محمد مايلی‌كهن در بيان انتقادات تند و به چالش كشيدن مديران ورزش يد طولايی دارد؛
با وجود آن كه كارمند سازمان تربيت‌بدنی است و به طور طبيعی بايد در بيان مواضع خود ملاحظاتی را مورد توجه قرار دهد، اما او بدون ملاحظه انتقاد می‌كند تا نارضايتی اش را از وضع موجود اعلام كرده باشد.
 
مایلی كهن دیروز صبح با خبر بازداشت خود، جامعه بزرگ ورزش را تحت‌تاثیر قرار داد تا با رایزنی و جنب و جوش صورت گرفته در فاصله چند ساعت، با قرار كفالت آزاد شود.

اما قضیه این بازداشت بر می‌گردد به شكایت مدیرعامل استقلال اهواز كه وقتی انتقاد غیرمنطقی و سوال‌برانگیز خود از مجید جلالی در فصل قبل را با واكنش تند محمد مایلی‌كهن مواجه دید، پای مربی اصول‌گرای فوتبال ایران را به دادگاه كشاند تا وی كه پیش از این با پرونده شكایتی علی دایی به 3 ماه حبس و یك سال ممنوعیت از مصاحبه محكوم شده، دیروز نیز پایش به ناحیه 3 دادسرای عمومی تهران باز شود.

 هر چند كه بعضی خبرگزاری‌ها پیرو جلب مایلی‌كهن خبر دادند كه وی راهی زندان شده است، اما زندانی در كار نبود تا با تلاش دوستان، حاجی مایلی با قرار كفالت آزاد شود فعل و انفعالی كه به یك گروكشی شبیه بود تا مدیرعامل آبی های اهوازی ظرف چند ساعت از شكایتش صرف نظر كند تا به نوعی مجید جلا‌لی نیز از خیر شكایتش از شهرام شفیع زاده بگذرد.

نكته قابل توجه این است كه اگر چه زبان اعتراض جزیی جدایی‌ناپذیر از شخصیت وجود محمد مایلی‌كهن شده و گریزی نیز از آن نیست، اما اصولا در پرونده شكایتی مفتوح شده نباید چندان به  وی‌خرده گرفت.

چرا كه وقتی یك مدیر عامل به خود حق می‌دهد كه مجید جلالی، تئوریسین وطنی فوتبال را به بی‌كفایتی متهم كرده و بی‌پروا بگوید كه او به درد بازی پلی‌استیشن می‌خورد، باید به نوعی به محمد مایلی‌كهن حق داد كه پرچم دفاع از جایگاه مربیگری برداشته و مدیرعامل آبی‌های اهوازی را با استعاره‌ای‌ خطاب كند.

این درست كه اصولا حرمت ‌شكنی در فوتبال و ورزش از سوی هیچ مقام و مسوولی پذیرفتنی نیست اما یقینا جامعه ورزش باید خویشتن‌داری بیشتری از خود نشان داده و زود از كوره در نروند. مگر نه اینكه در ورزش درس اول و آخرش احترام به كسوت است و زیبنده نخواهد بود اگر دیوار این احترام‌ها با پرده‌دری‌های این‌چنینی فرو بریزد.
منبع:جام جم آنلاين