به گزارش آرين اسپورت ،باشگاه پرسپولیس پیش از آغاز مسابقات لیگ حرفه‌ای نهم فوتبال ایران، آنقدر به دنبال یك سرمربی خارجی خوب و قدرتمند گشت كه در نهایت نه فرصتی جهت شناخت كامل كرانیكار برای اهالی فوتبال ایران باقی ماند و نه سرمربی جدید قرمزها حتی در زمان برگزاری اردوی تداركاتی این تیم در تركیه هم، بالای سر شاگردانش حضور نداشت! اما اولین حركت محتوم همه جهانیانی كه پا به نقطه‌ای غیر از سرزمین مادری‌شان می‌گذارند، این است كه در ابتدای هر ورودی با آداب و رسوم و طرز تفكر اهالی محل سكونت جدیدش آشنا شده و در اندك فرصتی نسبت به اطرافیانش شناخت پیدا كند و كرانیكار هم از این قاعده مستثنی نیست.
چشم‌های كرانیكار از همان لحظه‌ای كه از هواپیمایش پیاده شد، مملو از سوال به اطراف می‌چرخید و او سعی داشت آنچه كه می‌بیند را با چشمانش ببلعد. او می‌خواست با مردمی كه قرار است با آنها هم سفره باشد، آشناتر شود ولی هر كسی كه به او می‌رسید، در طول مكالماتش بالاخره از او می‌پرسید: «قول می‌دهید كه پرسپولیس را قهرمان كنید؟»، «قول می‌دهید بهترین خط حمله لیگ را از آن خود كنید؟»، «قول می‌دهید...؟» و او از خود می‌پرسید: «اینجا چرا همه دنبال قول گرفتن هستند؟» اما جرات نداشت كه سوالش را از طرف مقابلش بپرسد... تا زمانی كه بالاخره كاسه صبرش پر شد! در پایان مسابقه مس و پرسپولیس بود كه او آنچه در دل دارد را برای همه بازگو كرد و گفت: «نمی‌دانم چرا در فوتبال ایران همه در فكر قول گرفتن هستند؟!»
چه اتفاقی افتاده كه كرانیكار غریب، در اولین برخورد دسته‌جمعی‌اش با رسانه‌های ورزشی، به جای آنكه صفاتی چون میهمان‌نوازی، مهربانی، شجاعت، جوانمردی، فرهنگ و تمام آنچه كه ما ایرانی‌ها بدان‌ها می‌بالیم را بیان كند، از علل بی‌اعتمادی ما سخن می‌گوید؟
فوتبال ایران از ابتدای كار تا بدین حد، «غریب‌كُش» نبود. آن اوایل به هر كسی كه به عنوان سرمربی یا بازیكن خارجی وارد فوتبال ایران می‌شد، به چشم «ناجی» نگریسته می‌شد، اما امروز در چشم اكثریت قریب به اتفاق فوتبالدوستان ایرانی، مربیان درجه دو و سه اروپایی (جز قلیل مربیان نامدار جهان) فقط برای چاپیدن و پول به جیب زدن وارد ایران می‌شوند و نیتی جز این در سرشان نیست اما كرانیكار چه گناهی دارد؟ و حالا این نامه ماست برای مردی كه - ظاهرا - به منظور قدرت بخشیدن به پرسپولیس به ایران آمده:
آقای كرانیكار سلام و خسته نباشید، انگار كه حق با شماست! اینجا پیش از هر چیز دیگری از شما «قول» می‌خواهند و تضمین می‌طلبند، اما لطفا یكطرفه به قاضی نروید و ناراحت نشوید. مردم ما ملت بی‌فرهنگی نیستند. آنها هم آداب و رسوم برخورد با میهمان را بلدند و هم از عالم فوتبال حرفه‌ای اطلاعاتی (هرچند اندك) دارند و می‌دانند كه قول گرفتن برای قهرمانی در یك لیگ فوتبال نه تنها حركتی حرفه‌ای و فوتبالی نیست كه در نهایت هیچ ارزش محكمه‌پسندی هم ندارد، اما...
