بهرام بیضایی در آستانهی مراسم بزرگداشت خود در جشن خانه سینما، درگیر انجام مونتاژ جدیدترین ساختهاش «وقتی همه در خوابیم» است.
این كارگردان ایرانی كه تاكنون و در هفتمین دههی زندگی خود امكان ساخت سه فیلم كوتاه و ده فیلم بلند را پیدا كرده است، همچنان ترجیح میدهد دربارهی آخرین اثر سینمایی خود به بیان همان جملهی اولیهی «این فیلم دربارهی یك برخورد تصادفی است» بسنده كند.
بهرام بیضایی كه معمولا با فاصلههای زیاد امكان ساخت فیلم را پیدا میكند درمراسم بزرگداشت روز تولدش كه ۵ دیماه ۸۵ برگزار شد، گفته بود: «هرچند از بخشی از جامعه دلگیرم اما بخش دیگر آن از كسانی مانند من، محمود دولتآبادی یا بابك بیات و ... خواسته و میخواهد كه بمانیم و كار كنیم.»
او با اشاره به دلبستگیاش به تئاتر و سینما گفته بود: «تلاش كردم شناخت بیشتری نسبت به این دوزمینه كه مورد علاقهام بودند، پیدا كنم و امروز هم مطمئن نیستم موفق شده باشم. هرچند تنها ۹ فیلم بلند و سه فیلم كوتاه ساختهام اما برای ساختن اینها تلاش بسیاری كردهام.
میخواستم از كارهای نكردهام بگویم اما آنقدر زیاد است كه نه وقت هست و نه حوصله.»
بیضایی طی سالهای اخیر، موفق به اجرای دونمایش شد؛ او سال ۸۴ نمایش «مجلس شبیه درذكر مصایب استاد نوید ماكان و همسرش مهندس رخشید فرزین» را درتالار اصلی تئاترشهر به صحنه برد و دوسال بعد، پس از مدتها انتظار توانست نمایشنامهی دیگرش «افرا» را به صحنه ببرد كه این نمایش درسالن مورد علاقهی بیضایی اجرا نشد، اما به هرحال طلسم اجرای آن پس از سالها انتظار برای بهرام بیضایی شكسته شد.
محمود دولتآبادی، داستاننویسی كه بیضایی را از سالهای دور تئاتر میشناسد، در همان مراسم بزرگداشت او؛ بهرام بیضایی را سعدی دیگر فارسی دانسته بود و گفته بود:«كسی كه زبان نیاكان ما را امروزی كرده، آن هم برای صحنه و نمایش.»
او كه بیضایی را هنرمندی نواندیش و كهنشناس توصیف كرده بود، معتقد است: «هرزمان كه مجال پیدا كرده كار كرد. اگر نتوانست نمایش اجرا كند، فیلم ساخت و اگر شرایط ساخت فیلم فراهم نشد، پژوهش كرد.»
اما مهدی هاشمی، بازیگری كه در بیشتر آثار بهرام بیضایی همراه او بوده است، نیز نظرات خود را اینگونه بیان كرد: «او درعین حماسی و خشمگینبودن، پر از لطایف و طنز است و همچون چاپلین گاه با طنزی گزنده به خود میتازد. رنج پارسیبودن و فرزند فردوسیبودن نگذاشته از زیستن خود لذت ببرد.
بیضایی هم آرش است، هم بهرام، سیاوش، تهمتن و هرآنكه هست جام جم در دست دارد و نگران میراث نیاكان خویش است.»
اما این هنرمندی كه هفتادمین سال زندگی خود را تجربه میكند هنوز هم به اجرای نمایش «سهرابكشی» علاقهمند است، نمایشی كه بهخاطر نبود بازیگر مناسب تاكنون از اجرای آن صرفنظر كرده است.
او سال گذشته نیز قصد داشت فیلمنامهی «لبهی پرتگاه» را بسازد، اما بهدلیل مسائلی كه هرگز بهطور روشن و آشكار به آنها پرداخته نشد، مدتی بعد خبر توقف پروژه به گوش رسید ودر فاصلهی كوتاهی فیلمنامه هم منتشر شد و پس از آن بود كه مقدمات ساخت «وقتی همه درخوابیم» فراهم شد تا این فیلمساز در روزهای میانی سال ۸۷ سرگرم مونتاژ این اثر باشد.
