«چقدر رای و نظر همكارتان را می‌پذيريد، حتی اگر مخالف رای شما باشد؟»، «چقدر حرفه‌ای بودن همكارانتان را قبول داريد؟»، «چقدر حاضريد پيشرفت همكارتان را تحمل كنيد؟» و ...


جام جم آنلاين:
«چقدر رای و نظر همكارتان را می‌پذيريد، حتی اگر مخالف رای شما باشد؟»، «چقدر حرفه‌ای بودن همكارانتان را قبول داريد؟»، «چقدر حاضريد پيشرفت همكارتان را تحمل كنيد؟» و ...

پاسخ به این پرسش‌ها دشوار نیست، چون بیش از 90 درصد ما همیشه پاسخ مثبت داده‌ایم و طوری وانمود می‌كنیم كه همكارمان از چشممان عزیزتر است و طوری رفتار می‌كنیم كه گویا دلسوز همكارانمان هستیم و دیدگاه آنها را حتی در صورت مغایرت با رای خودمان می‌پذیریم. نمایش چند نما از زندگی روزمره می‌تواند حقانیت ادعای ما را تایید یا رد كند، به شرط آن كه شاغلان حرفه‌های گفته شده تصور نكنند این چند نما، تنها به آنان اختصاص دارد،
چون بسیاری از ما به عاداتی مبتلا هستیم كه گاهی خودمان از آنها خبر نداریم.
 
آن نسخه را بینداز دور...
این سردرد لعنتی تمامی ندارد.
پس از 45 دقیقه انتظار حس می‌كنم شقیقه‌هایم بیشتر تیر می‌كشد. سر و صدای اتاق انتظار آرام آرام كم می‌شود. صندلی‌ها بتدریج خالی می‌شود. این چهارمین دكتری است كه برای درمان سردرد لعنتی مراجعه می‌كنم. اولی عكس و سی‌تی‌اسكن تجویز كرد، دومی ام‌آر‌آی، سومی سردردها را عصبی خواند و چهارمی ... منتظرم كه منشی اجازه ورود بدهد. با انبوهی از عكس‌ و نوار مغزی و ام‌آر‌آی و نسخه، در مطب را بازی كنم. پزشك متخصص مغز و اعصاب و دارای بورد تخصصی است. با جیغ كشدار در، از پشت عینك كائوچویی وراندازم می‌كند: «مشكل چیه دخترم؟» شرح حال را می‌گویم از 4 ماه پیش تا امروز. سرش پایین است تا به جایی می‌رسم كه می‌گویم: «دكتر حكمت گفته‌اند میگرن است...» یكدفعه براق می‌شود، نسخه دكتر حكمت را مقابلم می‌اندازد كه ... «این چه داروی مزخرفی است، تجویز كرده. اسم خودش را دكتر می‌گذارد. تو میگرن نداری... اصلا چرا پیش آن بی‌سواد رفته‌ای و ...»
 
این، اون جنس نیست!
چند ساعت پیاده‌روی برای پیدا كردن یك دست لباس مناسب، كار دشواری است. بخصوص اگر ساعات پایانی روز آن هم در ترافیك و شلوغی غروب باشد. قیمت بالای یك دست لباس مرا از مغازه‌ای به مغازه دیگر می‌كشاند. پشت ویترین مغازه‌ای، لباس مناسبی پیدا می‌كنم. قیمتش مناسب است 36 هزار و 500 تومان. تخفیف بی‌‌تخفیف، این را فروشنده خوش‌اخلاق! می‌گوید. راهی مغازه‌های مجاور می‌شوم. همان لباس با همان جنس و با همان رنگ پشت ویترین دیگر خودنمایی می‌كند. قیمت 42 هزار و 700 تومان!اعتراض می‌كنم. چهره فروشنده درهم می‌رود. باور نمی‌كند. نشانی فروشگاه اولی را می‌گویم اختلاف قیمت پنج شش هزار تومانی كم نیست، با اخم می‌گوید: «خانم این جنس، اون نیست. اون مغازه بنجل فروشه. جنس‌های ما مارك دارند و ...»
 