اما شاید اگر شما هم جای آنها بودید و مربیان به ظاهر جنتلمن و كاربلدی چون آری‌هان، به بهانه آموزش فوتبال سركیسه‌تان می‌كردند، اگر شما هم روزها و ماه‌ها و سال‌ها روی سكوهای داغ و تفتیده از هرم آفتاب تابستان و یا سرد و یخ‌زده در زمستان‌های تهران، تیمتان را تشویق می‌كردند و در نهایت هم هیچ چیزی دستتان را نمی‌گرفت، شاید با همین بی‌اعتمادی - و شاید بدتر از آن - به نفر بعدی نگاه می‌كردید، حتی اگر نفر بعدی بی‌گناه و پاك، واقعا به قصد كمك كردن به سراغتان آمده باشد!
جناب كرانیكار، ما هم قوانین فوتبال را بلدیم و می‌دانیم كه قول‌های ابتدای فصل مربیان - اگر كسی پیدا شود كه در ابتدای فصل قول قهرمانی بدهد! - از شاخصه‌های علمی فاصله زیادی دارند، اما چه كنیم كه دستمان كوتاه است و خرما بر نخیل؟ مایی كه در عقد قرارداد پرسپولیس با شما تاثیری نداشتیم، مایی كه هیچ اهرم و حربه‌ای برای وارد كردن فشار به شما و وادار كردن‌تان به خوب انجام دادن وظیفه‌تان در دست نداریم، اگر همین قول زبانی را هم از شما نگیریم چه كنیم؟!
نه اینكه فكر كنید با قول شما خیالمان جمع می‌شود و همه‌چیز تمام است، قول شما فقط می‌تواند برای چند هفته آراممان كند، شاید كه در طول این مدت نوع عملكرد و نحوه نتیجه‌گیری تیم شما، به گونه‌ای باشد كه برای آینده نیازی به قول مجدد دادن نداشته باشید! اما تا آن زمان لطفا دركمان كنید و تحمل داشته باشید، مطمئن باشید كه جای دوری نمی‌رود. ما شما را از همان لحظه كه با تیممان قرارداد بستید، از خودمان می‌دانیم اما راستش نمی‌دانیم كه شما تا چه حد ما را از خودتان می‌دانید؟ پاسخ به این سوال در طول زمان مشخص خواهد شد. ما كه امیدواریم - از صمیم قلب - شما در كارتان موفق باشید. پس تا بعد...
چشم‌های كرانیكار از همان لحظه‌ای كه از هواپیمایش پیاده شد، مملو از سوال به اطراف می‌چرخید و او سعی داشت آنچه كه می‌بیند را با چشمانش ببلعد. او می‌خواست با مردمی كه قرار است با آنها هم سفره باشد، آشناتر شود ولی هر كسی كه به او می‌رسید، در طول مكالماتش بالاخره از او می‌پرسید: «قول می‌دهید كه پرسپولیس را قهرمان كنید؟»، «قول می‌دهید بهترین خط حمله لیگ را از آن خود كنید؟»، «قول می‌دهید...؟» و او از خود می‌پرسید: «اینجا چرا همه دنبال قول گرفتن هستند؟» اما جرات نداشت كه سوالش را از طرف مقابلش بپرسد... تا زمانی كه بالاخره كاسه صبرش پر شد! در پایان مسابقه مس و پرسپولیس بود كه او آنچه در دل دارد را برای همه بازگو كرد و گفت: «نمی‌دانم چرا در فوتبال ایران همه در فكر قول گرفتن هستند؟!»
