چیزهایی هست كه نمی‌دانی
«چیزهایی هست كه نمی‌دانی» ساخته فردین صاحب‌الزمانی فیلم متفاوتی است كه به عنوان اولین كار فیلمسازش، اثر قابل توجهی به شمار می‌رود....
                                                         
از فیلم‌های مخاطب خاص تا كمدی سخیف
اكران ماه اسفند و بعد از جشنواره، اكران چندان خوبی محسوب نمی‌شود. مردم درگیر و دار نزدیك شدن سال نو هستند و سینماروهای حرفه‌ای هم بیشتر انرژی‌شان را در روزهای جشنواره فجر، خرج كرده‌اند. با این وجود اكران اسفند امسال خیلی متنوع است. چند فیلم از نوبت قبلی اكران هنوز روی پرده هستند كه مهم‌ترین‌شان «شیرین» عباس كیارستمی، «در امتداد شهر» علی عطشانی و «اسب حیوان نجیبی است» عبدالرضا كاهانی است. به جز این‌ها 5-6 فیلم جدید هم به نمایش درآمده‌اند كه دیدن برخی از آنها خالی از لطف نیست.

«چیزهایی هست كه نمی‌دانی» ساخته فردین صاحب‌الزمانی فیلم متفاوتی است كه به عنوان اولین كار فیلمسازش، اثر قابل توجهی به شمار می‌رود. فیلم سال گذشته در جشنواره فجر به نمایش درآمد و نظر منتقدان را به خود جلب كرد. هوشنگ گلمكانی، سردبیر ماهنامه فیلم، دیدن «چیزهایی هست كه نمی‌دانی» را به مخاطبان مجله توصیه كرده بود. فیلم ماجرای مرد ساكتی است كه شب‌ها در آژانسی كار می‌كند. با كسی ارتباط برقرار نمی‌كند و از دنیا فاصله گرفته. تا اینكه یكی از مسافرها موفق می‌شود تا حدی به خلوت او راه پیدا كند. علی مصفا، لیلا حاتمی و مهتاب كرامتی بازیگران این فیلم هستند. ممكن است خط داستانی فیلم شما را به یاد «راننده تاكسی» مارتین اسكورسیزی بیندازد اما فرم فیلم صاحب‌الزمانی بیشتر یادآور آثار اروپایی است. بازی بازیگران فیلم فوق‌العاده است. تماشاگران با تنهایی و سكوت مصفا ارتباط برقرار می‌كنند و این قهرمان ساكت موفق می‌شود تا پایان مخاطب را با فیلمی كه ریتم كندی هم دارد،‌ همراه كند.

«پاریس تا پاریس» ساخته محمدحسین لطیفی است كه فیلم‌هایی چون «توفیق اجباری»، «روز سوم» و «دختر ایرونی» را در كارنامه‌اش دارد. از نام فیلم‌هایش هم پیداست كه علاقمند به مضامین متفاوت است: از كمدی گرفته تا فیلم دفاع مقدس. «پاریس تا پاریس» نمونه ضعیف «از كرخه تا راین» حاتمی‌كیاست كه در پاریس می‌گذرد. جانبازی با دختر كوچكش برای مداوا به پاریس رفته منتها در همان ابتدای سفر همه پول‌شان را می‌دزدند و آنها گرفتار مشكلات بی‌پایانی می‌شوند. متاسفانه فیلم لطیفی هم از نظر فیلمنامه ضعف‌های بسیاری زیادی دارد و شخصیت‌های آن به شدت سطحی پرداخته شده‌اند و هم از نظر كارگردانی گامی رو به عقب برای لطیفی است كه به هر حال در تلویزیون و یكی، دو تا از فیلم‌هایش توانایی‌هایش را نشان داده بود. حسین یاری تمام تلاشش را می‌كند تا فیلم را روی پا نگهدارد اما درنهایت به جایی نمی‌رسد.

«كنسرت روی آب» به كارگردانی جهانگیر جهانگیری هم از دیگر فیلم‌های روی پرده است كه می‌شود به آن لقب فیلم سخیف داد.داستان بی‌سروته و بازی‌های ضعیف بازیگران تماشای فیلم را تا آخر به یك تجربه خیلی سخت بدل می‌كند. فیلم در 5 روز نمایش 29 میلیون تومان فروخته كه برای چنین فیلم ضعیفی چندان بد هم نیست. شاید یكی از دلایل فروش آن حضور فرزاد فرزین خواننده پاپ در این فیلم باشد. داستان فیلم هم درباره شخصی علاقه‌مند به هنر است که استعداد خوانندگی در موسیقی سنتی دارد و آرزو دارد روزی روی یک عرشه کشتی در خلیج فارس، درباره خلیج فارس ترانه‌ای بخواند. داستان فیلم در مورد برآورده شدن این آرزوست که منجر به مرگ این جوان می‌شود و وقایعی که اتفاق می‌افتد، داستان فیلم را تشکیل می‌دهد.

«شب» رسول صدرعاملی كه بعد از 2-3 سال بالاخره روی پرده سینماها رفته، از چند جهت حائز اهمیت است. اول اینكه اولین قسمت از سه‌گانه صدرعاملی درباره امام رضا (ع)است. تیم بازیگران فیلم هم عالی هستند. عزت‌الله انتظامی، امین حیایی و خسرو شكیبایی كه حضور هر كدام‌شان می‌تواند بهترین دلیل برای دیدن یك فیلم باشد. بخصوص كه این آخرین فیلم مرحوم خسرو شكیبایی است و دیدن دوباره‌اش روی پرده نشان می‌دهد كه سینمای ایران با رفتن او، چه ضربه جبران‌ناپذیری خورده است. فیلمنامه «شب» را كامبوزیا پرتوی نوشته. داستان یك سرباز جوان كه باید یك متهم را به شهر دیگری ببرد اما در مشهد متوجه می‌شوند كه راه‌ها بسته شده و حالا باید ناچار شب را در مسافرخانه‌ای بگذرانند. مفهوم معجزه در «شب» از دیگر فیلم‌های سه‌گانه صدرعاملی ظریف‌تر و دلنشین‌تر بیان شده است. فیلم با اینكه به روش 35 میلیمتری فیلمبرداری نشده و درواقع یك تله‌فیلم است اما از نظر كارگردانی و فیلمنامه و بازی‌ها آنقدر پخته و سنجیده است كه تماشایش را روی پرده سینما به یك تجربه لذت‌بخش تبدیل می‌كند.

كسی كه «شب‌های روشن»، «هفت پرده» و حتی «باج‌خور» را از فرزاد موتمن دیده باشد، باورش نمی‌شود كه «جعبه موسیقی» را هم موتمن ساخته. دلیل حضور نیكی كریمی و رامبد جوان را هم در آن نمی‌فهمد. «جعبه موسیقی» قرار بوده یك فیلم معناگرا باشد اما به قدری ضعف‌های تكنیكی دارد و به قدری داستان آن سرهم‌بندی شده و سطحی است كه اصلا پیغام فیلمساز را نمی‌شود دریافت كرد.


گردآوری: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ
www.seemorgh.com/culture   
منبع: tehrooz.com