خیلی‌ها در انتقاد از برنامه‌های سازمان لیگ این نكته را مطرح می‌كنند كه نیازی به فشردگی بازی‌ها نیست و لزومی ندارد كه تیم‌ها با توجه به فاصله زمانی بیش از شش ماه تا مهلت پایان لیگ چنین برنامه متراكمی را تحمل كنند، در ظاهر قضیه حرف آنان كمی تا قسمتی صحیح به نظر می‌رسد ولی از طرف دیگر با نگاهی به تقویم و برنامه‌های فوتبال آسیا به نظر می‌رسد سازمان لیگ هم در برگزاری فشرده بازی‌ها عملكرد صحیحی داشته است و در واقع برای رعایت حال تمام اركان فوتبال ایرانی چاره‌ای جز برگزاری نسبتا فشرده بازی‌ها وجود ندارد. چرا كه به خاطر ادامه مسابقات مقدماتی جام ملت‌های 2011 آسیا مجبوریم در ماه‌های پایانی پاییز حداقل 20 روز تعطیلی در لیگ را تحمل كنیم، از طرف دیگر از اسفند ماه دور جدید لیگ قهرمانان آسیا هم شروع می‌شود و چهار تیم استقلال، ذوب‌آهن، مس و سپاهان درگیر این رقابت‌ها می‌شوند و بالاخره جام حذفی هم به صورت تمام و كمال و دست نخورده باقی مانده و باید موعدی برای مراحل مختلفش در برنامه‌ریزی‌های فوتبال باشگاهی ایرانی باز شود. همه این موارد را بگذارید در كنار الزام تمام شدن لیگ نهم در پایان اردیبهشت ماه و رسیدن ماه‌های سرد سال كه ممكن است در برنامه‌های از پیش تعیین شده تاخیر و تعویقی ایجاد كند تا شما هم به این نتیجه برسید كه سازمان لیگ عملكرد نامناسبی در فشردگی نسبی بازی‌ها نداشته است.
اما در این میان سوالی كه با توجه به انتقادهای موجود، پدیدار می‌شود این است كه آیا واقعا برنامه‌های لیگ این قدر فشرده است؟ همان طور كه پیش‌تر هم آمد در فشردگی نسبی بازی‌ها هیچ تیمی را نمی‌توان یافت كه بین دو بازی‌اش كمتر از چهار روز فاصله باشد و این فاصله هم همان چیزی است كه در فوتبال روز دنیا و مسابقات منظم اروپایی هم رعایت می‌شود یعنی تیم‌ها روزهای شنبه و یكشنبه در لیگ داخلی، روزهای سه‌شنبه تا پنجشنبه در لیگ قهرمانان و لیگ اروپا و دوباره شنبه و یكشنبه آینده در لیگ داخلی به میدان می‌روند و به همین خاطر نمی‌توان مدعی شد كه برنامه‌های ما از برنامه‌های اروپایی‌ها فشرده‌تر است ولی دقت در جمع معترضان نشان می‌دهد كه آنها بیشتر از احوال خود شكایت دارند چون برای باشگاه‌هایی كه آماده‌سازی خوبی داشته و مجموعه‌ای از نفرات هم سطح را گرد هم آورده‌اند، مسلما فواصل چهار یا پنج روزه در بین بازی‌ها مشكلی ایجاد نمی‌كند به خصوص كه این وضعیت برای بقیه تیم‌ها هم هست و هیچ تیمی از این برنامه فشرده مستثنی نیست، اما برای مثال تراكتورسازی كه نتوانسته خلاء تجربی نفراتش در تغییر حالت از دسته اول به لیگ برتر را پر كند توسط فراز كمالوند به این مورد فشردگی بازی‌ها معترض است یا مجید جلالی كه می‌دانیم عادت دارد با تمرینات طولانی مدت و در گذر زمان تیمش را به آمادگی و هماهنگی برساند، حالا كه در میانه راه به فولاد بازگشته است، خواستار فاصله بیشتر بین بازی‌هاست یا محمود یاوری هم كه از هفته ششم به شاهین بوشهر آمده تا خلا آماده‌سازی نامطلوب و انتخاب اشتباه كادرفنی را بپوشاند، به این برنامه‌ریزی انتقاد دارد ولی خدمت همه معترضان محترم باید یادآور شویم كه هیچ كس مسوول مشكلات و جبران عقب‌ماندگی‌های آنان نیست. سازمان لیگ نمی‌تواند صبر كند تا تیم‌های تحت هدایت آقایان جلالی و یاوری به هماهنگی برسند و بعد لیگ را ادامه دهد، مشكل كمبود بازیكن باتجربه در تراكتورسازی هم نمی‌تواند باعث شود كه همه به انتظار بهبود مصدومان باتجربه این تیم بنشینند. ای كاش مربیان معترض قبل از پذیرش مسوولیت و دادن وعده‌های رنگارنگ به مدیران خود، كمی به وضعیت تیم و برنامه‌های لیگ هم توجه می‌كردند، چون مسلما از نیمه راه مسابقات به یك تیم آمدن یا ورود یك تیم لیگ یكی به لیگ‌برتر مصائب خاص خودش را دارد و نباید این مربیان توقع داشته باشند كه همه چیز بر وفق مرادشان باشد. وقتی همه به صورت فشرده بازی می‌كنند دیگر جایی برای وارد شدن اعتراض نمی‌ماند.