چه اتفاقی افتاده كه كرانیكار غریب، در اولین برخورد دسته‌جمعی‌اش با رسانه‌های ورزشی، به جای آنكه صفاتی چون میهمان‌نوازی، مهربانی، شجاعت، جوانمردی، فرهنگ و تمام آنچه كه ما ایرانی‌ها بدان‌ها می‌بالیم را بیان كند، از علل بی‌اعتمادی ما سخن می‌گوید؟
فوتبال ایران از ابتدای كار تا بدین حد، «غریب‌كُش» نبود. آن اوایل به هر كسی كه به عنوان سرمربی یا بازیكن خارجی وارد فوتبال ایران می‌شد، به چشم «ناجی» نگریسته می‌شد، اما امروز در چشم اكثریت قریب به اتفاق فوتبالدوستان ایرانی، مربیان درجه دو و سه اروپایی (جز قلیل مربیان نامدار جهان) فقط برای چاپیدن و پول به جیب زدن وارد ایران می‌شوند و نیتی جز این در سرشان نیست اما كرانیكار چه گناهی دارد؟ و حالا این نامه ماست برای مردی كه - ظاهرا - به منظور قدرت بخشیدن به پرسپولیس به ایران آمده:
آقای كرانیكار سلام و خسته نباشید، انگار كه حق با شماست! اینجا پیش از هر چیز دیگری از شما «قول» می‌خواهند و تضمین می‌طلبند، اما لطفا یكطرفه به قاضی نروید و ناراحت نشوید. مردم ما ملت بی‌فرهنگی نیستند. آنها هم آداب و رسوم برخورد با میهمان را بلدند و هم از عالم فوتبال حرفه‌ای اطلاعاتی (هرچند اندك) دارند و می‌دانند كه قول گرفتن برای قهرمانی در یك لیگ فوتبال نه تنها حركتی حرفه‌ای و فوتبالی نیست كه در نهایت هیچ ارزش محكمه‌پسندی هم ندارد، اما...
اما شاید اگر شما هم جای آنها بودید و مربیان به ظاهر جنتلمن و كاربلدی چون آری‌هان، به بهانه آموزش فوتبال سركیسه‌تان می‌كردند، اگر شما هم روزها و ماه‌ها و سال‌ها روی سكوهای داغ و تفتیده از هرم آفتاب تابستان و یا سرد و یخ‌زده در زمستان‌های تهران، تیمتان را تشویق می‌كردند و در نهایت هم هیچ چیزی دستتان را نمی‌گرفت، شاید با همین بی‌اعتمادی - و شاید بدتر از آن - به نفر بعدی نگاه می‌كردید، حتی اگر نفر بعدی بی‌گناه و پاك، واقعا به قصد كمك كردن به سراغتان آمده باشد!
جناب كرانیكار، ما هم قوانین فوتبال را بلدیم و می‌دانیم كه قول‌های ابتدای فصل مربیان - اگر كسی پیدا شود كه در ابتدای فصل قول قهرمانی بدهد! - از شاخصه‌های علمی فاصله زیادی دارند، اما چه كنیم كه دستمان كوتاه است و خرما بر نخیل؟ مایی كه در عقد قرارداد پرسپولیس با شما تاثیری نداشتیم، مایی كه هیچ اهرم و حربه‌ای برای وارد كردن فشار به شما و وادار كردن‌تان به خوب انجام دادن وظیفه‌تان در دست نداریم، اگر همین قول زبانی را هم از شما نگیریم چه كنیم؟!
نه اینكه فكر كنید با قول شما خیالمان جمع می‌شود و همه‌چیز تمام است، قول شما فقط می‌تواند برای چند هفته آراممان كند، شاید كه در طول این مدت نوع عملكرد و نحوه نتیجه‌گیری تیم شما، به گونه‌ای باشد كه برای آینده نیازی به قول مجدد دادن نداشته باشید! اما تا آن زمان لطفا دركمان كنید و تحمل داشته باشید، مطمئن باشید كه جای دوری نمی‌رود. ما شما را از همان لحظه كه با تیممان قرارداد بستید، از خودمان می‌دانیم اما راستش نمی‌دانیم كه شما تا چه حد ما را از خودتان می‌دانید؟ پاسخ به این سوال در طول زمان مشخص خواهد شد. ما كه امیدواریم - از صمیم قلب - شما در كارتان موفق باشید. پس تا بعد...
گردآوری:گروه خبر سيمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع:ariensport.com
