید تنها كسی كه این روزها حداقل با مصاحبه هایش نشان می دهد كه دل آشوب از وضعیت تیم امید است، بهرام افشارزاده دبیر كمیته ملی المپیك باشد.
البته نشان دادن نگرانی با مصاحبه هم روش چندین ساله است و دیگر این حنا رنگی ندارد. چه كسی می تواند به این سوال پاسخ دهد؛ اگر كمیته ملی المپیك نگران وضعیت تیم امید است چرا همه چیز را به فدراسیون واگذار كرده و اگر به فدراسیون اعتماد دارد دلیل این همه مصاحبه انتقادی چیست؟
جنگ قدرت، عامل محكم دیگری برای به موفقیت نرسیدن تیم فوتبال امید ایران در تمامی دوره های گذشته بوده و ظاهرا این جنگ را پایانی نیست و این تیم امید است كه همیشه مغلوبه این جنگ بی دلیل و بی اساس است.
باید منتظر بود. مثل همیشه انتظار می كشیم تا دست پخت فكری مسئولان فدراسیون فوتبال را در مورد تیم امید شاهد باشیم. شاید این بار اتفاق هایی رخ دهد.
كفاشیان و همكارانش در خیابان سئول می خواهند بهترین روش كه در آن خبری از دلالان نباشند را اجرا كنند اما مشكلات، وسیع تر از حضور دلال است.
فدراسیون ابتدا نزد افراد معتمد خود نام چند گزینه را در نظر می گیرد و در هفته های متوالی با وجود گمانه زنی های زیادی كه می شود، سكوت می كند و با گفتن جمله " به زودی سرمربی معرفی می شود " به همه ابهامات پاسخ می دهد. البته فراموش نكرده ایم كه چندی پیش اعلام شده بود " سرمربی ایرانی تیم امید تا دو روز آینده مشخص می شود. "
گاه تا به نتیجه رسیدن مذاكره با مربی مورد مدت ها زمان می گذرد و گاه همه این سوال و جواب ها و جنگ با رسانه ها برای مخفی بودن گزینه بی نتیجه باقی می ماند و دوباره باید همه منتظر یك فرایند پیچیده باشیم. این اتفاق حداقل برای تیم امید بارها رخ داده است.
زمانی كه با فراز و نشیب های زیاد غلامحسین پیروانی به عنوان سرمربی انتخاب شد، سران فدراسیون به این مفتخر بودند كه سه سال قبل از حضور تیم در مسابقات مقدماتی المپیك تكلیف كادرفنی را مشخص شده و برنامه های ملی پوشان هم آماده است.
امید داشتن بدون تلاش برای به سرانجام رسیدن برنامه ها و حمایت نكردن لازم از سرمربی تیم نامش می شود امید واهی.
تلاشی كه صورت نگرفت و تكرار شدن بی برنامگی های همیشگی تیم امید در دوره های پیشین همگی عاملی شد تا نه تنها سرمربی تیم برود و عطای كار را به لقایش ببخشد بلكه تیم از دوره های قبلی بی برنامه تر شود.
حداقل در دوره های گذشته در فاصله دو ماه مانده به شروع مسابقات با هر مشقتی كه بود سرمربی تیم معرفی می شد و سرمربی هم كارش را هر چند ناقص آغاز می كرد اما اكنون چه؟ برای بازی اول تیم امید در مسابقات انتخابی تیم امید مقابل قرقیزستان تا یك ماه قبل از روز مسابقه رفت، تیم نه مربی داشت و نه تمرین.
بیش از یك ماه از برگزاری دو بازی رفت و برگشت اولین مسابقه انتخابی تیم امید گذشته اما هنوز این تیم بی مربی و بی برنامه است.
هر چند كه مسئولان فدراسیون تاكید می كنند برنامه های تیم امید در حال اجرا شدن است و سرمربی كه قرار است ایرانی باشد، جوان باشد و بتواند زیر نظر كی‌روش كار كند به زودی معرفی می شود اما با این حال باید تجربه سال ها اینچینی كار كردن را باور كنیم یا امیدهای واهی این فدراسیون را؟
به راستی ملاك فدراسیون چیست؟ آنها از چه الگویی برای انتخاب سرمربی استفاده می كنند؟ همواره شاهد نام قطاری گزینه های مختلف كه بیشتر آنها بدون كارنامه و بدون اینكه شایستگی رسیدن به چنین پستی را داشته باشند، هستیم اما در نهایت فردی به عنوان سرمربی انتخاب می شود كه هرگز نامش در لیست گزینه ها نبوده است.
سوالی مطرح می شود و آن هم اینكه چرا در سال جدید جلسه كمیته فنی برگزار نشده است؟ مگرنه اینكه باید با مشورت اعضای این كمیته سرمربیان تیم ملی در رده های مختلف انتخاب شود. اگر جواب این پرسش این باشد كه به صورت مشورتی با اعضا تصمیماتی گرفته شده باز هم قابل باور نیست. این چه مشورت گرفتنی از منصور ابراهیم زاده است كه نام او در لیست گزینه های مربیگری تیم امید قرار می گیرد و خودش اظهار بی اطلاعی می كند.
زهی خیال باطل اگر فكر می كنیم با معرفی سرمربی تیم ملی فارغ از اینكه فدراسیون چه معیارهایی دارد، تمام مشكلات حل می شود و به آرزوی 36 ساله مان برای رسیدن به المپیك جامه عمل می پوشانیم. انتخاب سرمربی تازه اول راه است.
36 سال است كه تیم المپیكی ما با مشكل خروج بازیكنان سرباز روبرو است و در این مدت به نظر هیچ راهكاری برای حل این معضل وجود ندارد. فریاد مربیان در دوره های مختلف هم به جایی نرسیده چرا كه "آنچه البته به جایی نرسید فریاد است. "
29 خرداد با تیم امید عراق باید دومین مسابقه انتخابی را برگزار كنیم. دو ماه برای این مسابقه فرصت داریم. هنوز سرمربی نداریم. حداقل تا چهار هفته دیگر به دلیل حساسیت هفته های پایانی لیگ برتر بازیكنان مورد نظر تیم امید نمی توانند اردو داشته باشند. زمان هر روز می گذرد و آثار نگرانی را در چهره فدراسیون نشینان ها نمی بینیم.
شاید تنها كسی كه این روزها حداقل با مصاحبه هایش نشان می دهد كه دل آشوب از وضعیت تیم امید است، بهرام افشارزاده دبیر كمیته ملی المپیك باشد.
البته نشان دادن نگرانی با مصاحبه هم روش چندین ساله است و دیگر این حنا رنگی ندارد. چه كسی می تواند به این سوال پاسخ دهد؛ اگر كمیته ملی المپیك نگران وضعیت تیم امید است چرا همه چیز را به فدراسیون واگذار كرده و اگر به فدراسیون اعتماد دارد دلیل این همه مصاحبه انتقادی چیست؟
جنگ قدرت، عامل محكم دیگری برای به موفقیت نرسیدن تیم فوتبال امید ایران در تمامی دوره های گذشته بوده و ظاهرا این جنگ را پایانی نیست و این تیم امید است كه همیشه مغلوبه این جنگ بی دلیل و بی اساس است.
باید منتظر بود. مثل همیشه انتظار می كشیم تا دست پخت فكری مسئولان فدراسیون فوتبال را در مورد تیم امید شاهد باشیم. شاید این بار اتفاق هایی رخ دهد.
گردآوری:گروه ورزش سیمرغ
seemorgh.com/sport
منبع:farsnews.com