كجا موهاتو زدی؟ افتضاحه!
معمولا سالن‌های آرایش و زیبایی سرشار از رفت و آمد افرادی با سلیقه‌ها و دیدگاه‌های مختلف است. صاحب آرایشگاه دختر جوانی 27 - 28 ساله است كه به گفته خودش انواع و اقسام مدارك حرفه‌ای آرایشگری را دریافت كرده و انواع قاب‌ها و جوایز او در گوشه آرایشگاه گواهی می‌دهد كه كارش درست است.
خانم میانسالی برای كوتاه كردن موهایش روی صندلی چرمی می‌نشیند. دختر جوان كه قیچی و شانه را بالا و پایین می‌برد، با دیدن موهای زنان، چشم غره‌ای می‌رود كه «موهاتو كجا زدی؟ افتضاحه ... هر كسی رو می‌بینی اومده آرایشگاه زده»!، چند دقیقه‌ای می‌گذرد: «موها تو كجا رنگ كردی؟ معلومه رنگش ناخالصی داشته»! مشتری میانسال با حالتی مستاصل و حسی كه گویا حقش توسط آرایشگر قبلی خورده شده، می‌گوید: «یعنی این‌قدر مشكل داره، اما فریده خانم كارش بیسته»...!
«هِ ... فریده خانم ... واقعا كه ... اون كه كار بلد نیست»!
 
ببر همون آقای مدیر امضا كنه
بی‌حوصله و جویده جویده حرف می‌زند. عتاب و خطاب می‌كند. اتاق پر از ارباب رجوع سرگردانی است كه در طبقات پرسه زده‌‌اند و حالا به این اتاق رسیده‌اند. یكی امضا می‌‌خواهد و یكی شماره. یكی دنبال پرونده‌اش است و یكی دنبال ملاقات حضوری. پوشه نارنجی را مقابلش می‌گذارم، دستور خورده و پاراف شده...
به پاراف كه می‌رسد، پوزخند می‌زند. بلند می‌گوید: آق ...ای مدیر دستور دادند. رو به همكارش می‌كند كه در میز بغلی مشغول حل جدول است. با تمسخر می‌گوید: «تا دیروز حرف زدن یومیه‌اش رو نمی‌‌دونست حالا دستور می‌ده...» پوشه را می‌بندد، با لحنی جدی می‌گوید: «ببر همون آق ...ای مدیر امضا كنه»!

 
اون‌ها یه مشت كلاهبردارن
خرید یك پراید مدل 86 در بازار خودروی تهران كار ساده‌‌ای نیست، بخصوص اگر فوت و فن معامله را ندانی و از ایرادهای فنی خودرو هم اطلاع نداشته باشید. به نظر می‌رسد بعضی از نمایشگاه‌های خودرو، فضای مطمئنی برای مشاوره باشند.

صاحب نمایشگاه مرد سنگین‌وزنی است كه پشت میز چوبی چاق‌تر به نظر می‌رسد. نفس زنان روی صندلی جابه‌جا می‌شود و تعارف می‌كند كه بنشینم. ‌‌من هم كه از صبح بنگاه‌های محله را جستجو كرده‌ام، از نشستن استقبال می‌كنم. از بس مشخصات خودروی مورد نظرم را تكرار كرده‌ام، از بر شده‌ام: «پراید سفید یا مشكی مدل 86، قیمت حدود 6 تا 5/6 میلیون، موتور سالم و ...»

پراید زه‌وار در رفته‌ای را نشانم می‌دهد. وقتی توضیح می‌دهم كه پرایدهای بهتری را دیده‌ام كه شرایط بهتر و قیمت مناسب‌تری داشته‌اند، چشمش را می‌بندد و زمین و زمان را به هم می‌دوزد كه «اون‌ها كلاهبردارن، شما به یه مشت كلاهبردار اعتماد می‌كنی. دست چپ و راستشان را نمی‌دونند، اون وقت نمایشگاه ماشین زده‌اند...، به آنها اعتماد نكنید، پول بی‌زبون رو دستشون ندید و ...»