این كارگردان ایرانی كه تاكنون و در هفتمین دههی زندگی خود امكان ساخت سه فیلم كوتاه و ده فیلم بلند را پیدا كرده است، همچنان ترجیح میدهد دربارهی آخرین اثر سینمایی خود به بیان همان جملهی اولیهی «این فیلم دربارهی یك برخورد تصادفی است» بسنده كند.
بهرام بیضایی كه معمولا با فاصلههای زیاد امكان ساخت فیلم را پیدا میكند درمراسم بزرگداشت روز تولدش كه ۵ دیماه ۸۵ برگزار شد، گفته بود: «هرچند از بخشی از جامعه دلگیرم اما بخش دیگر آن از كسانی مانند من، محمود دولتآبادی یا بابك بیات و ... خواسته و میخواهد كه بمانیم و كار كنیم.»
او با اشاره به دلبستگیاش به تئاتر و سینما گفته بود: «تلاش كردم شناخت بیشتری نسبت به این دوزمینه كه مورد علاقهام بودند، پیدا كنم و امروز هم مطمئن نیستم موفق شده باشم. هرچند تنها ۹ فیلم بلند و سه فیلم كوتاه ساختهام اما برای ساختن اینها تلاش بسیاری كردهام.
میخواستم از كارهای نكردهام بگویم اما آنقدر زیاد است كه نه وقت هست و نه حوصله.»
بیضایی طی سالهای اخیر، موفق به اجرای دونمایش شد؛ او سال ۸۴ نمایش «مجلس شبیه درذكر مصایب استاد نوید ماكان و همسرش مهندس رخشید فرزین» را درتالار اصلی تئاترشهر به صحنه برد و دوسال بعد، پس از مدتها انتظار توانست نمایشنامهی دیگرش «افرا» را به صحنه ببرد كه این نمایش درسالن مورد علاقهی بیضایی اجرا نشد، اما به هرحال طلسم اجرای آن پس از سالها انتظار برای بهرام بیضایی شكسته شد.
محمود دولتآبادی، داستاننویسی كه بیضایی را از سالهای دور تئاتر میشناسد، در همان مراسم بزرگداشت او؛ بهرام بیضایی را سعدی دیگر فارسی دانسته بود و گفته بود:«كسی كه زبان نیاكان ما را امروزی كرده، آن هم برای صحنه و نمایش.»
او كه بیضایی را هنرمندی نواندیش و كهنشناس توصیف كرده بود، معتقد است: «هرزمان كه مجال پیدا كرده كار كرد. اگر نتوانست نمایش اجرا كند، فیلم ساخت و اگر شرایط ساخت فیلم فراهم نشد، پژوهش كرد.»
اما مهدی هاشمی، بازیگری كه در بیشتر آثار بهرام بیضایی همراه او بوده است، نیز نظرات خود را اینگونه بیان كرد: «او درعین حماسی و خشمگینبودن، پر از لطایف و طنز است و همچون چاپلین گاه با طنزی گزنده به خود میتازد. رنج پارسیبودن و فرزند فردوسیبودن نگذاشته از زیستن خود لذت ببرد.
بیضایی هم آرش است، هم بهرام، سیاوش، تهمتن و هرآنكه هست جام جم در دست دارد و نگران میراث نیاكان خویش است.»
اما این هنرمندی كه هفتادمین سال زندگی خود را تجربه میكند هنوز هم به اجرای نمایش «سهرابكشی» علاقهمند است، نمایشی كه بهخاطر نبود بازیگر مناسب تاكنون از اجرای آن صرفنظر كرده است.
او سال گذشته نیز قصد داشت فیلمنامهی «لبهی پرتگاه» را بسازد، اما بهدلیل مسائلی كه هرگز بهطور روشن و آشكار به آنها پرداخته نشد، مدتی بعد خبر توقف پروژه به گوش رسید ودر فاصلهی كوتاهی فیلمنامه هم منتشر شد و پس از آن بود كه مقدمات ساخت «وقتی همه درخوابیم» فراهم شد تا این فیلمساز در روزهای میانی سال ۸۷ سرگرم مونتاژ این اثر باشد.
گردآورى: گروه فرهنگ و هنر سيمرغ
www.seemorgh.com/culture
منبع: www.aftab.ir
