یک فستیوال جالب: فستیوال فیلم‌های قلابی، (Fake Film Festival) قصه‌اش هم این است که هر عشق فیلمی می‌تواند سکانس مورد علاقه و بازی هنرپیشه مورد علاقه‌اش را بازسازی کند....
                                                         
می‌گویند «گرسنگی نکشیدی که عاشقی یادت بره»، یعنی دوای عشق و عاشقی و خاطرخواهی، گرسنگی است، حالا دوای «عشق فیلمی ها» این بیماری هنری قرن چیست؟ اینهایی که پوستر و امضا و پوستر امضا شده جمع می‌کنند؟ کادو و هدیه و نامه فدایت شوم می‌برند دم در خانه هنرپیشه مربوطه؟ در خیالشان با هنرپیشه‌ها ازدواج و خودکشی و سفر می‌کنند حتی؟ دوای اینها چیست؟ طبعا امضا گرفتن و عکس یادگاری و فرش قرمز و روبوسی در صف سینما که آنچنان را آنچنان‌تر می‌کند...ولی چه باید کرد؟!

یک دوای جدیدی برای عشق فیلمی‌ها اختراع شده، یک فستیوال جالب: فستیوال فیلم‌های قلابی، (Fake Film Festival) قصه‌اش هم این است که هر عشق فیلمی می‌تواند سکانس مورد علاقه و بازی هنرپیشه مورد علاقه‌اش را بازسازی کند، خودش بازی کند به جای یار(!) اما فقط یک دقیقه، فیلمش را بگذارد در این سایت و امتیاز بگیرد از بقیه عشق فیلمی‌ها و خیلی دموکراتیک(!) برود مرحله بعدی تا فینال، ده هزار دلار هم جایزه دارد، سالانه هم هست و کلی طرفدار و شرکت کننده و رسانه‌ها را هم به خودش مشغول کرده و ظاهرا نشان می‌دهد که دوای درد عشق فیلمی‌هاست، از آن الیناسیون فرهنگی- سینمایی خارج شده‌اند و «خود» را می‌بیینند نه آکتور مربوطه را.

در این فستیوال فیلم‌های مشهوری مثل «درخشش، نجات سرباز رایان، سالت، ماتریکس و...» را بازسازی کرده‌اند که شاید کمتر از اصل فیلم‌ها، دیدنی و جذاب و حتی خنده دار نباشد، اتفاقا یکی از هموطنان عزیزمان هم در این فستیوال شرکت کرده، به جای چارلی چاپلین! می‌دونی؟!


گردآوری: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ
www.seemorgh.com/culture   
منبع: tehrooz.com