 
من منبع دیگری را قبول ندارم
«تاریخ اجتماعی ایرانیان» و «تاریخ تفكر اسلامی» از جمله درس‌هایی است كه معمولا به جزوه‌های مفصلی نیاز دارند، بخصوص اگر استاد این درس خودش صاحب تالیفات و ترجمه‌های زیادی در این حوزه باشد. ترجیح می‌دهد دانشجویان از منابع علمی تالیف شده خودش استفاده كنند.
 
 
استاد ... اجازه، غیر از این منبع، منابع دیگری را پیشنهاد می‌كنید؟
منابع زیادی در بازار هست، اما به جامعیت كتابی كه من نوشته‌ام، نیست.
رقابت فی‌‌نفسه بد نیست ولی ما به جای رقابت حسادت می‌كنیم و به جای ارتقای خود دیگری را پایین می‌آوریم
دانشجوی دیگری می‌پرسد: «اما دكتر ... تاریخ جامعی را درباره فرهنگ ایرانیان تالیف كرده‌اند كه ...»
استاد سعی می‌كند از كوره در نرود و هنوز جمله دانشجو تمام نشده به وسط حرف او می‌دود كه: «ببینید، كتاب‌های چرت و پرت زیادی نوشته‌ شده ولی خرید این كتاب‌ها فقط پول هدر دادن است. دكتر ... هنوز مهر دكتریش خشك نشده، كتاب نوشته. من منبع دیگری را قبول ندارم.»
 
كی بهت گواهینامه داده؟!...
خودش می‌گوید كه 20 سال است رانندگی می‌كند و همه‌جور ماشین سنگین و سبك را امتحان كرده است. پشت فرمان كه می‌‌نشیند، طوری لم می‌‌دهد كه انگار صندلی خودرو با پشتی منزلش هیچ فرقی ندارد. كمی كج می‌شود. فرمان و دنده را با انگشت جابه‌جا می‌كند و می‌چرخاند. می‌گوید: «هر جوجه‌ای كه می‌ره گواهینامه بگیره، فرداش پشت فرمون می‌شینه.»
اما خط‌ها و فرورفتگی‌های بدنه اتومبیلش چیز دیگری می‌گوید. از كوچه پس كوچه‌های خیابان اصلی میان‌بر می‌زند. صدای پخش هر لحظه بلندتر می‌شود و فشار او بر پدال گاز بیشتر. برای او ورود ممنوع، یك شیرین‌كاری است بخصوص وقتی حرفه‌ای بودن را با سبقت از سمت راست خودروی جلو نشان می‌دهد. «كی بهت گواهینامه داده؟» این جمله را با صدای بلند به راننده خودرویی می‌گوید كه از لحاظ سن و سال جای پدر اوست!

 
آنها دیگر فسیل شده‌اند
تا دیروز همه تحریریه «مصطفی» صدایش می كردند، اما از وقتی دبیر سرویس اجتماعی روزنامه شده، از بچه‌ها خواسته تا او را «آقای كمالی» خطاب كنند. از وقتی به این سمت منصوب شده، حوزه‌های خبری را در بین خبرنگاران دوباره توزیع كرده، تیترها را عوض می‌كند، خبرهای تولیدی را جلوی چشم خبرنگاران سرویس داخل سطل زباله می‌اندازد، خلاصه این كه می‌گوید: «اعتراض بی‌اعتراض، دبیر قبلی فسیل بوده كه نتوانسته گروه اجتماعی روزنامه را مدیریت كند.»این عادت در ما مطبوعاتی‌ها هم دیده می‌شود، كافی است بعضی از ما سمتی بگیریم، آن وقت روزهایی را كه كنار دست همین خبرنگار، گزارش و خبر می‌نوشتیم، فراموش می‌كنیم، اما خبر نداریم كه دیگران هم پشت سر ما همین ایراد را می‌گیرند.
 
شما از كدام دسته‌اید؟
نادیده گرفتن رای و نظر دیگران از جمله ویژگی‌های فكری و رفتاری است كه معمولا به چشم نمی‌آید. خیلی از ما، این ویژگی را در دیگران می‌بینیم، اما در خود مشاهده نمی‌كنیم. بعضی روان‌شناسان معتقدند افراد براساس ظرفیت درونی با دیدگاه‌ها و رفتار دیگران برخورد می‌كنند. عده‌ای نسبت به رای و نظر همكاران خود نگاه حذفی دارند و به صرف این كه فردی از همكاران نگاه مخالف داشته باشد به حذف او مبادرت می‌كنند. گروه دیگر رای و نظر مخالف را بویژه در حوزه تخصص و تجربه مشترك می‌پذیرند، ولی سعی می‌كنند او را كم‌اهمیت جلوه دهند. گروه آخر به دیدگاه مخالف احترام می‌گذارند و رای و نظر مخالف را زمینه رشد و پیشرفت خود می‌دانند.

