چرا اغلب بيماران پس از ترخيص از ICU دچار افسردگی می‌شوند؟

بدون شك بستری شدن در بخش مراقبتهای ویژه (ICU) هرگز نمی‌تواند یك تجربه مثبت و خوشایند باشد.

به گزارش سرویس بهداشت و درمان ایسنا، محققان جان هاپكینز در بررسی‌های خود دریافته‌اند كه چندین عامل مختلف می‌تواند علت بروز افسردگی در بیماران بستری شده در بخش ICU پس از ترخیص و بازگشت به منزل را توجیه كند. از جمله این عوامل می‌توان به سطح بالای نارسایی عضوی و یا مصرف دوز نسبتا زیاد داروی مسكن «بنزودیازپین» اشاره كرد.

دكتر جوزف بین ونو، استادیار دپارتمان روانپزشكی در دانشكده پزشكی دانشگاه جان هاپكینز دراین باره اظهار داشت: محققان امیدوارند كه علاوه بر كسب اطلاعات بیشتر درباره تاثیر تغییرات در مراقبتهای بخش ICU‌ درعین حال بتوانند پیش‌بینی كنند كه كدام بیماران بیشتر مستعد ابتلا به افسردگی هستند و در نتیجه با تغییر دادن امور و كارهای مربوط به این بخش بتوانند از بروز افسردگی در این افراد پیشگیری نمایند.

وی افزود: پژوهشگران هم چنین تلاش می‌كنند شرایطی را ایجاد كنند كه بیماران پس از ترخیص از ICU مراقبتهای مناسب در زمینه سلامت و بهداشت روانی دریافت كنند و از این حیث تحت كنترل قرار بگیرند.

در این تحقیق، پژوهشگران با هدف بررسی جنبه‌های خاص بیماریهای جدی و خطرناك و بخش مراقبت‌های ویژه كه منجر به بروز افسردگی در بیماران می‌شوند، بیماران بستری شده در 13 بخش ICU را تحت مطالعه و ارزیابی قرار داده‌اند. محققان و پزشكان از مدتها پیش این فرضیه را مطرح كرده بودند كه بروز یك مشكل خطرناك برای سلامتی و فرستادن بیمار به بخش ICU می‌تواند دلیل كافی برای بروز افسردگی باشد. اما چون تنها برخی از بیماران افسرده می‌شوند محققان تصور می‌كردند كه دلایل ریشه‌ای و پیچیده‌تری ممكن است در این رابطه وجود داشته باشد.

دكتر بین ونو تصریح كرد: از نظر تاریخی، تنها هدف پزشكان در بخش ICU این بوده كه بیماران را زنده نگه دارند اما امروز این هدف باید فراتر رود تا جایی كه پیامدهای بلند مدت این بستری، سلامت روان و سلامت عمومی بیمار نیز مورد توجه و اهمیت قرار بگیرد.

این محققان دریافتند: نارسایی شدید عضو در این بیماران دوره بهبودی جسمی آنها را طولانی‌تر می‌كند و این خود توجیهی برای بروز افسردگی در بیماران است. از سوی دیگر این محققان به وجود رابطه بین مصرف دوز بالای بنزودیازپین در ICU و بروز افسردگی پی برده‌اند. البته هنوز توجیهی برای این ارتباط پیدا نكرده‌اند.

دكتر بین ونو در پایان تاكید كرد: این تاثیر روی سلامت روان بیماران به حدی اهمیت دارد كه نیاز به انجام مطالعات بیشتر در این مبحث ضروری و الزامی است.