پورناظریها و علیرضا قربانی بار دیگر «بر سماع تنبور» را در شبهای پایانی تابستان در تالار وحدت طنینانداز كردند.
به گزارش خبرنگار بخش موسیقی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، ساعت 21 شامگاه 28 شهریور بود و تالار وحدت مثل شبهای گذشته مملو از جمعیت، اما سكوتی بر سالن تسلط داشت كه نشانگر انتظار حاضران برای شنیدن ساز نواگران گروه «شمس» بود. طولی نكشید كه سهراب پورناظری به همراه حسین رضایینیا و همایون نصیری به صحنهای مزین شده با 30 شمع پا گذاشتند. سهراب، تنبور مستش را به دست گرفت و زخمه بر سازش «افسانهی دل» را روایت كرد.
نوای تنبور گاه آرام و گاه در اوج با دف حسین رضایی نیا؛ گهی تنها صدای سازهای كوبهای در گوش.
دقایقی بداهه نوازی، مقدمهای بود كه تمام اعضای «شمس» با تغییری در طراحی صحنه، بر سن حاضر شوند و قطعهی «افسانه تنبور» را برای حاضران روایت كنند؛ در حالی صدای تار و تنبور و دف با هم تركیب شده بود، علی رضا قربانی چنین آواز سر داد:
وقت آن شد كه به زنجیر تو دیوانه شویم
بند را بر گسلیم و از همه بیگانه شویم
جان سپاریم دگر ننگ چنین جان نكشیم
خانه شوریم چو آتش سوی میخانه شویم
سخن راست و از مردم دیوانه شنو
تا نمیری مپندار كه پروانه شوی
...
پس از پایان این قطعه نوای تنبور سهراب پور ناظری طنین انداز شد و لحظاتی بعد قربانی پیشدرآمدی برای قطعهی «افسانه دل» خواند. نرم نرمك نوای تنبور كیخسرو و تهمورس پورناظری بالا گرفت و با ضرب دف حسین رضایی نیا هم صدا شد تا قربانی بخواند:
ما را به جز خیالت فكری دگر نباشد
در هیچ سرخیالی زین خوبتر نباشد
كی شبروان رویت، آرند ره به سویت
عكسی ز شمع رویت، تا راهبر نباشد
در همین هنگام تصویری از خورشید بر پس صحنهی اجرا پدیدار شد و سالن اجرا را نورانیتر از حالت عادی كرد، صدای علی رضا قربانی هم به اوج می رسد و میخواند:
آن سو مرو این سو بیا ای گلبن خندان من
ای جان جان جان من...
با صدای تشویقهای بی وقفهی مخاطبان این بخش از اجرا هم پایان میگیرد و پس از تنفس 15 دقیقهای سازهای كمانچه و بربط و سنتور هم به جمع نوازندگان شمس اضافه میشوند و قطعهی «ای دل» را بر اساس نغمهای از حمید تبسم اجرا میكنند.
سهراب پورناظری كه این بار با ساز كمانچه هنرنمایی كرد همصدا با علی رضا قربانی این گونه خواند:
ای دل شكایتها نكن تا نشنود دلدار من
ای دل نمیترسی مگر از یار بی زنهار من
و تكخوانی سپس علی رضا قربانی:
یادت نمیآید كه او میكرد روزی گفتوگو
میگفت وصل دیگر مكن اندیشه گلزار من
...
قطعهی «جان و جهان» با شعری از مولانا و آهنگ تهمورس پورناظری با همان ریتم گاه تند و گاه آرام و قطعهی «از عشق» پایانگر اجرایی دیگر از گروه «شمس » شد، كه بیش از یك هفته اجرا را پشت سر گذاشتهاند.
به گزارش خبرنگار بخش موسیقی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، ساعت 21 شامگاه 28 شهریور بود و تالار وحدت مثل شبهای گذشته مملو از جمعیت، اما سكوتی بر سالن تسلط داشت كه نشانگر انتظار حاضران برای شنیدن ساز نواگران گروه «شمس» بود. طولی نكشید كه سهراب پورناظری به همراه حسین رضایینیا و همایون نصیری به صحنهای مزین شده با 30 شمع پا گذاشتند. سهراب، تنبور مستش را به دست گرفت و زخمه بر سازش «افسانهی دل» را روایت كرد.
نوای تنبور گاه آرام و گاه در اوج با دف حسین رضایی نیا؛ گهی تنها صدای سازهای كوبهای در گوش.
دقایقی بداهه نوازی، مقدمهای بود كه تمام اعضای «شمس» با تغییری در طراحی صحنه، بر سن حاضر شوند و قطعهی «افسانه تنبور» را برای حاضران روایت كنند؛ در حالی صدای تار و تنبور و دف با هم تركیب شده بود، علی رضا قربانی چنین آواز سر داد:
وقت آن شد كه به زنجیر تو دیوانه شویم
بند را بر گسلیم و از همه بیگانه شویم
جان سپاریم دگر ننگ چنین جان نكشیم
خانه شوریم چو آتش سوی میخانه شویم
سخن راست و از مردم دیوانه شنو
تا نمیری مپندار كه پروانه شوی
...
پس از پایان این قطعه نوای تنبور سهراب پور ناظری طنین انداز شد و لحظاتی بعد قربانی پیشدرآمدی برای قطعهی «افسانه دل» خواند. نرم نرمك نوای تنبور كیخسرو و تهمورس پورناظری بالا گرفت و با ضرب دف حسین رضایی نیا هم صدا شد تا قربانی بخواند:
ما را به جز خیالت فكری دگر نباشد
در هیچ سرخیالی زین خوبتر نباشد
كی شبروان رویت، آرند ره به سویت
عكسی ز شمع رویت، تا راهبر نباشد
در همین هنگام تصویری از خورشید بر پس صحنهی اجرا پدیدار شد و سالن اجرا را نورانیتر از حالت عادی كرد، صدای علی رضا قربانی هم به اوج می رسد و میخواند:
آن سو مرو این سو بیا ای گلبن خندان من
ای جان جان جان من...
با صدای تشویقهای بی وقفهی مخاطبان این بخش از اجرا هم پایان میگیرد و پس از تنفس 15 دقیقهای سازهای كمانچه و بربط و سنتور هم به جمع نوازندگان شمس اضافه میشوند و قطعهی «ای دل» را بر اساس نغمهای از حمید تبسم اجرا میكنند.
سهراب پورناظری كه این بار با ساز كمانچه هنرنمایی كرد همصدا با علی رضا قربانی این گونه خواند:
ای دل شكایتها نكن تا نشنود دلدار من
ای دل نمیترسی مگر از یار بی زنهار من
و تكخوانی سپس علی رضا قربانی:
یادت نمیآید كه او میكرد روزی گفتوگو
میگفت وصل دیگر مكن اندیشه گلزار من
...
قطعهی «جان و جهان» با شعری از مولانا و آهنگ تهمورس پورناظری با همان ریتم گاه تند و گاه آرام و قطعهی «از عشق» پایانگر اجرایی دیگر از گروه «شمس » شد، كه بیش از یك هفته اجرا را پشت سر گذاشتهاند.
گردآوری: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ
www.seemorgh.com/culture
منبع: isna.ir