علیرضا سعیدی، نسخه‌پیچ یك داروخانه شلوغ است، می‌گوید: بارها با پزشكان داروسازی مواجه شده كه تخصص یكدیگر را زیر سوال می‌برند. او هر چند خود را مبرا از این ویژگی می‌‌داند، اما می‌پذیرد این صفت ناشی از یك عادت ناسالم است و می‌گوید: در ایران فرصت شغلی مناسب خیلی كم است. گاهی كه همكارم به صاحب داروخانه نزدیك‌تر می‌شود، حس می‌كنم موقعیتم در حال از دست رفتن است.مهرناز اوجانی، معلم پایه سوم دبستان غیرانتفاعی، ریشه پس زدن دیدگاه و تخصص دیگران را در تربیت خانواده‌ها و مدارس می‌بیند و توضیح می‌دهد: ما دائم در حال تولید یك نوع حسادت در وجودمان هستیم. ما نمی‌خواهیم كار یا فعالیت بهتر از خودمان را بپذیریم، به همین علت به تكروی روی می‌آوریم. بیخود نیست كه می‌گویند ایرانی‌ها توان كارگروهی را ندارند.

وی به تجربه خود در كلاس‌های درس اشاره می‌كند و می‌گوید: دانش‌آموزان تشویق می‌شوند كه بهترین باشند، گاه این بهترین بودن بر اثر رقابت سالم ایجاد می‌شود و گاه با تخریب دیگر دانش‌آموزان.بچه‌های ما شیوه دوم را بهتر فرا می‌گیرند.

تقریبا در هر جمعی فرد یا افرادی هستند كه نمی‌خواهند نظر دیگران را بپذیرند و دوست دارند نظرشان غالب باشد.
این معلم دبستان درباره الگوهای تربیتی موجود هم اضافه می‌كند: در الگوهای هنری، ورزشی و علمی متاسفانه شاهد نگاه‌های انعطاف‌ناپذیری هستیم كه دائم در حال تخریب یكدیگرند. این كارگردان آن یكی را قبول ندارد، این فوتبالیست آن یكی را ضعیف می‌داند و...
 
ریشه‌های تربیتی یك رقابت ناسالم
محمدجواد جعفرپناه، مشاور تربیتی ریشه «نگاه منفی و تخریبی نسبت به آراء و عقاید دیگران را ناشی از نبود آموزش روحیه مسامحه در دوران كودكی و بخصوص نوجوانی می‌داند. به عقیده او، ما همواره از شكست ترسیده‌ایم. او می‌گوید: رقابت فی‌نفسه بد نیست، ولی ما بیش از رقابت، حسادت می‌كنیم و به جای ارتقای خودمان دیگری را پایین می‌آوریم.
به گفته این مشاور تربیتی، حكایت مردم ما حكایت 2 پادشاهی است كه در یك اقلیم نگنجند، چرا كه بسیاری از صاحبان حرفه، هنر، تخصص و... از این كه زیردست باشند، می‌ترسند. سعی می‌كنند رهبر فكری باشند، همیشه حرف اول را بزنند، این نگاه و این رفتار آفت پیشرفت علمی، فكری، هنری، ورزشی و... است.
 
 
گردآوری:گروه سبک زندگی سیمرغ
www.seemorgh.com/lifestyle
منبع: jamejamonline.ir
 
مطالب پیشنهادی:
آموزش مهارت‌های زندگی، راه‌کاری برای رسیدن به موفقیت !
تستی برای تشخیص افسردگی پس از زایمان
فکر کردن ممنوع!!
یک حقیقت علمی و اثبات‌شده یا یک باور خرافاتی!
نگاهی به اختلال رفتاری سوءظن