از دیر باز گفته اند تاریخ بسیار باشكوه ایرانیان باعث شده است كه اكثر اوقات آنها دل به گذشته داده و تنها به افتخارات گذشته دلخوش باشند و همین دلخوشی به پیشین باعث شده كه امروز را به بی اندیشه بودنها گذارند و فردا خرابه هارا بسازند سالهای طولانی با توهمات بیشماری رو به رو بودیم روزگاری خود را ابر قدرت آسیا می دانستیم و چنین نیز بوده و دهه های 60 و 70 میلادی را باید سالهای اوج فوتبال ایران بنامیم كه حاصل آن یك حضور در جام جهانی و سه بار عنوان قهرمانی جام ملتهای آسیا و یك بار قهرمان بازیهای آسیائی و حضور درسه المپیك بوده است.
اما پس از آن هیچگاه قهرمان جام ملتهای آسیا نشدیم و هیچگاه به المپیك نرفتیم و اگر قهرمان بازیهای آسیائی 90و 98و 2002 گشتیم بهر آن بود كه قدرتهای اول آسیا این مسابقات را جدی نمی گرفتند اما هنوز نیستند بسیاری كه ایران را ابر قدرت فوتبال آسیا می دانند. این داستان را در كشتی آزاد و وزنه برداری هم داشته ایم و حالا می بینیم آنقدر در این توهم مانده ایم كه امروز با خداحافظی مراد محمدی رعشه بر كشتی ما می افتد و قصه وزنه برداری ما همراه با حكایتهای تلخ آمپول و قرص و دو پینگ است. القصه روز گذشته در عرصه آسیا دو اتفاق مهم افتاد. واقعه اول مربوط به حضور علی دائی در جمع 50 اسطوره زنده فوتبال جهان هست و می بینیم كه نام او در كنار مردانی چون بكن بائر و پلاتینی و فون باسن و پله و مارادونا و كرایوف و چارلتون و.... می درخشد!
این مسئله افتخاری برای فوتبال مهجور و خود باخته و سراسر از شعاری است كه مدعی قلب شیر است اما می دانیم میزان شجاعتش در حد آن است كه در بازی با تیم ... ام كویت و عمان و اردن و قطر و ایسلند و تایلند و سنگاپور در سیمای رنگ پریده امپراتورش دیدیم!!
اما در همان روز در كشور چین شاهد بودیم كشور فقیر كره شمالی كه در تحریم جهانی قرار دارد و بسیاری از كشورهای دنیا به نقض بسیاری از قوانین ابتدائی بشر در آن كشور اعتراض دارند پس از حضور دو باره در جام جهانی پس از 34 سال بار دیگر قدرت نمائی می كند و قهرمانی جام ملتهای جوانان آسیا می شود و در رده جوانان هم به جام جهانی صعود می كند.
بیائیم این دو رویداد را در كنار هم بگذاریم و مطئمن باشید كه از امروز باز در گذشته علی دائی غرق خواهیم شد و روزنامه ها و دیگر رسانه ها را سراسر از اخبار انتخاب دائی بعنوان یكی از 50 مرد برتر دنیا خواهیم دید و از یاد خواهیم برد در فوتبالی كه علی دائی بعنوان یكی از اسطوره های برتر تاریخ معاصر فوتبال یاد می شود پس از بازنشستگی او حتی نتوانسته است بازیكنی با حداقل قابلیتهای او را در عرض 5 سالی كه او از تیم ملی به اجبار خداحافظی كرد بیابد و یا این كه در فوتبالی كه امروز همه دم از اسطوره داشتن در عالم جهانی فوتبال خواهند زد برای اعزام تیم ملی المپیك به بازیهای آسیائی گوآنجو باید سه بازیكن به نامهای رحمتی و حسینی و خلعتبری بزرگسال هم داشته باشد تا به نوعی بزك شود تا بلكه بتواند آبرو داری كند!!
و یا از یاد ببریم تیم جوانان ما در همین تورنمنت بدون پیراهن و البسه كافی شركت كرده و تمامی تقصیر ها را به گردن آشپز تیم انداخته اند و این اتفاقها در حالی می افتد كه كره شمالی نه مربی خارجی و نه بازیهای تداركاتی كافی و نه حتی سرمایه گزاری مناسب داشته است اما می بینیم كه فوتبال این كشور همچنان در حال پیشرفت بوده و فوتبال ما هم همچنان در گذشته سیر می كند و دل به دربی هائی دارد كه قهرمانانش در آستانه بازنشستگی هستند و یا فوتبالی كه ارتشا و فساد و رانت خواری در آن بیداد می كند و به اصطلاح كهكشانی هایش سرمربی ندارد و یا بازیكنان سابقش آنقدر در دیار فراموشی می روند كه راهی سرزمین وهم و خیال می شوند.
برای تیم ملی فوتبالش از تیم ملی كشور ی دعوت می كند كه بعلت دخالتهای دولت در امور فوتبال مورد غضب فیفا است و پرونده فساد مالی یكی از بزرگترین مقامهای فدراسیونش شهره آفاق است. تیمهای محبوبش دست به دامان بازیكن عراقی می شود تا بلكه گوشه چشمی به آنها نشان دهد و بتواند جانشین كلانی ها و ایرانپاك ها و بهزادی ها و محمد خانی ها و پیوس ها و دائی ها شود و...
براستی تا به كی می خواهیم در گذشته سیر كنیم ؟ فوتبال ما امروز حتی از كره شمالی فقیر و در تحریم و بی امكانات و بی نام هم عقب افتاده اما ما همچنان پز لیست ورلد ساكر را می دهیم این خوش خیالی و زندگی در گذشته مباركمان باشد.
