تیم‌ملی هم مثل کشور آدم می‌ماند. آدم‌ها می‌آیند و می‌روند اما سرزمین و تیم‌‌ملی‌ات سرجای‌شان خواهند بود. افشین قطبی هم مثل دایی و قلعه‌نویی می‌رود و باز ما می‌مانیم و تیم‌ملی‌مان . بگذارید پیش از آغاز جام ملت‌ها، یعنی جایی که تیم‌ملی کشورمان قرار است با تیم‌های بیگانه مسابقه بدهد، جملات اهالی فوتبال‌مان درباره‌ی سکان‌دار فعلی تیم‌ملی کشورمان بخوانیم. مهدی فنونی‌زاده-بازیکن سابق تیم‌ملی-: قطبی زبان‌باز و سیاه‌کار است. پرویز مظلومی-سرمربی تیم استقلال-: تیم‌ملی با قطبی موفق نمی‌شود. میلاد زنیدپور-بازیکن تیم استیل‌آذین-: قطبی تنها یک آنالیزور و سخن‌ور خوب است. خداداد عزیزی-بازیکن سابق تیم‌ملی-:شرط می‌بندم تیم‌ملی با قطبی از گروه‌ش هم صعود نمی‌کند. حسن حبیبی-مربی سابق تیم‌ملی-: به این تیم‌ملی خوش‌بین نیستم. در میان فوج و موج جملات منفی،ناامید و ویران‌گر، تنها آدم‌هایی مثل پروین و عابدزاده هستند که در مصاحبه‌ها و حرف‌های‌شان سعی کرده‌اند کمی امید و آرامش به تیم‌ملی تزریق کنند. همه‌ی اهالی فوتبال ما، از امیدوارها تا ناامیدها، از خوش‌بین‌ها تا سیاه‌نگرها خوب می‌دانند که بعد از جام‌ملت‌های 2011 قطر، هر نتیجه‌ای که برای ما رقم بخورد، تیم‌ملی ایران نه از صفحه و صحنه‌ی روزگار محو می‌شود، نه عمرش به پایان می‌رسد. در تمام این سال‌ها، همه‌ی ما با علم به این موضوع سعی کرده‌ایم آدم‌هایی که لیدر و رهبر تیم‌ملی‌مان هستند را به نوعی کنار بزنیم و دورشان کنیم تا بتوانیم حق‌مان را بگیریم و صندلی مربی‌گری تیم‌ملی را به دست بیاوریم یا به فرد مورد علاقه‌مان بسپاریم. این دیدگاه هم فقط شامل قطبی نشده است. ما پیش از این گردن بلاژویچ، برانکو،دایی و قلعه‌نویی را هم زده‌ایم. زمانی خارجی‌ها را دلال و بنجل معرفی کردیم و جنس ایرانی خواستیم و بعد از تست کردن انواع اجناس ایرانی باز یاد کالاهای خارجی افتاده‌ایم. خوش‌بختانه آ‌ن‌قدر هم خوش‌سلیقه هستیم که اریکسون و زیکو و متسو هم طبع‌مان را برنمی‌دارد و به قول علی پروین باید مورینیو را بیاوریم؛ که البته کاملا واضح و مبرهن است که سنگ بزرگی‌ست و هیچ‌وقت زور ما به بلند کردن‌ش نمی‌رسد، چه برسد به زدن‌ش. اما شاید بد نباشد یک کار کاملا رایگان را انجام بدهیم و با خواندن نظرات و مصاحبه‌های امثال مورینیو درباره‌ی فوتبال جهان، به نتیجه و نسخه‌ای برای فوتبال خودمان برسیم. در برنامه‌ای که در جست‌وجوی علل ناکامی چند ساله‌ی فوتبال انگلیس در رده‌ی ملی بود، مورینیو به عنوان یکی از کارشناسان و مربیانی که در فوتبال انگلیس حضور داشته، دست روی نکته‌ی مهمی گذاشت؛ مورینیو گفت در اسپانیا به فوتبالیست‌ها از کودکی فوتبال بازی کردن یاد می‌دهند اما در انگلیس به بچه‌های عاشق فوتبال، برنده شدن را می‌آموزند. حالا شاید بد نباشد ما هم این سوال از خودمان بپرسیم؛ به بچه‌های‌مان، چه آن‌ها که می‌خواهند فوتبالیست بشوند و چه آن‌ها که نمی‌خواهند، چه چیزی یاد می‌دهیم؟ در مطلبی نویسنده به تفاوت صندلی‌بازی در بین بچه‌های ایرانی و ژاپنی اشاره کرده بود و نوشته بود در ژاپن 9 صندلی را جلو 10 کودک می‌گذارند و می‌گویند باید هر جوری شده هر 10 نفر روی این 9 صندلی جا بشوید وگرنه همه بازنده‌اید اما در ایران به بچه‌ها می‌گویند هرکس از میان شما 10 نفر نتواند روی این 9 صندلی بشیند، بازی را باخته است. کاش بالاخره یک‌بار تصمیم بگیریم همه با هم روی نیمکت تیم‌ملی‌مان بنشینیم و برد و شکست‌مان را با هم سهیم بشویم. فوتبال ما وقتی برنده خواهد شد که فاصله‌ای میان خداداد عزیزی و افشین قطبی، امیر قلعه‌نویی و مجید جلالی، علی دایی و منصور ابراهیم‌زاده نباشد. وقتی خداداد در مصاحبه‌اش می‌گوید اگر از گروه‌مان صعود بکنیم، روزه‌ی سکوت می‌گیرم؛ معنای‌ش چیست؟ جز این‌که خداداد پیروزی تیم‌ملی را پیروزی خودش نمی‌داند. قطبی هم به زودی دفع و دفن خواهد شد. مهم نیست؛ که ما در سرزمین‌مان چیزی که زیاد داریم، مزار است. اما برای برنده شدن، باید در بازی نفر بعدی، هرکسی که باشد، شریک بشویم. باید ما هم بیاییم هرطور که شده روی نیمکت تیم‌ملی بنشینیم و به جای فکر به دست آوردن آن صندلی وسوسه‌برانگیز، به فکر درست کردن تیم‌مان باشیم؛ در کنار هم.
گردآوری : گروه ورزش سیمرغ
www.seemorgh.com/sport
منبع: goal.com
