كلیپ خسرو شكیبایی همه را دوباره یاد این بازیگر بزرگ انداخت. عزت‌الله انتظامی، بیتا فرهی و رضا كیانیان از او گفتند...
 
  
     
 چقدر خوب شد كه امسال در نبود مرد بزرگ سینمای ایران - خسرو شكیبایی- كسی كه در 49 سالگی تازه ستاره شد، فیلمی از او- ستاره بود- در جشن خانه سینما به نمایش درآمد، در مكانی صنفی و در میان دوستان و همكارانش. فیلمی كه بخش سوم از یك سه‌گانه درباره سینما و هنر بود و البته تلخ‌ترین‌شان، كه تلخی لا‌زمه این حكایت تلخ واقعی بود. شكیبایی رفته است و حالا‌ فراموش می‌كنیم كه خیلی‌ها در حق او مسائل را سخت گرفتند و خیلی‌ها خوبی‌ها، مهربانی‌ها و مسوولیت‌پذیری‌اش را ندیدند. در این دو ماهی كه از رفتن او می‌گذرد خیلی‌ها از نكات مثبت زندگی‌اش گفتند و از خصوصیاتش و بسیاری بر مسوولا‌ن خشم گرفتند كه چرا شرایط به نحوی است كه بازیگر بزرگی مثل او برای درآمد باید كار كند نه برای تفریح و نه برای علا‌قه.
به گزارش سرویس فرهنگ و هنر سایت خبری ایران(INA)، خیلی‌ها از فیلم‌هایی گفتند كه او در كارنامه‌اش دارد و از اجبار است. خیلی‌ها از گذشته یاد كردند؛ از هر بار كه روی صحنه می‌رفت آن را می‌بوسید و بارها گفته بود جایزه‌اش را مردم می‌دهند و مردم را بسیار دوست داشت. اما همه این دلتنگی‌ها دلیلی نشده است تا در جشن تخصصی سینمای ایران و در فیلمی كه می‌تواند روایت هر كدام از بازیگران فراموش شده باشد بازی خسرو شكیبایی دیده نشود. او این بار در تئاتر نصر نقش نگهبانی را بازی می‌كرد كه با مرگ خانمی - شاید قبلا‌ بازیگر بوده- مورد سوال قرار می‌گیرد. او خمیده و رنجور سوال‌ها را می‌خواهد جوابگو باشد و این فرصتی است برای شناختن او و زحماتش. زحمات اویی كه می‌دانیم هزاران نفر از همكارانش شاید تا پایان عمر ناشناخته باقی بمانند. این فیلم تلخ روایت خیلی‌ها است؛ خیلی‌ها كه فراموش شدند و خیلی‌ها كه دوست ندارند فراموش شوند. جشن امسال با یاد شكیبایی همراه بود. برای او كلیپی و بخشی در نظر گرفته شده بود و از او یاد شد.
كلیپ خسرو شكیبایی همه را دوباره یاد این بازیگر بزرگ انداخت. عزت‌الله انتظامی، بیتا فرهی و رضا كیانیان از او گفتند، از ‌هامون گفتند و از اینكه وقتی سر صحنه می‌زد، واقعا می‌زد و از اینكه او از عشق در فیلم‌هایش می‌گفت، عشقی كه در زندگی مردم ممنوع بود. وقتی پسرش را صدا زدند تا جایزه پدرش را بگیرد، پویا شكیبایی همه را یاد جوانی‌های پدر انداخت كه حالا‌ در نبود پدر جایزه‌ای دیگر را به خانه می‌برد و گفت: <همیشه وقتی نام نامزدها را می‌بردند دلم تندتر می‌زد، حالا‌ هم همین‌طور اما دیگر پدر نیست، كاش بود.> داریوش فرهنگ، شكیبایی را امپراتور احساس خواند و امین تارخ این تندیس را به او داد برای فیلمی‌ كه از عشق به سینما هم می‌گفت. از شكیبایی چند شعر و قطعه سروده‌شده‌اش نیز همراه موسیقی خوانده شد. 
 
 
 
 
گردآورى: گروه فرهنگ و هنر سيمرغ
www.seemorgh.com/culture
 منبع: www.irannewsagency.com