دندانهای مصنوعی توسط بافتهای سخت و نرمی كه در دهان قرار دارند حمایت میشوند. دندانهای مصنوعی مرسوم، شامل پلاكهای متحرك كامل یا جزیی (پارسیل) و روكشها و بریجها میباشند.
دست دندانها یا دندانهای مصنوعی برای قرار گرفتن در دهان نیازمند تكیه بر بستری از استخوانهای فكی هستند كه با تحلیل رفتن استخوانهای فك، دندانهای مصنوعی بستر خود را برای قرار گیری در دهان از دست خواهند داد.
برای قرار دادن بریج، باید دو دندان طبیعی اطراف ناحیه بیدندانی تراشیده شوند و دندانهای دو طرف به عنوان پایه در نظر گرفته میشود و یك روكش روی آنها قرار میگیرد و دندانهایی برای جایگزین كردن دندانهای از دست رفته به آن متصل میشود، این روكشها به دندانهای تراشخورده با یك سیمان مخصوص چسبانده میشوند و ثابتاند.
اگر چند دندان كشیده شده باشد و در دو طرف ناحیه بیدندانی، دندان طبیعی وجود نداشته باشد یا وسعت ناحیه بیدندانی بسیار زیاد باشد از دندان مصنوعی جزئی یا پلاك متحرك پارسیل استفاده میشود این پلاكها روی ناحیه بیدندانی سوار شده و توسط گیرههایی به دندانهای طبیعی متصل میشوند.
اگر تمامی دندانها كشیده شود یك دست دندان مصنوعی كامل برای بیمار ساخته میشود. پس از كشیدن آخرین دندان معمولا یك ماه طول میكشد تا زخمها التیام یابد، بیشتر از این مدت نباید بیدندان بود زیرا تحلیل استخوان، بدون دندان سریعتر اتفاق میافتد. میزان موفقیت دست دندان بستگی به ارتفاع استخوان و لثه فك دارد.
در مورد دندانهای مصنوعی ثابت (بریجها) نیز، میتوان به تراش خوردن دو دندان سالم كناری، تحریك لثهها و تحلیل رفتن استخوان در ناحیه بیدندانی اشاره كرد. در انتها بایستی یادآور شد كه با بهداشت خوب دهان و دندان میتوان عوارض دندانهای مصنوعی را به حداقل رساند.
