کمانچههای لری و ترکی، بنجو، قیچک، والیها و ساز باران از قدیمیترین و كمیابترین سازهای موجود در مجموعه یك هنرمند مشهدی است.
فرامرز شكرخواه درباره این مجموعه گفت: كمانچه اول 70 ساله و دارای پایهای فلزی است كه به غرب كشور تعلق دارد و تركها و لرها از آن استفاده میكنند اما به مرور دسته آن تغییر كرده است.
او ادامه داد: كمانچه دوم 100 ساله و تماما لری است كه پشت آن جهت ایجاد صدای زیاد برای مكانهای وسیعی چون روستاها طراحی شده است.
شكرخواه گفت: جنس دسته همه كمانچهها از گردو و كاسههایشان از چوب توت است. پایه فلزیشان از كاسه رد شده و به دسته میرسد كه این طراحی به دلیل آسیب نرساندن به ساز و تقسیم فشار حاصل از نواختن بین كاسه و دسته است.
این سازنده و نوازنده با اشاره به دیگر سازهایش گفت: در این مجموعه سازی به نام «بنجو» دارم كه احتمالا ساخت هند است و سن آن 150 تا 200 سال برآورد میشود.
به گفته او، این ساز در سیستان و بلوچستان، پاكستان، افغانستان و هندوستان استفاده میشود و طریقه نواختن با آن این گونه است كه ساز را روی زمین گذاشته و با استفاده از مضراب روی سیمها مینوازند.
او همچنین درباره ساز «قیچك» از این مجموعه توضیح داد: این ساز سنش نامعلوم است. شیوه نواختن آن مثل قیچك است و در منطقهای گسترده از آن استفاده میكنند. همچنین تا حد زیادی شبیه ساز هندی سارنگی است.
فرامرز شكرخواه در بخش دیگری از سخنانش عنوان كرد: ساز «والیها» كه در این مجموعه قرار گرفته است، لولهای گرد دارد كه دور آن سیمی قرار گرفته و از جمله سازهای محلی آفریقاست.
این سازنده همچنین به ساز «باران» اشاره كرد و افزود: این ساز بومی آمریكای جنوبی است كه لوله آن از نی است و روی دیوارهها از داخل میخ دارد و درون آن از گوش ماهی پر شده است.
او ادامه داد: آخرین ساز موجود در این مجموعه كه بسیار جلب توجه میكند یك دوتار قدیمی است كه بالای 100 سال سن دارد و شكلش از دوتارهای دیگر تفاوت دارد، به گونهای كه این سبك ساز دیگر ساخته نمیشود و اندكی مشابه ساز «رباب» است.
فرامرز شكرخواه درباره این مجموعه گفت: كمانچه اول 70 ساله و دارای پایهای فلزی است كه به غرب كشور تعلق دارد و تركها و لرها از آن استفاده میكنند اما به مرور دسته آن تغییر كرده است.

شكرخواه گفت: جنس دسته همه كمانچهها از گردو و كاسههایشان از چوب توت است. پایه فلزیشان از كاسه رد شده و به دسته میرسد كه این طراحی به دلیل آسیب نرساندن به ساز و تقسیم فشار حاصل از نواختن بین كاسه و دسته است.

به گفته او، این ساز در سیستان و بلوچستان، پاكستان، افغانستان و هندوستان استفاده میشود و طریقه نواختن با آن این گونه است كه ساز را روی زمین گذاشته و با استفاده از مضراب روی سیمها مینوازند.

فرامرز شكرخواه در بخش دیگری از سخنانش عنوان كرد: ساز «والیها» كه در این مجموعه قرار گرفته است، لولهای گرد دارد كه دور آن سیمی قرار گرفته و از جمله سازهای محلی آفریقاست.

او ادامه داد: آخرین ساز موجود در این مجموعه كه بسیار جلب توجه میكند یك دوتار قدیمی است كه بالای 100 سال سن دارد و شكلش از دوتارهای دیگر تفاوت دارد، به گونهای كه این سبك ساز دیگر ساخته نمیشود و اندكی مشابه ساز «رباب» است.
گردآوری: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ
www.seemorgh.com/culture
منبع: isna.ir
